III SA/Kr 685/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek spr. WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji . wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 października 2007r. Na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 122, poz. 851) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] decyzję nr [...] (znak: [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u G. P. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zawodowego zatrucia substancjami chemicznymi - związkami fluoru; pylicy płuc; przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących - w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego, przewlekłego zanikowego, przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy, wywołanego działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym oraz uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Uzasadniając decyzję organ powołał się na następujące orzeczenia lekarskie, które stanowiły podstawę do rozstrzygnięcia: nr [...] oraz [...] z dnia [...] wystawione przez Ośrodek Medycyny Pracy, uzupełnione następnie pismami MOMP z dnia [...], znak [...] oraz z dnia [...], nr [...] z dnia [...], wystawione przez Instytut Medycyny Pracy Zdrowia Środowiskowego w S., orzeczenia uzupełniające z dnia [...] nr [...] oraz pisma z dnia [...], znak [...]. Organ wskazał, że pomimo tego, iż skarżący był zatrudniony w warunkach narażenia zawodowego na czynniki szkodliwe dla zdrowia to jednak nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy między tymi warunkami a stwierdzonymi schorzeniami. Zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne są bowiem zmianami samoistnymi i zgodnie z wykazem chorób zawodowych i wiedzą lekarską nie są wywoływane aktywnością zawodową. Co do choroby oskrzeli - u skarżącego nie stwierdzono cech zapalenia oskrzeli. Badanie spirometryczne nie wykazało nieprawidłowości. Przewlekły zanikowy nieżyt gardła i krtani jest często wynikiem zmian przerostowych na skutek zmian degeneracyjnych - przewlekających się zmian zapalnych. Co do uszkodzenia słuchu skarżącego organ podniósł, iż wykonane w trakcie hospitalizacji próby lokalizacyjne (SISI) oraz audiometria impedancyjna wskazuje na pozaślimakową lokalizację uszkodzenia słuchu, co oznacza brak związku tego schorzenia z warunkami pracy skarżącego. Natomiast co do choroby w postaci osteofluorozy: części kostne miednicy i kości obu podudzi nie wykazały zmian. Stwierdzone zmiany zwyrodnieniowe dyskopatyczne należą do tzw. grup chorób samoistnych nie objętych wykazem chorób zawodowych. Organ wskazał ponadto, że skarżący w trakcie postępowania żądał od niego analizy dokumentacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i danych o dotychczasowym zachorowaniu podczas pracy w Z. M. - jednak w ocenie organu nie mają one znaczenia dla sprawy, stąd nie dołączono ich do materiału dowodowego sprawy. Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu odwołania G. P. z dnia [...] na powyższą decyzję utrzymał ją w mocy, wydając w tym względzie decyzję z dnia [...] (znak: [...]). Organ podtrzymał w całej rozciągłości stanowisko organu I instancji podkreślając, że orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego chorób zawodowych zostało oparte na wiarygodnych rozpoznaniach klinicznych poprzedzonych badaniami specjalistycznymi. Charakter rozpoznanych schorzeń nie spełniał kryteriów orzeczniczych uzasadniających uznanie ich za choroby zawodowe. Organ wskazał też, że odwołanie skarżącego nie wniosło żadnych nowych istotnych informacji, stąd też brak jest podstaw do uchylenia decyzji I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. P. wniósł o uchylenie decyzji Inspektora Sanitarnego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając organom naruszenie prawa materialnego poprzez bezzasadne przyjęcie, że niezbędnym warunkiem uznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu jest istnienie określonego stopnia uszkodzenia oraz powstanie uszkodzenia w warunkach narażenia na hałas ponadnormatywny jak również niewzięcie pod uwagę istotnych okoliczności w sprawie tzn. tego, że w końcowym okresie zatrudnienia w ZM "T" chorował na nieżyt oskrzeli, górne drogi oddechowe, leczył się wcześniej w poradni przeciwgruźliczej, posiadał zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa i zrosty wynikające z ciężkich, wieloletnich i szkodliwych warunków pracy, jak też zarzucił organom nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach sprawy w ZUS a dotyczącej renty inwalidzkiej. Do skargi G. P. załączył wskazaną dokumentację. W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż warunki pracy zakończonej przez skarżącego w roku 1996 przyczyniły się do powstania u niego ewentualnego uszkodzenia słuchu. Co do zarzutów odnośnie orzeczenia w przedmiocie słuchu organ wskazał, że pogarszanie się słuchu po ustaniu narażenia zawodowego na hałas nie ma związku z pracą zawodową a wynika między innymi z naturalnych przyczyn wiekowych, obecnych i przebytych chorób układowych czy przyjmowanych przewlekle leków. Organ wskazał też ogólnie, że analiza stanu zdrowia i dokumentacji została dokonana przez Ośrodek Medycyny Pracy prawidłowo i wnikliwie oraz, że nie dostarczyła podstaw do przyjęcia , iż skarżący należy do osób, które nabyły choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjnymi zważył co następuje: Skarga G. P. zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy naruszyły przepisy w zakresie postępowania administracyjnego, które stanowią w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz w art. 77 §1, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Słuszne jest zatem twierdzenie skarżącego, że organy w celu wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej powinny rozszerzyć postępowanie dowodowe o dokumenty znajdujące się w posiadaniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które zawierają wniosek o przyznanie skarżącemu renty inwalidzkiej w związku ze schorzeniami nabytymi podczas pracy w Z. M. "T" oraz dokumenty z przebiegu leczenia. Organ I instancji miał na etapie postępowania wyjaśniającego wiedzę na temat istnienia tej dokumentacji bowiem skarżący wnosił o uzyskanie jej przez organ kolejno w pismach z dnia 04.07.07 r., 22.07.07 r. i 16.08.07 r. Nie jest zasadnym stanowisko organu, że dokumentację skarżący winien uzyskać we własnym zakresie a następnie przedstawić ją organowi. Organ administracyjny ma możliwość uzyskania takiej dokumentacji i nie może przerzucać obowiązku tego na stronę. Nie jest również zasadnym stanowisko organu jakoby treść tej dokumentacji była bezprzedmiotowa dla postępowania. Wynika to z regulacji § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 115) stanowiącego, że właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika, w powiązaniu z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, który stanowi z kolei, że lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Przedmiotowa dokumentacja lekarska powinna zatem stanowić przedmiot analizy lekarza wydającego orzeczenie w sprawie choroby zawodowej, który winien się do niej ustosunkować w kontekście własnej oceny stanu zdrowia osoby badanej. Wskazane przez Sąd naruszenie prawa przez organy ma charakter naruszenia prawa procesowego, które na gruncie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi daje podstawę do uchylenia decyzji, albowiem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ I instancji winien zwrócić się do biegłych lekarzy o dokonanie analizy przedłożonej do skargi dokumentacji medycznej oraz o weryfikację orzeczeń lekarskich w związku z treścią tej dokumentacji. Mając powyższe na uwadze , orzeczono jak w sentencji.