III SA/Kr 690/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Katarzyna Marasek-Zybura Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skarg B. T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 marca 2025 r.: nr SKO.PS/4110/12/2025, nr SKO.PS/4110/13/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłków celowych I. oddala skargi; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego T. D. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 960 (dziewięćset sześćdziesiąt) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany od tego rodzaju czynności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzjami z dnia 5 marca 2025 r. nr SKO.PS/4110/12/2025 oraz SKO.PS/4110/13/2025 utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa: - z dnia 29 listopada 2024 r. nr F1.112576.9728.2024 odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup żywności (dot. dec. SKO.PS/4110/12/2025), - z dnia 29 listopada 2024 r. nr F1.112576.9730.2024 odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków oraz zasiłku celowego specjalnego na uregulowanie opłat za czynsz i energię elektryczną (dot. dec. SKO.PS/4110/13/2025). Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 16 września 2024 r. organ wszczął na wniosek skarżącego postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej. W wyniku jego zakończenia Prezydent Miasta Krakowa wydał ww. decyzje z dnia 29 listopada 2024 r. W uzasadnieniach organ wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 16 września 2024 r. ustalono, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w użyczonym lokalu, za który ponosi odpłatność w kwocie 500,00 zł miesięcznie. Ww. pozostaje w stałym leczeniu, jednak nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego od lutego 2024 r. przysługująca mu emerytura została zwaloryzowana do kwoty 2.504,96 zł, przy czym podlega ona potrąceniu z powodu należności alimentacyjnych na kwotę 1.674,69 zł. Jak wskazał skarżący na dochód w miesiącu sierpniu 2024 r. składała się emerytura z ZUS w kwocie 841,41 zł oraz zasiłek stały w kwocie 945,30 zł. Prezydent wyjaśnił, że celem weryfikacji ww. oświadczeń skarżącego wystąpił do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Chrzanowie. Jak ustalono, w sierpniu 2024 r. - tj. miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku nie została uiszczona żadna kwota względem wierzyciela tytułem świadczonych alimentów. Mając na uwadze powyższe organ przyjął, iż na dochód skarżącego składało się: emerytura ZUS w kwocie 2504,96 zł oraz zasiłek stały w kwocie 945,30 zł. A zatem prawidłowo ustalony dochód uwzględniony do pomocy w formie zasiłków celowych w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku tj. w sierpniu 2024 roku wynosił 3.450,26 zł i znacznie przekraczał kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynoszące w dacie złożenia wniosku 776 zł. Odnośnie przyznania zasiłku celowego specjalnego, organ wskazał dodatkowo, że mając na uwadze, iż w przypadku skarżącego nastąpiło przekroczenie kryterium dochodowego przeanalizowano sytuację skarżącego pod kątem możliwości przyznania mu szczególnej formy pomocy, przewidzianej w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, jaką jest specjalny zasiłek celowy, nie znajdując jednak podstaw do objęcia tą formą pomocy. W odwołaniach skarżący podniósł, że ww. decyzje są dla niego krzywdzące. Podkreślił, że w jego ocenie spełnia wymogi przyznania zasiłków. Wskazał, że organ błędnie ustalił jego sytuację finansową nie biorąc pod uwagę faktu, że w związku z egzekucją komorniczą zaległych świadczeń alimentacyjnych nie otrzymuje praktycznie żadnych świadczeń emerytalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w wyniku rozpatrzenia odwołań, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniach decyzji Kolegium wskazało na zgormadzony w sprawie materiał dowodowy i podkreśliło, że pomimo zmiany od dnia 1 stycznia 2025 r. wysokości kryterium dochodowego, skarżący nadal przekracza nowe ustawowe kryterium uprawniające do otrzymania zasiłku celowego, wynoszące aktualnie dla osoby samotnie gospodarującej – 1.010,00 zł. Odnosząc się do podstaw przyznania zasiłku celowego na zakup żywności, SKO wskazało, że dochód skarżącego przekracza 200% kryterium dochodowego zarówno obowiązującego w dacie złożenia wniosku, jak i obowiązującego od dnia 1 stycznia 2025 r. Z kolei w uzasadnieniu decyzji dotyczącej zasiłku celowego specjalnego na zakup leków oraz uregulowania opłat za czynsz i energię elektryczną, Kolegium mając na uwadze treść art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wyjaśniło, że specjalny zasiłek celowy może być przyznany wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, co wymaga zaistnienia nietypowych okoliczności. Organ pomocy społecznej jest więc zobowiązany do badania sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o pomoc, właśnie pod kątem wystąpienia "szczególnego przypadku", przez który rozumieć należy zdarzenia występujące okazjonalnie. W zakresie dokonywanej oceny organ winien przy tym mieć na uwadze także cele i zadania pomocy społecznej. SKO wskazało dalej w uzasadnieniach decyzji, że uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, co oznacza, iż uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Powyższe oznacza, że osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swych problemów, a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać, pomoc społeczna w postaci przedmiotowego zasiłku może zostać przyznana. Oznacza to, iż Państwo nie jest zobligowane do łożenia na utrzymanie wszystkich swoich obywateli. Każdy obywatel winien efektywnie dążyć do polepszenia swojej sytuacji życiowej, a nie biernie oczekiwać na pomoc od organów administracji publicznej. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji nie pozostaje obojętny na wnioski skarżącego i w miarę posiadanych środków udziela mu systematycznej pomocy. Dodatkowo, w uzasadnieniu decyzji dotyczącej zasiłku celowego specjalnego, SKO zgodziło się z oceną sytuacji życiowej skarżącego dokonaną przez organ I instancji pod kątem zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Podniosło, iż sam fakt trudnej sytuacji materialnej w jakiej znajduje się strona oraz jej zły stan zdrowia nie są w postępowaniu kwestionowane, w istocie jak wynika z akt sprawy, skarżący od wielu lat pozostaje beneficjentem pomocy społecznej i jego sytuacja jest dobrze znana organowi pomocowemu. Jednakże okoliczności te nie obligują organów do przyznania świadczenia i nie mają charakteru decydującego w sprawie, podlegając ocenie w kontekście wszystkich jej okoliczności. Wniosek złożony w rozpoznawanej sprawie jest kolejnym z licznych wniosków o świadczenia składanych przez skarżącego, co uzasadnia przyjęcie, że wniosek ten nie został złożony w szczególnych warunkach, ale w warunkach kontynuacji niewątpliwie trudnej sytuacji skarżącego, nie mającej jednak charakteru nadzwyczajnego pogorszenia się jego warunków życiowych, a zatem okoliczność ta sama z siebie nie może stanowić o wystąpieniu szczególnie uzasadnionego przypadku. W konsekwencji, w ocenie Kolegium, decyzje organu I instancji nie naruszają zasad przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w szczególności art. 2, art. 3, art. 8 i art. 39 i 41 ust. 1 ustawy. Ponadto, decyzje te zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Dodatkowo Kolegium poinformowało skarżącego, że niniejsze rozstrzygnięcia nie pozbawiają skarżącego prawa do składania nowych wniosków o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podniósł szereg zarzutów wobec zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi szeroko umotywował podniesione zarzuty i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W pismach procesowym z dnia 18 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach prawa pomocy zarzucił naruszenie: - art 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż konsekwencją tej oceny było niezasadne uznanie, że sytuacja majątkowa i życiowa skarżącego nie kwalifikuje się do uznania jej za "szczególnie uzasadniony przypadek", dający podstawy do wypłacenia na rzecz skarżącego zasiłku celowego i zasiłku celowego specjalnego; a w konsekwencji - art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania zasiłku celowego specjalnego. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości; zobowiązanie organu do wydania decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 listopada 2024 r. oraz orzeczenia o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego za okres od września 2024 do stycznia 2025 roku, w formie wypłaty na rzecz skarżącego środków należnych za ten okres tytułem zasiłku (lub innej dostępnej), w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami administracyjnymi; a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu oświadczając, że opłata nie została zapłacona w całości lub części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu były decyzje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia 5 marca 2025 r. utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 listopada 2024 r. odmawiające przyznania skarżącej przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego. Materialnoprawną podstawę wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm.) - dalej w skrócie u.p.s. Zasady ogólne tej pomocy zostały zawarte w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którymi świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Na wstępie należy wskazać, że zasadą jest przyznawanie świadczeń z zakresu pomocy społecznej osobom, które nie przekraczają kryterium dochodowego, w wyjątkowych przypadkach, ustawa o pomocy społecznej, przewiduje możliwość przyznania świadczeń osobom, które przekraczają kryterium dochodowe. Zgodnie z art. 41 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Zaznaczyć należy, że kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej od 1 stycznia 2025 r. wynosi 1010 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.). Wykładnia ww. art. 41 u.p.s. prowadzi do wniosku, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego wymaga stwierdzenia, że zachodzi szczególny przypadek uzasadniający przyznanie zasiłku osobie samotnie gospodarującej, której dochody przekraczają wysokość określonego w ustawie kryterium dochodowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby ubiegającej się o świadczenie pomocy społecznej ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych (wyrok NSA z 30 października 2020 r. I OSK 1242/20). Musi być to przypadek na tyle charakterystyczny i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, że uzasadnia przyznanie pomocy z uwagi na nadzwyczajność zdarzenia, które wystąpiło i jest na tyle dotkliwe w skutkach, że dana osoba sobie z nim nie poradzi, nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości (zob. wyrok NSA z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 4406/18). Podzielić więc należy pogląd, że specjalny zasiłek celowy powinien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy, w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 1 u.p.s.). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności. Stosowanie art. 41 u.p.s. nie może stanowić obejścia art. 38 i 39 u.p.s. Nie można go zatem sprowadzić do prostej alternatywy wobec regulacji wymagających spełnienia kryterium dochodowego, a tym samym przyznawania na jego podstawie zasiłku celowego tym, którzy te kryteria przekroczyli (por Sierpowska Iwona, Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, Opublikowano: WKP 2023). W orzecznictwie sądów administracyjnych, za szczególne przypadki uzasadniające przyznanie specjalnego zasiłku celowego, nie zostały uznane: spłata zadłużenia, opłacenie rachunku za gaz, brak środków na bieżące wydatki (por. Wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2012 r., I SA/Wa 1461/11; wyrok WSA w Poznaniu z 13 września 2011 r., II SA/Po 433/11). Podkreślić należy, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego oparte jest na uznaniu administracyjnym, o czym świadczy użyte w art. 41 u.p.s. sformułowanie "może być przyznany". Organ administracji, mając na względzie zasady udzielania pomocy społecznej, ma zatem swobodę w podjęciu decyzji co do przyznania takiej pomocy i jej wysokości. Organ pomocy społecznej zobligowany jest jednak przy ocenie zasadności oraz określeniu wysokości przyznanego specjalnego zasiłku celowego, wziąć pod uwagę wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, w tym przede wszystkim osoby, których dochód jest niższy niż ustawowe kryterium dochodowe (tak wyrok NSA z 14 października 2021 r., I OSK 518/21). Ze względu na fakt, że decyzja wydawana na podstawie art. 41 u.p.s. jest decyzją uznaniową, kontrola jej legalności dokonywana jest przez Sąd w ograniczonym zakresie. Polega ona na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 27 października 2020 r., I OSK 1011/20). Kontrolując legalność aktu, Sąd ocenia, czy w sprawie zachodziły warunki materialnoprawne uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej (tak: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2429/14). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, organy prawidłowo uznały, że skarżący w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku tj. w sierpniu 2024 r. uzyskał dochód przekraczający ww. kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej. Jak bowiem wynika z poczynionych ustaleń organów, skarżący w sierpniu 2024 r. uzyskał dochód w wysokości 3.450,26 zł i stanowiła go emerytura wraz z zasiłkiem stałym. W związku z powyższym, organy zasadnie dokonały oceny możliwości przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s. słusznie wskazując przy tym, że w sprawie nie zaistniała przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu ww. przepisu. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada stałe źródło dochodu (emeryturę), a w przedmiotowym czasie otrzymywał dodatkowo zasiłek stały oraz wielokrotnie był wspierany różnymi zasiłkami z pomocy społecznej. Z akt nie wynikają natomiast żadne szczególne przypadki uzasadniające przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Biorąc pod uwagę dochody skarżącego, oraz pozostającą do jej dyspozycji dodatkową kwotę 945,30 zł z tytułu zasiłku stałego, uznać należy, że skarżący miał możliwość samodzielnego, stopniowego wygospodarowania środków na pokrycie wskazywanych potrzeb. Sąd podkreśla, że osoba wnioskująca o świadczenie z pomocy społecznej zobowiązana jest przede wszystkim wykorzystywać własne środki, możliwości do przezwyciężania sytuacji w której się znalazła. Pomoc społeczna ma za zadanie jedynie wspierać osoby w wysiłkach zmierzających do poprawy trudnej sytuacji, a nie je wyręczać. Mając zatem na uwadze, że sytuacja skarżącego w chwili złożenia wniosku o zasiłek celowy na zakup żywności oraz zasiłek celowy specjalny na zakup leków oraz zasiłku celowego specjalnego na uregulowanie opłat za czynsz i energię elektryczną była stabilna stabilna z uwagi na posiadanie stałego dochodu przekraczającego kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, a jednocześnie w sprawie brak jest okoliczności szczególnych uzasadniających przyznanie takiej pomocy, zasadnie odmówiono jej przyznania wnioskowanego zasiłku. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w rozpoznanej sprawie organy prawidłowo oceniły sytuację życiową i finansową skarżącego, trafnie przyjmując, że w niniejszej sprawie zasiłek celowy specjalny nie może być przyznany. Nie naruszyły przy tym granic uznania administracyjnego. Należy zaznaczyć, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe i stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Wobec tego nie wszystkie potrzeby i nie w każdym zakresie i nie zawsze mogą być zrealizowane przez organy pomocowe. Z kolei, ciągle wzrastająca liczba osób oczekujących wsparcia finansowego powoduje konieczność bardzo racjonalnego gospodarowania przyznanymi na ten cel środkami przez organy pomocy społecznej w celu zapewnienia koniecznej pomocy wszystkim tym, którym jest ona niezbędna. W ocenie Sądu, całokształt okoliczności niniejszych spraw przemawiał zatem za prawidłowością podjętych przez organy rozstrzygnięć. Organy nie naruszyły przepisów ustawy o pomocy społecznej, jak również przepisów postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, o oddaleniu skarg. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 763) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.