III SA/Kr 695/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia 21 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2007 r. Komendanta Placówki Straży Granicznej nałożono na "A" Spółka z o.o. - na podstawie art. 93 ust. 1 i art. 92 ust. 4 oraz Lp. 1.4 załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) - karę pieniężną w wysokości przewidzianej w tej pozycji Załącznika do ustawy, tj. w kwocie 2000 zł za naruszenie ustawy o transporcie drogowym w dniu [...] 2007 r. polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, a w szczególności za wykonywanie przewozu drogowego z przekroczeniem granicy państwowej bez zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne. Na uzasadnienie podano, że K. F. kierujący samochodem ciężarowym marki Renault [...] o numerze rejestracyjnym [...] własności firmy "A" Spółka z o.o. przewoził ładunek w postaci nabiału z Oddziału firmy w B na Słowację do miejscowości C i nie posiadał żadnego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozów międzynarodowych. Podniesiono, że "w dniu 04.06.2007 r. otrzymano informację z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego pismem nr [...], iż firma A nie posiada licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy ani zaświadczenia na międzynarodowe przewozy drogowe na potrzeby własne". Organ zaznaczył, że wykonując przewóz międzynarodowy rzeczy na potrzeby własne bez posiadania wymaganego zaświadczenia, które wydaje minister właściwy do spraw transportu na okres do 5 lat, przedsiębiorca naruszył art. 33 ust. 1 i 5 ustawy o transporcie drogowym. Organ nie podzielił stanowiska przedsiębiorcy odnośnie wyłączenia z posiadania zaświadczenia przedmiotowego przewozu na podstawie Umowy zawartej w dniu 16 kwietnia 1998 r. między Polską a Słowacją, ani na podstawie Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r., ani na podstawie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. W protokole kontroli z dnia [...] 2007r. kontrolowany na polsko – słowackim Drogowym Przejściu Granicznym D kierowca K. F. potwierdził "brak międzynarodowego zaświadczenia na przewozy własne". Od powyższej decyzji odwołał się przedsiębiorca – "A" Spółka z o.o, który - podobnie jak w toku postępowania przed organem I instancji - podniósł, że nie ma obowiązku uzyskiwania zaświadczenia na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy, gdyż stosuje się do niego wyłączenia wynikające z Umowy zawartej w dniu 16 kwietnia 1998 r. między Polską a Słowacją oraz z Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. W szczególności odwołujący się zaznaczył, że zachodzi wyłączenie z art. 8 ust. 1 pkt "h" oraz "i" Umowy zawartej w dniu 16 kwietnia 1998 r. między Polską a Słowacją, albowiem transport "był dokonywany samochodem o ładowności 2950 kg i masie całkowitej z ładunkiem 3614 kg" (co powoduje zastosowanie wyłączenia z art. 8 ust. 1 pkt "h" umowy) a nadto "miejsce załadunku towaru (B) jak i jego wyładunku (C) leży w odległości 25 km w linii powietrznej od granicy państwowej" (co powoduje zastosowanie art. 8 ust. 1 pkt "i" umowy). Odwołujący się zaznaczył, że na równi z wyżej wymienioną Umową ma zastosowanie Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r., które "w załączniku nr II przewiduje zwolnienia od obowiązku uzyskania jakichkolwiek zezwoleń w transporcie międzynarodowym" i "w tych zwolnieniach mieści się transport z dnia [...] 2007 roku" , a w związku z tym "obowiązek wynikający z art. 33 ustawy o transporcie drogowym nakłada na podmiot obciążenia niedozwolone na podstawie prawa wspólnotowego". W wyniku rozpatrzenia tego odwołania – Komendant Oddziału Straży Granicznej wydał w dniu 21 sierpnia 2007 r. Decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i podkreślił, że realizowany przez firmę "A" Spółka z o.o. przewóz był przewozem na potrzeby własne – wykonywany był przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej i spełniał warunki określone w art. 4 ustawy o transporcie drogowym. Wymóg posiadania odpowiedniego zaświadczenia został ustanowiony w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w której to ustawie określono zasady podejmowania i wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, w tym również przewozów realizowanych na potrzeby własne. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 8 Umowy polsko – słowackiej przewóz realizowany w dniu [...] 2007 r. nie wymagał zezwolenia, które uprawnia przewoźnika do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego, jednakże okoliczność ta nie zwalnia przedsiębiorcy od posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu podano także, że Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. nie ma w sprawie zastosowania albowiem dotyczy międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, którym nie był przedmiotowy przewóz na potrzeby własne. Podczas tego przewozu kontrolowany kierowca miał obowiązek posiadać przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu m.in. wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, a takiego kierowca nie posiadał. Z decyzją tą nie zgodziła się "A" Spółka z o.o., która w skardze przedstawiła podobne argumenty jak w odwołaniu zaznaczając, że brak obowiązku posiadania zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne wynika z treści art. 1 ust. 1 i 2 oraz pkt 4 załącznika nr 1 Dyrektywy 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r., z których wynika, że określone rodzaje przewozów są zwolnione z zezwolenia wspólnotowego oraz wszelkich zezwoleń przewozowych. W skardze poniesiono, że brak obowiązku posiadania zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne wynika także z treści art. 8 w związku z art. 6 Umowy polsko – słowackiej, gdyż przewóz "był przewozem wykonywanym pojazdem o ładowności do 3,5 tony i masie całkowitej z ładunkiem do 6,0 ton oraz dodatkowo był przewozem ładunku miedzy Polską a Słowacją w strefie przygranicznej w odległości 25 kilometrów w linii powietrznej od granicy państwowej, przy czym miejsce załadunku i wyładunku leżało w tej strefie, a zatem był on przewozem nie wymagającym zezwolenia". W odpowiedzi na skargę Komendant Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie zaznaczając, że kara pieniężna została nałożona nie za przewóz towarów bez jakiegoś zezwolenia, jak sugeruje to strona skarżąca, ale za brak wypisu z zaświadczenia na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy, konieczny przy wykonywaniu przewozu z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd stwierdza z urzędu, że: - na karcie 3 akt administracyjnych zalega kserokopia "wypisu Nr 2 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne", z którego wynika, że przedsiębiorcy A Spółka z o.o. "wydaje się wypis z zaświadczenia na krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne" ważny do dnia 17 listopada 2007 r., wystawiony w dacie 18 listopada 2002 r.; - na karcie 4 akt administracyjnych zalega kserokopia dowodu rejestracyjnego kontrolowanego w dniu [...] 2007 r. pojazdu - samochodu ciężarowego (chłodni) marki Renault [...] o numerze rejestracyjnym [...] własności firmy A Spółka z o.o., z którego wynika, że F1 – maksymalna masa całkowita pojazdu wynosi 6500kg i F2 – dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 6500kg (tj. 6,5 tony). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p. p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie jest uzasadniona. Bezspornym w sprawie jest fakt, że przedsiębiorca A Spółka z o.o. nie posiadał zaświadczenia na wykonywanie międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne i kontrolowany w dniu [...] 2007 r. kierowca tej firmy nie okazał wypisu z zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym na potrzeby własne. Spór dotyczy tego, że - zdaniem organów administracyjnych - w związku z przewozem rzeczy na potrzeby własne z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej okazanie wypisu z zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym na potrzeby własne jest obowiązkowe (co powoduje, że posiadanie takiego zaświadczenia przez przedsiębiorcę jest obligatoryjne), a jego brak skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, natomiast – według strony skarżącej – z uwagi na rodzaj przewozu z przekroczeniem granicy polsko - słowackiej – strona skarżąca nie miała obowiązku posiadania zezwolenia, czyli zaświadczenia i tym samym okazywania z niego wypisu. Już na wstępie należy zauważyć, że strona skarżąca zdaje się nie rozumieć różnicy między pojęciem "zaświadczenia", za brak wypisu z którego organy nałożyły na stronę skarżącą karę pieniężną, a pojęciem "zezwolenia", albowiem wskazując na przepisy, które mówią o wyłączeniu z obowiązku posiadania "zezwolenia" strona skarżąca wnioskuje, że tym samym mowa jest o wyłączeniu od posiadania "zaświadczenia". Rozumowanie to jest – zdaniem Sądu - oczywiście błędne. Nadto strona skarżąca zdaje się nie rozumieć oznaczeń dowodu rejestracyjnego pojazdu i nie widzieć tego, że z dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu wynika, że jego dopuszczalna masa całkowita wynosi 6,5 tony (F2), co powoduje, że - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) - do przewozów drogowych w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy wykonywanych pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony stosuje się przepisy wymienionej wyżej ustawy, która – zgodnie z art. 1 ust. 1 określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego i niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. Zgodnie z art. 4 omawianej ustawy: "2) międzynarodowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej; 3) transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,(...) 4) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;(...) 6) niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;" Z treści wyżej przytoczonych przepisów wynika, że przewóz rzeczy przez stronę skarżącą mający miejsce w dniu 30 kwietnia 2007 r. był międzynarodowym przewozem rzeczy na potrzeby własne. Sąd podnosi, że w art. 33 ust. 1 omawianej ustawy ustawodawca jednoznacznie określił, jako zasadę wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne, obowiązek uzyskania odpowiedniego zaświadczenia przez przedsiębiorcę. Jednocześnie w art. 33 ust. 2 ustawy dokonano taksatywnego wyłączenia od tego obowiązku nie uwzględniając w tym przepisie przewozu rzeczy jaki był wykonywany przez stronę skarżącą w dniu [...] 2007 r. Zgodnie z art. 33 ustawy: "1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.(...) 4. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 5. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych.(...) 8. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na okres do 5 lat. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje minister właściwy do spraw transportu na okres do 5 lat." Mają rację organy administracyjne wskazując na różnicę między "zaświadczeniem", którego brak stwierdzono w czasie kontroli w dniu 30 kwietnia 2007 r. a "zezwoleniem", na wyłączenie od posiadania którego powołuje się strona skarżąca w wyjaśnieniach, w odwołaniu i w skardze. Na taką różnice wskazuje wprost art. 34 ustawy o transporcie drogowym: "1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią. 2. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1." Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika wprost, że uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne jest czynnością pierwotną w stosunku do starań o uzyskanie odpowiedniego zezwolenia. Z przepisu tego wynika także, że dokument w postaci zaświadczenia (w niniejszej sprawie zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne), którego brak u strony skarżącej spowodował nałożenie kary pieniężnej nie jest dokumentem tożsamym z ewentualnym zezwoleniem (jak twierdzi to w pismach strona skarżąca) od przedstawienia którego strona skarżąca mogła być zwolniona i brak którego nie stanowił podstawy ukarania strony skarżącej. Z tego względu fakt posiadania przez stronę skarżącą zezwolenia lub jego brak stanowi w niniejszej sprawie okoliczność prawnie irrelewantną. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 33 ust. 10 omawianej ustawy: "Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2." zostało wydane Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 5 stycznia 2006 r. w sprawie wzoru zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz wypisu z tego zaświadczenia (Dz. U. Nr 6, poz. 41) i Załącznik Nr 1 stanowi wzór zaświadczenia, a Załącznik Nr 2 – wzór wypisu zaświadczenia, przy czym w każdym wypadku rozróżnia się "krajowy albo międzynarodowy" niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne "osób lub rzeczy – w krajowym transporcie drogowym" albo "rzeczy - w międzynarodowym transporcie drogowym". Dla wykazania błędnego rozumowania strony skarżącej, powołującej się na inne niż ustawa o transporcie drogowym akty prawne, Sąd podnosi, że: - Dyrektywa 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (Dz.U.UE.L.06.374.5) reguluje kwestię zezwoleń (wspólnotowych i innych zezwoleń przewozowych), a nie kwestię zasad podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) czy niezarobkowego przewozu drogowego (krajowego i międzynarodowego), a nawet w art. 2 stanowi wprost: "Niniejsza dyrektywa nie zmienia warunków, na podstawie których państwa członkowskie zezwalają swoim obywatelom na prowadzenie działalności, o której mowa w niniejszej dyrektywie." Jest niewątpliwym, że warunki, na podstawie których polski ustawodawca zezwala swym obywatelom na prowadzenie działalności, o które mowa w tej dyrektywie określa omawiana wyżej ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. - Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowego przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz.U.UE.L.92.95.1 z późn. zm.) w art. 1 ust. 1 stanowi: "Niniejsze rozporządzenie stosuje się do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach dokonywanych na terytorium Wspólnoty.", a więc – jak słusznie zauważa to organ odwoławczy – nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. - zawarta Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Słowackiej o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzona w Starym Smokovcu dnia 16 kwietnia 1998 r. (M.P. z 2001, Nr 46, poz. 759) w art. 8, na treść którego powołuje się strona skarżąca wymienia "przewozy niewymagające zezwoleń", a więc dotyczy wyłączenia od obowiązku uzyskania zezwolenia na konkretny "przewóz ładunku" a nie prawa wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego mogącego być stwierdzonym stosownym zaświadczeniem lub wypisem z tego zaświadczenia, a nawet Umowa ta w art. 2 ust. 1 stanowi: "Dla celów niniejszej Umowy określenie "przewoźnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną, zamieszkałą lub mającą swoją siedzibę na terytorium państwa jednej z Umawiających się Stron i która ma prawo wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej bądź w Republice Słowackiej międzynarodowych przewozów drogowych, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem wewnętrznym jej państwa." I w tym wypadku – zdaniem Sądu - jest niewątpliwym, że prawo wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowych przewozów drogowych (warunki prowadzenia tego rodzaju działalności) określa omawiana wyżej ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Sąd zwraca uwagę, że podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowi także art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu: "Art. 92. 1. Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy (...) - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. (...) 4. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy." Z Załącznika do ustawy, o którym mowa w art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wynika, że: |Lp. | Wyszczególnienie naruszeń | Wysokość kary w zł | |1.4. | Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia | 2.000 | Wyżej przytoczone ustalenia i przepisy jednoznacznie – zdaniem Sądu – wskazują, że organy administracyjne obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa. Z tego też względu i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł - jak w sentencji.