III SA/Kr 696/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi Międzynarodowego Transportu [...] "A" E. M., M. M. Sp. jawna na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Zaskarżoną przez Międzynarodowy Transport [...] "A" E. M., M. M. sp.j. decyzją z dnia 12 kwietnia 2011r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2011r. znak [...] o nałożeniu na Międzynarodowy Transport [...] "A" E. M., M. M. sp.j. kary pieniężnej w wysokości 8 000,00 zł Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8 i 11, ust. 3, 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 28.01.2011r. w miejscowości M na drodze krajowej nr [...] Inspekcja Transportu Drogowego zatrzymała do kontroli pojazd marki Volvo o nr rej. [...] z naczepą o nr rej [...] należący do Międzynarodowy Transport [...] "A" E. M., M. M. sp.j. Przedsiębiorąca realizował międzynarodowy transport drogowy przewożąc ładunek wyrobów [...] z Polski do Niemiec. Inspekcja na podstawie danych z karty kierowcy, danych z tachografu cyfrowego i na podstawie informacji otrzymanych z biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Drogowego ustaliła, że w/w pojazd nie był zgłoszony do licencji transportowej nr [...]. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2011r. znak [...] nałożył na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym Międzynarodowy Transport [...] "A" E. M., M. M. sp.j. karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił zasady zgłaszania pojazdu do udzielenia licencji, w tym zasady zgłaszania zmian danych , powołując się na art. 8 ust. 3 i 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ wyjaśnił przy tym, że kontrolowany pojazd został zgłoszony przez przedsiębiorcę do licencji nr [...] w dniu 09.02.2011r. tj. dopiero 12 dni po kontroli pojazdu. Odwołując się od powyższej decyzji Międzynarodowy Transport [...] "A" E. M., M. M. sp.j. i wnosząc o jej uchylenie, bądź umorzenie postępowania podniosła, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności w sprawie. Mianowicie, niezgłoszenie pojazdu do licencji nie było zamierzonym działaniem przedsiębiorcy, ale wynikło z wypadku losowego. Pojazd Volvo [...] jest pojazdem nowym a jego użycie było konieczne ze względu na awarię innego pojazdu a jednocześnie zobowiązanie przedsiębiorcy do wykonania zobowiązania przewozu ładunku, którego niewykonanie zagrożone było karą umowną. Bezspornym przy tym jest, jak podała dalej spółka, że posiada licencję transportową. Była ona aktualna na dzień kontroli tj. 28.01.2011r. W tym dniu użyła pojazdu niezgłoszonego do licencji. Tymczasem zmiany w danych określonych w art. 8 ustawy o transporcie drogowym należy zgłaszać na piśmie właściwemu organowi w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Co wynika z treści decyzji zgłoszenie pojazdu Volvo nr rej [...] do licencji nastąpiło w dniu 09.02.2011r., czyli przed upływem terminu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy. Odwołująca powołała się w tym zakresie na wyrok WSA w Krakowie z 11.02.2009r. III SA/Kr 1032/2007, który orzekł, iż niezgłoszenie numeru rejestracyjnego pojazdu aktualnie używanego do prowadzenia licencjonowanej działalności, przed upływem terminu z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie można utożsamiać z wykonywaniem tej działalności pojazdem niezgłoszonym do licencji, gdyż brak ten nie wpływa na istnienie licencji i jej treść, tylko dotyczy danych dołączanych do wniosku o udzielenie licencji. Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania, spółka powołała się na art. 93 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że organ umarza postępowanie jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, a spółka nie mogła przewidzieć awarii samochodu. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, zauważając, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym faktem jest wykonywanie przez stronę międzynarodowego transportu drogowego rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Fakt, iż pojazd nie został zgłoszony do posiadanej przez przedsiębiorcę licencji potwierdza pismo z Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia 10 lutego 2011 r. Z przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że przedsiębiorca nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu. Jeśli decyduje się na wykonywanie transportu drogowego, tak jak to miało miejsce w dniu kontroli, bez posiadania stosownych uprawnień, musi się liczyć z ewentualnymi konsekwencjami, w tym także w przypadku zatrzymania go do kontroli przez uprawnione podmioty, z ponoszeniem kosztów związanych z nałożonymi karami pieniężnymi. Nie ma znaczenia, czy kontrolowanym pojazdem przewozy wykonywane były wielokrotnie, czy też - jak twierdzi spółka - tylko raz. Przewidziana przez Ip. l .2 załącznik do ustawy o transporcie drogowym kara za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji wynosi 8000 zł. Odnosząc się do argumentu spółki o zastosowaniu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca wykonując działalność gospodarczą powinien czynić to z należytą starannością i działając w poszanowaniem przepisów prawa oraz w granicach przez nie ustalonych. Jak wykazano powyżej, to do jego obowiązków należy zgłoszenie pojazdu, którym posługuje się podczas wykonywania transportu drogowego do licencji. Strona powinna zatem powstrzymać się od wykonywania działalności gospodarczej przedmiotowym pojazdem aż do momentu uzyskania informacji, że pojazd został zgłoszony do licencji. Skoro ww. pojazdem strona wykonywała przewóz, miała też obowiązek zgłosić go do dokumentu niezbędnego do wykonywania przewozów. Dalej organ odniósł się do stwierdzenia spółki, że użycie pojazdu, który nie był zgłoszony do licencji transportowej wynikało z wypadku losowego, a mianowicie awarii innego pojazdu, który był przeznaczony do przewozu. Organ podkreślił, iż awarie pojazdów są rzeczą naturalną i nie stanowią nadzwyczajnej sytuacji. Ponadto kierowca przesłuchany pod groźbą odpowiedzialności karnej zeznał w protokole przesłuchania świadka, iż kontrolowanym pojazdem marki VOLVO o nr rej. [...] jeździ od około 22.11.2010 r., a więc od ponad dwóch miesięcy. Wobec powyższego organ II instancji nie wziął pod uwagę wyjaśnień strony zawartych w odwołaniu, iż pojazd wyjechał na drogę "awaryjnie" z powodu uszkodzenia pojazdu, który miał pierwotnie wykonywać zadanie przewozowe. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Międzynarodowy Transport [...] "A" E. M., M. M. sp.j. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zawarty został wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze podtrzymane zostało stanowisko zawarte uprzednio w odwołaniu o braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej ze względu na niemożność przewidzenia przez spółkę okoliczności, które spowodowały naruszenia przepisów prawa a nade wszystko brak podstaw ze względu na to, że faktycznie skarżąca spółka posiadała ważną licencję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na podstawie § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( Dz.U.2011.89.506) właściwym w sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca spółka posiada licencję transportową, która była aktualna na dzień kontroli drogowej tj. 28.01.2011r. W tym dniu skarżąca użyła do wykonywanego przewozu pojazdu Volvo nr rej [...] niezgłoszonego do licencji. Zgłoszenie pojazdu Volvo nr rej [...] do licencji nastąpiło w dniu 09.02.2011r.. Natomiast niezasadna jest argumentacja skarżącej, że zgłoszenie nowego pojazdu do licencji nastąpiło z zachowaniem terminu 14 dni od zmiany danych określonych art. 8 ustawy o transporcie drogowym, albowiem zgłoszenie pojazdu Volvo nr rej [...] do licencji nastąpiło w dniu 09.02.2011r., czyli przed upływem terminu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy. Zasadnie organ zwrócił uwagę, że kierowca pojazdu T. W. przesłuchany pod groźbą odpowiedzialności karnej zeznał w protokole przesłuchania świadka, iż kontrolowanym pojazdem marki VOLVO o nr rej. [...] jeździ od około 22.11.2010 r., a więc od ponad dwóch miesięcy, wykonując zarówno krajowy jak i międzynarodowy transport drogowy. Również w dniu kontroli w chwili zatrzymania wykonywał międzynarodowy transport rzeczy z Polski do Niemiec. Wobec powyższego podnoszone przez skarżącą w skardze jak i w odwołaniu, iż pojazd wyjechał na drogę "awaryjnie" z powodu uszkodzenia pojazdu, który miał pierwotnie wykonywać zadanie przewozowe pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami kierowcy tego pojazdu. Ta okoliczność stanu faktycznego tj wykonywanie przewozu drogowego pojazdem marki VOLVO o nr rej. [...] od około 22.11.2010 r., a który to pojazd został zgłoszony do licencji dopiero w dniu 09.02.2011 świadczy, że zgłoszenie do licencji nastąpiło z uchybieniem 14 dniowego terminu na który powoływała się skarżąca. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący niezastosowania w sprawie art. 93.ust.7 ustawy o transporcie drogowym. Powołany przepis art. 93 ust. 7 ustawy został dodany ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw, która dodała ust. 4 i 5 do art. 92a, a do art. 93 ust. 7-10, a weszła w życie z dniem 20 czerwca 2007 r., natomiast z dniem 01.01. 2012r. przepis ten stracił moc obowiązującą. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. "przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć". Do tej zmiany przedsiębiorca ponosił pełną odpowiedzialność za działania i zaniechania osób, którymi posługiwał się wykonując transport drogowy. Z uwagi na istotę penalizowanego karami pieniężnymi deliktu administracyjnego związanego z faktem naruszenia przepisów ustawy, dla którego obojętna jest kwestia winy, wspomniana odpowiedzialność była daleko idąca i wysoce dolegliwa dla przedsiębiorcy, przepis uległ zmianie i ostatecznie nabrał kształtu w obecnych brzmieniu art. 92a ust. 4 i 5 oraz art. 93 ust. 7 ustawy. Przepis art. 93 ust. 7 u.t.d. mówi o braku możliwości przewidzenia przez przedsiębiorcę zdarzeń lub okoliczności, które spowodowały naruszenie przepisów prawa. Wyłania się kwestia na kim spoczywa ciężar udowodnienia faktów w zakresie wskazanym w art. 93 ust. 7 u.t.d. Okoliczności objęte hipotezą przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezą przepisu, a to że naruszenie prawa nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do treści art. 7, 77 i 80 k.p.a. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy przede wszystkim stwierdzić, że do wymierzenia kary doszło nie na skutek zdarzeń lub okoliczności, które spowodował kierowca pojazdu, a których skarżący nie mógł przewidzieć, ale na skutek zaniedbań samego skarżącego polegających na niezgłoszeniu nowego pojazdu do licencji, a mimo to od dwóch miesięcy za pomocą tego pojazdu wykonywano transport drogowy rzeczy. Podkreślić należy, że twierdzenia skarżącego, że pojazd ten został wykorzystany nagle, z uwagi na awarię innego pojazdu nigdy nie zostały poparte żadnymi dowodami, a nadto pozostają w sprzeczności z zeznaniem kierowcy, który podał, że przedmiotowym pojazdem wykonuje przewóz drogowy od około dwóch miesięcy tj 22.11.2010r.. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności stanu faktycznego, organ prawidłowo zastosował przepis art. 92 ust.1 i ust.2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ) i wymierzył karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Podkreślić należy, że wysokość kary pieniężnej wynika wprost z załącznika do ustawy. Z pkt 1.2 załącznika do ustawy wynika, że za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji kara wynosi 8.000 zł. W przypadku zaistnienia tej przesłanki organ nie ma prawnej możliwości nie wymierzenia kary, jak również nie może decydować o jej wysokości. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z prawem, a podnoszone w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W takich okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.