III SA/Kr 7/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie: WSA Halina Jakubiec (spr.) AWSA Dorota Dąbek Protokolant: Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2006 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia 8 grudnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za bezrobotnego absolwenta skargę oddala Wojewoda decyzją z dnia 08.12.2003 r. [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji - Starosty O. z dnia [...] 2003 [...] w sprawie odmowy uznania D.K. za bezrobotnego absolwenta. W uzasadnieniu decyzji organy powołały się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o absolwencie - oznacza to bezrobotnego w okresie do upływu 12 miesięcy od dnia określonego w dyplomie, świadectwie lub innym dokumencie potwierdzającym ukończenie szkoły lub zaświadczenia o ukończeniu kursu, jeżeli jest: absolwentem szkoły, o której mowa w lit. a "czyli wyższej, do której uczęszczał w systemie wieczorowym lub zaocznym, jeżeli w ostatnich 12 miesiącach trwania nauki nie był zatrudniony". Z dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że D.K. była zatrudniona od dnia 15.07.2002r. do dnia 15.10.2002r., co w świetle powołanego przepisu wyklucza uznanie skarżącej za bezrobotnego absolwenta, bowiem zatrudnienie to przypada w okresie ostatnich 12 miesięcy trwania nauki, gdyż skarżąca, jak wynika z przedłożonego dyplomu Akademii Górniczo-Hutniczej odbyła studia wyższe zawodowe w okresie od 1999/2000 do 2002/2003 i uzyskała licencjat w dniu 11.04.2003r. W skardze na powyższą decyzję D.K. domagała się jej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzucając niewłaściwą interpretację powołanego w niej przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem skarżącej nie można przypisać ustawodawcy intencji uniemożliwienia uzyskania statusu bezrobotnego absolwenta osobom, które odbywając studia w systemie wieczorowym lub zaocznym, przepracowały w ostatnich 12 miesiącach choćby jedną godzinę. W takiej sytuacji bezcelowe stałyby się wszelkie zabiegi i instytucje aktywizacji zawodowej absolwentów, gdyż żaden absolwent tak rozumiejąc powołany przepis i wiedząc, że w ten sposób zamyka sobie drogę do uzyskania statusu bezrobotnego absolwenta, nie podjąłby żadnej pracy. Zdaniem skarżącej wykładnia logiczna i systemowa tego zapisu ustawy musi prowadzić do wniosku, że krótkotrwałe zatrudnienie w okresie studiów nie stanowi przeszkody do uzyskania statusu bezrobotnego absolwenta. Istota studiów wieczorowych i zaocznych jest możliwość zatrudnienia, celem uzyskania środków finansowych na kształcenie się. Językowa wykładnia prowadzi według skarżącej do wypatrzenia sensu i celu tego instrumentu rynku pracy, jakim jest status bezrobotnego absolwenta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Argumentacja skargi nie może odnieść zamierzonego skutku. Analiza treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit "a" i lit "c" prowadzi odmiennych konkluzji niż wskazane w skardze. Mianowicie definiując dla potrzeb ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pojęcie "absolwenta" ustawodawca zróżnicował sytuację bezrobotnych absolwentów w zależności od rodzaju ukończonej szkoły. Zgodnie z lit. "a" absolwentem jest bezrobotny, który uczęszczał w systemie dziennym do ponad podstawowej szkoły oraz ponadgimnazjalnej szkoły publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej albo szkoły wyższej. Natomiast przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 lit c absolwentom szkoły o której mowa w lit. a, którzy uczęszczali w systemie zaocznym lub wieczorowym stanowi dodatkowy wymóg do uznania za bezrobotnego absolwenta: aby w ostatnich 12 miesiącach trwania nauki nie był zatrudniony. Nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że krótkotrwałe zatrudnienie nie ma znaczenia dla uznania za bezrobotnego absolwenta, ani do przypisywania ustawodawcy innych intencji niż wyrażone w tym przepisie. Świadczenia i instrumenty aktywizacji zawodowej przewidziane w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie mogą być traktowane jako przedmiot kalkulacji i spekulacji dotyczących możliwości ich wykorzystania, jak to sugeruje skarżąca, gdyż są one wyłącznie środkiem pomocy osobom, które znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji na rynku pracy i łagodzenia skutków bezrobocia. Bezspornym jest, że skarżąca w okresie ostatnich 12 miesięcy nauki była zatrudniona, jak również to, że ukończyła studia w systemie zaocznym. Z tego względu brak było podstaw do uznania skarżącej za bezrobotnego absolwenta w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Sądowa kontrola dokonana w zakresie wskazanym przepisem art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, dlatego skargę oddalono, na podstawie art. 151 ustawy procesowej wyżej wymienionej.