III SA/Kr 706/04

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 4 września2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. T. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu T. H. z urzędu w sprawie ze skargi E. W., T. H., P. H. na decyzję Wojewody z dnia 7 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi T. T. wykonującemu zawód w ramach Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K., kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 706/04 oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów. Ustanowiony dla skarżącego na mocy postanowienia referendarskiego z dnia 28 czerwca 2006 r. adwokat (k. 69 i n.) wyznaczony przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w osobie mecenasa T. T. (zarządzenie k. 90), któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa (k. 171) w złożonym do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosku z dnia 18 sierpnia 2009 r. (data wpływu) domagał się przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy stosownie do art. 250 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (k. 109-114) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2006 r. oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 maja 2008 r. z uwzględnieniem okoliczności, że sprawę prowadził wyłącznie w drugiej instancji. Oświadczył, że należne opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie zostało złożone przez adwokata. Opierając się z kolei na argumentacji zbieżnej z tą jaka legła u podstaw uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. ( OZ 720/04), że w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika, należy wyrazić zapatrywanie że w sytuacji gdy adwokat składa oświadczenie, że brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przy czym podawana przezeń data udziału w rozprawie pokrywa się z uwidacznianą w komparycji wyroku (k. 176) a jednocześnie z akt sprawy nie wynika by strona kwestionowała ten fakt, to zachodzą wystarczające warunki do tego by rozstrzygać o przyznaniu pełnomocnikowi należnego wynagrodzenia. Brak jest bowiem wystarczających argumentów by w sytuacji gdy ani z przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani też z przepisów wzmiankowanego rozporządzenia nie wynikała norma stwierdzająca co może być wyłącznym dowodem udzielenia stronie pomocy prawnej różnicować sytuację adwokata w obu przedstawionych przypadkach. W konsekwencji sąd ustalając, czy pomoc prawna polegająca na zapewnieniu stronie zastępstwa procesowego w trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym została stronie udzielona może poprzestać na oświadczeniu adwokata, zwłaszcza że ten przy wykonywaniu zawodu podlega nie tylko powszechnie obowiązującemu prawu ale dodatkowo wiążą go Zasady Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (§11) za uchybienie którym odpowiada dyscyplinarnie (§4). W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat, przez co wypada chyba rozumieć jednak zarówno sytuację gdy w NSA prowadził sprawę inny adwokat niż w WSA, jak również gdy przed WSA nie występował żaden adwokat, to za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (vide: k. 109-114) oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje opłata w wysokości 240 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a). Kwota ta odpowiada bowiem 100% należnej stawki za czynności adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c) wymienionego rozporządzenia. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę sąd podwyższa o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.