III SA/Kr 707/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek sprawozdawca Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi W.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 maja 2004 r. Nr : [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej za 2003 r. skargę oddala Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] 2004r. do [...] Komendant Miejski Policji przyznał komisarzowi W.W. nagrodę roczną za 2003 rok w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, obniżoną o 35% podając jako podstawę prawną art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) i § 1 ust. 1, § 3, § 4 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789). Na uzasadnienie podano, że orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] 2004 r. do [...] Komendant Miejski Policji po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko komisarzowi W.W. - uznał W.W. winnym zarzuconego mu czynu i wymierzył mu za to karę dyscyplinarną nagany, a orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] 2004 r. do [...] Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania W.W. - utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W tej sytuacji - zdaniem organu I instancji - nagroda roczna ulega obniżeniu, a przy określeniu procentowej wysokości obniżenia nagrody rocznej wzięto pod uwagę charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie. W odwołaniu od tego Rozkazu Personalnego W.W. podał, że przy jego wydaniu naruszono § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej Rozporządzenia MSWiA, art. 110 ust. 1 i 134 cyt. wyżej ustawy o Policji, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a także szereg wskazanych przez niego przepisów Konstytucji RP. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia 27 maja 2004r. Komendant Wojewódzki Policji do L. dz. - [...] w wyniku rozpoznania powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżony Rozkaz Personalny organu I instancji. Na uzasadnienie podniesiono argumenty jak w uzasadnieniu Rozkazu Personalnego organu I instancji podkreślając, że w wyniku prawomocnie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego W.W. został uznany za winnego tego, że: "w dniu 30 maja 2003 roku nie wykonał polecenia wynikającego z Decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 maja 2003 roku w sprawie wprowadzenia w tym dniu od godz. 8.00 dwunastogodzinnego systemu służby policjantów garnizonu, celem zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie województwa, w związku z działaniami "Prezydent" oraz zagwarantowania pełnej mobilności biorących w nich udział sił i środków, gdyż w tym dniu w godzinach 8.00 -17.00 nie przebywał w miejscu zamieszkania oraz spożywał alkohol, przez co wprowadził się w stan uniemożliwiający ewentualne podjęcie zadań służbowych, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.)", za co została mu wymierzona kara dyscyplinarna nagany. Organ II instancji uznał, że działaniem tym odwołujący się naruszył dyscyplinę służbową podczas wykonywania czynności służbowych, a przeto zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MSWiA z 20.06.2002r. nagrodę roczną obniża się o 20% - 50% za rok 2003, co jest obowiązkiem organu wynikającym z § 6 pkt 1 wskazanego Rozporządzenia. Z Rozkazem Personalnym organu II instancji nie zgodził się W.W., który w skardze wniósł o jego uchylenie, jak również wniósł o połączenie niniejszej skargi z pozostałymi sprawami wszczętymi w wyniku jego skarg, a dotyczącymi zdarzenia z dnia 30 maja 2003 r., albowiem mają one wpływ na wynik niniejszej sprawy. W skardze W.W. przyznał, że z uwagi na brzmienie § 4 ust. 1 pkt 2 wskazanego wyżej Rozporządzenia wydanie przeciwko niemu orzeczenia dyscyplinarnego uznającego go winnym wykroczenia automatycznie skutkowało pozbawieniem go pewnej części nagrody rocznej, co - jego zdaniem - jest zgodne z treścią Rozporządzenia, ale jest to jednocześnie "kara dodatkowa", jaka spotyka każdego policjanta w sytuacji ukarania go karą w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący w obszernych wywodach skupił się nad kwestią bezprawności takiej "kary dodatkowej", która może być wprowadzona tylko aktem prawnym o randze ustawowej, a nie rozporządzeniem wykonawczym, do jakiego należy powołane wyżej Rozporządzenie MSWiA. Nadto skarżący zakwestionował popełnienie czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej "podczas wykonywania czynności służbowych", o czym stanowi § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego Rozporządzenia, albowiem - jego zdaniem - w dniu 30 maja 2003r. nie był przewidywany do żadnych służb mających na celu zabezpieczenie wizyty Prezydenta Stanów Zjednoczonych w K., a nawet w tym dniu miał mieć dzień wolny od służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonego Rozkazu Personalnego i zaznaczył, że art. 110 ust. 1 ustawy o Policji przewiduje możliwość nagradzania policjantów na zasadach określonych przez MSWiA, z uwzględnieniem przesłanek obniżenia nagrody i przypadków, gdy nagroda nie przysługuje. Według organu II instancji - zgodnie z delegacją ustawową - przepisy Rozporządzenia MSWiA z dnia 20.06.2002r. ukształtowały nagrodę roczną w wysokości 1-miesięcznego uposażenia, jako dodatkową gratyfikację za nieprzerwaną służbę dla policjantów wykonujących prawidłowo swoje obowiązki i nie karanych dyscyplinarnie lub za przestępstwo. Nagroda ma więc na celu wyróżnienie policjantów, natomiast jej obniżenie jest konsekwencją nie spełnienia stawianych każdemu z nich wymogów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga W.W. jest nieuzasadniona. Ma rację skarżący tylko o tyle, o ile twierdzi, że na wynik mniejszej sprawy ma bezpośredni wpływ uznanie go winnym i wymierzenie mu kary dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej. Takiemu twierdzeniu nie sprzeciwiają się także organy administracyjne i wskazują jako podstawę prawną § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej Rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002r. został uznany winnym zarzucanych mu czynów". Należy przyznać - zdaniem Sądu - pełną rację organowi administracyjnemu II instancji w zakresie jego twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, a dotyczących charakteru nagrody rocznej, jako dodatkowej gratyfikacji, która może być przyznana w pełnej wysokości, ale w ściśle określonych warunkach, a w innych, wymienionych - może być przyznana w obniżonej wysokości, a jeszcze w innych, także określonych - może nie być przyznana w ogóle. Z tego względu uznanie przez skarżącego obniżenia nagrody rocznej jako "kary dodatkowej", jak i wszelkie wywody tegoż dotyczące - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za nieporozumienie. Z treści art.110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że: "Policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe w formie pieniężnej lub rzeczowej i zapomogi", a z delegacji ustawowej określonej w art. 110 ust. 2 tej ustawy, że: "Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi w drodze rozporządzenia, warunki przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, uwzględniając sposób ustalania okresu służby warunkującego nabycie prawa do nagrody rocznej, wysokość tej nagrody, przesłanki jej obniżenia i przypadki, kiedy nagroda nie przysługuje, termin wypłaty nagrody rocznej, okoliczności uzasadniające przyznanie policjantowi nagrody uznaniowej, zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych sprawach ". Przedmiotowe Rozporządzenie MSWiA z dnia 20 czerwca 2002r. - zdaniem Sądu - w żaden sposób nie przekroczyło tej delegacji ustawowej. Zgodnie z wymienionym wyżej Rozporządzeniem: "§ 1. 1. Policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. (...) § 4. 1. Nagrodę roczną obniża się o 20% - 50% kwoty obliczonej w sposób określony w § 1 w przypadku: (...) 2) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów (...) ". Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, co do kwestionowania przez niego braku naruszenia dyscypliny służbowej "podczas wykonywania czynności służbowych". Zdaniem Sądu - brak jest jakichkolwiek podstaw do badania przez organy administracyjne w postępowaniu o ustalenie nagrody rocznej kwestii czy policjant naruszył dyscyplinę służbową (za co został uznany winnym w postępowaniu dyscyplinarnym) "w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych", albowiem o takim naruszeniu decyduje opis zarzuconego policjantowi w postępowaniu dyscyplinarnym czynu, którego policjant został uznany winnym popełnienia. Z opisu czynu zarzuconego skarżącemu, którego popełnienia został uznany winnym w sprawie III SA/Kr 363/04, a przytoczonego wyżej wynika, że czyn ten stanowił naruszenie dyscypliny służbowej, o jakiej mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej Rozporządzenia. Jednocześnie - zdaniem Sądu - trudno sobie wyobrazić naruszenie dyscypliny służbowej poza czasem lub poza wykonywaniem zadań albo czynności służbowych. Sąd zwraca uwagę, że według tego Rozporządzenia: "§ 6. Nagroda roczna nie przysługuje lub jest obniżana za rok kalendarzowy, w którym: 1) policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda roczna została już wypłacona: a) za rok, w którym postępowanie takie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją (...). § 7. 1. Nagrodę roczną wypłaca się w ciągu I kwartału kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (...). § 8. 1. Postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej zawiesza się na okres toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego lub dyscyplinarnego o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana (...). " Mając na względzie powyższe przepisy należy stwierdzić, że dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (który wyrokiem z dnia 21 marca 2006r. oddalił skargę W.W. w przedmiocie ukarania go karą dyscyplinarną nagany do sygn. akt III SA/Kr 363/04) bezsporny jest fakt, że w pierwszym kwartale 2004r. postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu nie zostało prawomocnie ukończone. W tej sytuacji - zdaniem Sądu - organy administracyjne były obowiązane zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia nagrody rocznej dla W.W. za 2003r. (zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. wyżej Rozporządzenia), co jednak nie nastąpiło i skarżącemu ustalono nagrodę roczną za 2003r. w wysokości obniżonej o 35%. W tej sytuacji, mimo znanego stanu spawy o sygn. akt III SA/Kr 363/04 - Sąd uznał, że uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych z powodu braku prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania dyscyplinarnego na tym etapie spowodowałoby konieczność zwrotu przez skarżącego już wypłaconej (w obniżonej o 35% wysokości) nagrody rocznej za 2003 r. i ewentualne ponowne obniżanie nagrody rocznej, ale już za inny rok - za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem. Z kolei - zdaniem Sądu -nic nie stoi na przeszkodzie wyrównaniu w każdym czasie obniżonej nagrody rocznej za 2003 r. do pełnej wysokości, a to w sytuacji, gdyby w przyszłości stwierdzono, że policjant zarzuconego mu czynu w 2003r. nie popełnił. Może to nastąpić na ogólnych zasadach wynikających z art. 145 § 1 pkt 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł -jak w sentencji.