III SA/Kr 71/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 14.11.2006 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa postanawia: skargę odrzucić W orzeczeniu z dnia [...].05.2006r. nr [...], Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzekając w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa J. L. rozpoznała u skarżącego szereg schorzeń, określiła kategorię "N- niezdolny do zawodowej służby woskowej", określiła, które z rozpoznanych schorzeń pozostają a które nie pozostają w związku ze służbą wojskową oraz które ze schorzeń pozostają w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadku. Zakwalifikowała też skarżącego do grup inwalidztwa. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, orzeczeniem nr [...] z dnia 14.11.2006 r. utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Jako podstawę prawną swojego orzeczenia RWKL wskazała art. 127 § 1 i 138 kpa w związku z § 31 ust 1, i 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia MON z dnia 10.05.2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U.04.133.1422) z późniejszymi zmianami oraz rozporządzenia MON z dnia 10.01.2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U.06.12.75) i rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w zawiązku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U.03.62.567) J. L. wniósł skargę do tutejszego Sądu na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 14.11.2006 r. zarzucając, iż organ orzekający nie wziął pod uwagę szeregu czynników mających wpływ na uznanie związku przyczynowego pomiędzy chorobą a służbą wojskową. W odpowiedzi na skargę RWKL wniosła o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności skargi, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA 2001/2/47. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego wskazanym przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Ustalanie związku określonych schorzeń ze służbą wojskową jest przedmiotem ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, póz. 87 z późn. zm.) - art. 30-33, art. 56-57, ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, póz. 66 z późn. zm.) - art. 19-21, art. 31-33 a także ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, póz. 1750)-art.5. Z powołanych przepisów ustaw wynika, że wprawdzie ustalanie chorób lub uszczerbku na zdrowiu oraz ich związku ze służbą wojskową należy do wojskowych komisji lekarskich, lecz prawo do świadczeń oraz ich zakres i wysokość z powyższych tytułów ustalają inne organy w drodze decyzji administracyjnych, od których przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Z tych przepisów, zatem wynika, iż orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dotyczące ustalania określonych schorzeń i ich związku ze służbą wojskową nie mają w pełni samodzielnego bytu w tym znaczeniu, że podlegają kontroli sądów powszechnych w postępowaniu o prawo do świadczeń przysługujących z powyższych tytułów o ich zakres i wysokość. Z przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu stepowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r., Nr 133 póz. 422 z p. zm.) oraz rozporządzenia MON z dnia 10.01.2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2006r., Nr 12, póz. 75) i rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w zawiązku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. z 2003r., Nr 62, póz. 567), wynika, że takie komisje orzekają przede wszystkim o zdolności danej osoby do służby wojskowej i o zaliczeniu jej do określonej kategorii tej zdolności, a ponadto orzekają one, ale na podstawie odrębnych ustaw, także o związku chorób i ułomności, schorzeń, uszczerbku na zdrowiu, inwalidztwa, obrażeń ze służbą wojskową. Tymi odrębnymi ustawami są przede wszystkim wymienione wyżej ustawy. Powyższe wskazuje, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich można podzielić na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby wojskowej, czyli zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu powołania jej lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby wojskowej. Te orzeczenia wojskowych komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny. Ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla innych administracyjnych organów właściwych w sprawach powołania lub przyjęcia określonej osoby do odbycia służby wojskowej albo do zwolnienia ze służby, przy czym powołanie do służby wojskowej lub zwolnienie z tej służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia i stan zdrowia danej osoby oraz ich związek ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych, rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia tej grupy nie mają wiążącego charakteru dla sądów powszechnych właściwych do rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych wydanych na podstawie orzeczeń tych komisji, ale przez inne organy, właściwe w przedmiocie ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, o których mowa powyżej w zakresie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też, w niniejszej sprawie, skargę J. L. jako dotyczącą związku stwierdzonego u skarżącego schorzeń ze służbą wojskową, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270).