III SA/Kr 714/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 28 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 714/08, oddalił skargę S. G. na postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 28 lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 września 2009 r. zostało umorzone postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, a wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego został oddalony. Na skutek złożonego od powyższego postanowienia sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 listopada 2009 r. umorzył postępowanie sądowe w części dotyczącej żądania zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznał skarżącemu radcę prawnego. Pismem z dnia 16 marca 2010 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała o wyznaczeniu skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobie A. J. Skarżący udzielił pełnomocnikowi stosownego pełnomocnictwa pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. W dniu 14 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (oraz skargę kasacyjną), podnosząc, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd ustaje w dniu, w którym miał od rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, a nie w dniu dowiedzenia się przez niego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej został zatem zachowany, jako że faktyczne udzielenie pełnomocnictwa w sprawie nastąpiło w dniu 12 kwietnia 2010 r., a zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany. We wniosku pełnomocnik wskazał ponadto, że wgląd do akt przedmiotowej sprawy uzyskał dopiero w dniu 8 kwietnia 2010 r., gdyż wcześniej akta zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku ze skargą skarżącego na przewlekłość postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepis art. 87 § 1 ustawy stanowi z kolei, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z § 4 w/w przepisu równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie terminu są: brak winy w uchybieniu, powodowanie przez uchybienie terminu dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Z uwagi na reprezentowanie skarżącego przez pełnomocnika, przy ustalaniu winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, ewentualnie innych osób, którymi się on posługuje. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, działaniom pełnomocnika nie można w żadnej mierze przypisać zawinienia. Działający imieniem skarżącego pełnomocnik dokonał czynności uchybionej wraz z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu, tj. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2010 r.. Nie ulega też wątpliwości, że nastąpiły ujemne skutki procesowe dla skarżącego. Nim bowiem Sąd ustanowił dla niego profesjonalnego pełnomocnika upłynął już termin do wniesienia i sporządzenia skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna sporządzona zaś w tym terminie przez samego skarżącego, którego nie stać na opłacenia pełnomocnika z wyboru podlegałaby odrzuceniu z powodu niedochowania tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego. Sąd uznał także, że pełnomocnik skarżącego dochował 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wprawdzie skarżący udzielił pełnomocnictwa 12 kwietnia 2010 r., z którą to datą należało wiązać początek biegu siedmiodniowego terminu do wniesienia przez pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to nie można w tym przypadku nie wziąć pod uwagę wejścia w życie z dniem 10 kwietnia 2010 r. ustawy z 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 36 poz. 196). Ustawa ta nadała, bowiem nową treść § 2 art. 244 p.p.s.a., który to po nowelizacji stanowi, że ustanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa. Wobec tego bieg terminu siedmiodniowego do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął swój bieg od dnia wejścia w życie wyżej wskazanej ustawy zmieniającej ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro wniosek o przywrócenie uchybionego terminu został złożony osobiście przez pełnomocnika w dniu 14 kwietnia 2010 r., to pomimo wcześniejszego rozpoczęcia biegu terminu w dniu 10 kwietnia 2010 r., termin ten został zachowany. Spełnione zostały zatem wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.