III SA/Kr 718/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2015 r. Nr [ ] w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2015 r. Nr [.....] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [....] 2015 r. Nr [.....] o skierowaniu jej do Domu Pomocy Społecznej [....] w Ł. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go spowodowaniem przez wykonanie decyzji nieodwracalnych szkód w postaci utraty domu oraz wszystkiego, co posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. Skarżąca nie wskazała na okoliczności mogące świadczyć o wystąpieniu tak daleko idących skutków jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym, chodzi tu o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Obawy skarżącej związane z utratą majątku, która miałaby nastąpić po umieszczeniu jej w Domu Pomocy Społecznej nie mogą zostać zakwalifikowane jako przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż stanowią one subiektywne przekonanie skarżącej, niepoparte przekonywującym materiałem dowodowym. W świetle powyższego Sąd nie miał wystarczających podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie decyzji i dlatego postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.