III SA/Kr 727/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Ewa Michna Sędziowie: SWSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 marca 2025 r. nr IG-II.7221.3.2025.TT w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. znak: IG-II.7221.3.2025.TT, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 z późn.zm., dalej: ustawa p.g.k.) po rozpatrzeniu zażalenia A. K. (dalej: skarżący), utrzymało w mocy postanowienie Starosty Olkuskiego z dnia 17 grudnia 2024 r. znak: WGE.6621.2.192.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści "Ustalenie granic wsi N. wykonano w okresie od 13 czerwca 1959 r. do 21 sierpnia 1959 r. Według stanu na 1959 rok z wyszczególnieniem wszystkich numerów i powierzchni działek/parcel gruntowych J. K. - syna M. w N.". Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2024 r. skarżący, wystąpił do Starosty Olkuskiego o wydanie zaświadczenia o następującej treści "Ustalenie granic wsi N. wykonano w okresie od 13 czerwca 1959 r. do 21 sierpnia 1959 r. Według stanu na 1959 rok, wyszczególniono wszystkie numery i powierzchnie działek/parceli gruntowych J. K. - syna M. w N.: (...) (Proszę aby organ w tym miejscu wyszczególnił wszystkie działki/parcele gruntowe wg. granic ustalonych - na rok 1959 – J. K. (teścia) w N.)". W uzasadnieniu wniosku skarżący uzasadnił swój interes prawny wskazując, iż zgodnie z decyzją ZRID Starosty Olkuskiego z dnia 4 kwietnia 2024 r. znak: SAB.6740.2.141.2023 dotyczącą budowy drogi w południowej części N., jego działka znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji, co uzasadnia podjęcie wszelkich ustaleń dotyczących zmian na gruncie. Zaznaczył, iż jego interes prawny dotyczy ustalenia powierzchni i granic terenu po zmarłym teściu, jaki zamieszkuje wraz z żoną, według stanu na 1959 r. Starosta Olkuski, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r. znak: WGE.6621.2.192.2024, odmówił wydania zaświadczenia o treści "Ustalenie granic wsi N. wykonano w okresie od 13 czerwca 1959 r. do 21 sierpnia 1959 r. Według stanu na 1959 rok z wyszczególnieniem wszystkich numerów i powierzchni działek/parcel gruntowych J. K. - syna M. w N.". W motywach rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, że żądane przez skarżącego zaświadczenie dotyczy poświadczenia stanu z ewidencji gruntów obręb N. z roku 1959. Operat założenia ewidencji gruntów obrębu N. przyjęto do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] a rejestr gruntów dla wsi N. został założony w roku 1962. Wobec powyższego Starosta Olkuski nie może we wnioskowanym zaświadczeniu wyszczególnić działek/parceli gruntowych J. K. według granic ustalonych na rok 1959 (...)". W zażaleniu wniesionym od ww. postanowienia, skarżący wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu starosty, w którym stwierdził, że nie może wydać wnioskowanego zaświadczenia (dotyczącego ustalenia granic wsi N. w okresie od dnia 13 czerwca 1959 r. do dnia 21 sierpnia 1959 r. z wyszczególnieniem wszystkich działek/parceli gruntowych J. K. syna M. - teścia skarżącego), podając, że w ww. okresie ustalono granice zewnętrzne wsi. W ocenie skarżącego przeczy temu treść sprawozdania technicznego z innego operatu [...], w którym wyraźnie wskazano prace rozgraniczeniowe od strony sąsiednich miejscowości graniczących z N., przeprowadzono już wcześniej (poprzednio). Wynika, więc z tego jasno, że najpierw ustalono granice zewnętrzne (przed rokiem 1959), a dopiero później - granice działek wewnętrznych wsi N. - w roku 1959. Za takim logicznym rozumowaniem przemawia również fakt, że w dalszej części sprawozdania, podpisani są wszyscy ówcześni właściciele działek we wsi N., którzy uczestniczyli w ustalaniu granic wewnętrznych ich działek, w tym również teść skarżącego – J. K., który przyjmował ustalone granice określonych działek do protokołu. Z chwilą ustalenia granic swoich działek/parceli gruntowych - w okresie od dnia 13 czerwca 1959 do dnia 21 sierpnia 1959 r. doskonale wiedział gdzie są zlokalizowane, jaką mają powierzchnie i numerację, co potwierdził swoim podpisem. Skarżący podkreślił, że nie zgadza się ze stanowiskiem organ, który – zdaniem skarżącego - może ustalić stan wiedzy na 1959 rok w przedmiocie ustalenia granic na terenie wsi N. Ponadto, Starosta Olkuski może, (chociaż tego nie zrobił) ustalić inne dokumenty, jakie wg. stanu na 1959 r. stanowiły podstawę do określenia własności teścia na gruncie. W ocenie skarżącego naruszono jego prawa poprzez załatwienie sprawy w sposób niezgodny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do ustalenia wszelkiej dokumentacji, która umożliwi ustalenie stanu własności jego teścia na 1959 rok we wsi N., gm. O. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, uznał wniesione zażalenie za nieuzasadnione i opisanym na wstępie postanowieniem orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W swoich rozważaniach organ zwrócił uwagę, że Starosta Olkuski, jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków jest również organem udostępniającym informacje z tej ewidencji. Wyjaśnił, że w formie zaświadczenia mogą być udostępnione dane wskazujące stan faktyczny i prawny ujawniony w ewidencji w przeszłości. Zakres danych, jaki może zostać w tej formie udostępniony, nie może jednak obejmować danych starszych niż te pierwotnie ujawnione w ewidencji gruntów na podstawie dokumentów, w oparciu o które została ona założona. W Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie nr 11 z dnia 22 listopada 1969 r. pod pozycją nr 169, zostało ogłoszone obwieszczenie Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 27 października 1969 r. w sprawie założenia ewidencji gruntów i budynków, w którym to podano do publicznej wiadomości datę 31 grudnia 1964 r. jako datę założenia ewidencji dla gromady W. położonej w powiecie olkuskim. Powyższe obwieszczenie dotyczyło obszaru całej gromady W. jako jednostki ewidencyjnej, w skład której wchodziły wsie N., G., W. i Ż. Stosownie do art. 3 Dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 1955 Nr 6 poz. 32), ewidencja obejmowała wszystkie grunty i budynki, położone na obszarze gromady, osiedla lub miasta, a w przypadku podziału miasta na dzielnice odrębną jednostkę ewidencyjną - na obszarze dzielnicy. Każdy z tych obszarów stanowił odrębną jednostkę ewidencyjną. Obwieszczenie nie dotyczyło zatem poszczególnych wsi, ale całej gromady. W ramach obwieszczenia nie podawano nr operatów ani dla gromady, jako jednostki ewidencyjnej, ani dla poszczególnych wsi wchodzących w skład gromady. W ten sam sposób w ramach obwieszczenia poinformowano o założeniu ewidencji gruntów i budynków dla innych jednostek ewidencyjnych w innych powiatach, wchodzących w skład ówczesnego województwa krakowskiego, a jako datę założenia tej ewidencji przyjęto datę sporządzenia ostatniego operatu jednostkowego dla wsi wchodzącej w skład danej gromady. W przypadku gromady W. ostatnimi operatami jednostkowymi w ramach gromady były operaty dla wsi W. ([...]) i wsi G. ([...]). Operat założenia ewidencji gruntów obrębu N. przyjęto do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. Z przedłożonego przez organ I instancji do sprawy materiału dowodowego wynika, iż rejestr gruntów dla wsi N. został założony w roku 1962, o czym świadczy kopia operatu technicznego nr [...]. Z treści przedmiotowego operatu wynika, iż w podanym przez skarżącego okresie od dnia 13 czerwca do dnia 21 sierpnia 1959 r. miały miejsce czynności ustalenia granic zewnętrznych wsi N. z miejscowościami sąsiednimi oraz gruntami Lasów Państwowych. Potwierdzeniem ich przeprowadzenia jest protokół z ustalenia granic zewnętrznych wsi N. sporządzony w dniu 22 czerwca 1959 r., z którego treści wynika, iż w czynnościach tych brali udział m.in. przedstawiciele wsi N.: S. K., S. (S.) K. i L. K., nie brał w nich jednak udziału J. K. Z kolei z treści będącego częścią ww. operatu Sprawozdania Technicznego z wykonania pomiarów wsi N. wynika, iż w dalszej kolejności po ustaleniu granic zewnętrznych wsi, przystąpiono do ustalania pomiarów stanu władania, a więc granic poszczególnych nieruchomości znajdujących się w jej granicach. Ustalenie stanu władania zostało poprzedzone ogłoszeniem dokonanym dwa tygodnie przed jego planowanym terminem. Prace te miały jednak miejsce w okresie późniejszym tj. od sierpnia 1959 r. do grudnia 1960 r. Organ odwoławczy podkreślił, że najwcześniejszym dokumentem potwierdzającym władanie działek na rzecz J. K. s. M. jest protokół ustalenia stanu władania na obszarze wsi N., spisany w dniu 9 lipca 1960 r. W treści protokołu wskazano, iż stan władania został ustalony na podstawie oświadczeń stron zainteresowanych i przedłożonych przez nie dokumentów, w nawiązaniu do planu sporządzonego przez geodetę inż. M. S. w 1960 r. Wspomniany dokument, tj. szkic nr 12 z pomiaru stanu władania, został natomiast sporządzony 3 maja 1960 r. Zgodnie z treścią ww. protokołu pod pozycja nr 127, w której figuruje J. K., jako będące w jego posiadaniu wskazano działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W pozycji tej widnieje również podpis J. K. Wyniki obliczenia stanu posiadania zostały ogłoszone mieszkańcom wsi N. na ogólnym zebraniu wiejskim przeprowadzonym w dniach 9-10 lutego 1962 r. Z ogłoszenia sporządzony został protokół wraz z listą obecności uczestniczących w nim mieszkańców wsi N. W spotkaniu tym uczestniczył również J. K., co znajduje potwierdzenie w jego podpisie na liście obecności na stronie nr 207 sprawozdania technicznego. W ocenie organu odwoławczego, Starosta Olkuski nie mógł poświadczyć, jakie działki stanowiły własność J. K. we wskazanym przez skarżącego okresie, z uwagi na brak takich danych w posiadanych przez niego dokumentach. Jak wynika z treści akt sprawy to w okresie od dnia13 czerwca 1959 r. do dnia 21 sierpnia 1959 r. - a nie jak podniesiono w treści odwołania w okresie wcześniejszym, tj. przed 1959 r., miało miejsce ustalenie granic zewnętrznych wsi N. Tym samym w ww. okresie granice wewnętrzne działek położonych we wsi N. nie były jeszcze ustalone, co uniemożliwia potwierdzenie ich stanu własnościowego. Najwcześniejsze dokumenty dotyczące ustalenia stanu posiadania, zostały sporządzone w 1960 r. Co za tym idzie, to tego roku jako najwcześniejszego może dotyczyć zaświadczenie o danych ewidencyjnych dotyczących stanu prawnego nieruchomości. Skarżący mógłby zatem otrzymać odrębne zaświadczenia: potwierdzające, iż we wskazanym przez niego okresie miało miejsce ustalenie granic wsi N., jak również zaświadczające o działkach będących we władaniu J. K. zgodnie z dokumentacją sporządzoną na 1960 rok. Nie ma jednak możliwości sporządzenia zaświadczenia dotyczącego pierwszej z ww. okoliczności oraz stanu władania na 1959 rok. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7, art. 9, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o dopuszczenie dowodu w postaci załączonego wydruku dekretu o katastrze gruntowym i budynkowym z 1947 r., Dziennik Ustaw nr. 61, pozycja: 343, 344 oraz załączonego pisma starosty olkuskiego z dnia: 2.12.2024 r., znak: [...], w którym starosta informuję o możliwości udostępniania danych archiwalnych w formie zaświadczenia - zgodnie z art. 217 k.p.a. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie starosty Olkuskiego do niezwłocznego udostępnienia archiwalnych rejestrów gruntowych i katastru gruntowego obowiązującego w okresie ustalania granic wsi N., tj. 1959 rok, wydanie z niego wnioskowanego zaświadczenia i udostępnienie oryginału katastru na wieś N. do wglądu na terenie starostwa w obecności wyznaczonego pracownika - celem wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy organy orzekające w sprawie niniejszej miały podstawy do wydania postanowienia o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści tj. o treści "Ustalenie granic wsi N. wykonano w okresie od 13 czerwca 1959 r. do 21 sierpnia 1959 r. Według stanu na 1959 rok z wyszczególnieniem wszystkich numerów i powierzchni działek/parcel gruntowych J. K. - syna M. w N.". Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji dotyczące odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści zostały wydane w trybie i na zasadach określonych w Dziale VII k.p.a. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 219 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, z kolei w myśl § 2 tego przepisu, zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1); osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Zgodnie natomiast z art. 218 § 1 k.p.a. organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie w sytuacji, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. II OSK 594/10, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1148/10 (CBOSA), zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór, co do ich występowania w konkretnym wypadku. W przypadku zatem gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Zakres wydawanych zaświadczeń jest ściśle regulowany treścią art. 217 i art. 218 k.p.a., a nie subiektywną oceną wnoszącego wniosek o jego wydanie. Organ ma obowiązek wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy żądanie zawiera się w ramach zakreślonych ww. przepisami. Podstaw do takiego stanowiska należy upatrywać w charakterze samego zaświadczenia, definiowanego jako urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego) dokonane przez organ administracji publicznej (w znaczeniu ustrojowym lub funkcjonalnym) na żądanie uprawnionej osoby, której interes jest oparty na prawie (por. K. Chorąży, Z. Kmieciak, Wydawanie zaświadczeń – kwestie nierozstrzygnięte w literaturze, Samorząd Terytorialny 2000/6, s. 70–71; zob. T. Woś [w:] Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2013, s. 72). Jest to zatem postępowanie, na które składają się czynności o charakterze materialnoprawnym. Organ zaświadcza jedynie o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych, bez ich przetwarzania. Chodzi tu bowiem o potwierdzenie w formie dokumentu urzędowego tego, co jest aktualnie wpisane w rejestrze publicznym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 1998 r., sygn. II SA 125/98, CBOSA). Przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. W tym świetle wydawanie zaświadczeń ma charakter pochodny. Wyjaśnienia wymaga więc, że wniosek o wydanie zaświadczenia może być przez organ załatwiony bądź poprzez czynność materialno-techniczną polegającą na jego wydaniu, bądź też poprzez postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zgodnie bowiem z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. III SAB/Kr 50/17, CBOSA). W niniejszej sprawie organy trafnie wskazały, że Operat założenia ewidencji gruntów obrębu N. przyjęto do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. Z materiału dowodowego wynika, iż rejestr gruntów dla wsi N. został założony w roku 1962, o czym świadczy kopia operatu technicznego nr [...]. Z treści przedmiotowego operatu wynika, iż w podanym przez skarżącego okresie od dnia 13 czerwca do dnia 21 sierpnia 1959 r. miały miejsce czynności ustalenia granic zewnętrznych wsi N. z miejscowościami sąsiednimi oraz gruntami Lasów Państwowych. Potwierdzeniem ich przeprowadzenia jest protokół z ustalenia granic zewnętrznych wsi N. sporządzony w dniu 22 czerwca 1959 r., z którego treści wynika, iż w czynnościach tych brali udział m.in. przedstawiciele wsi N.: S. K., S. (S.) K. i L. K., nie brał w nich udziału J. K. Z kolei z treści Sprawozdania Technicznego z wykonania pomiarów wsi N., będącego częścią ww. operatu, wynika, iż w dalszej kolejności po ustaleniu granic zewnętrznych wsi, przystąpiono do ustalania pomiarów stanu władania, a więc granic poszczególnych nieruchomości znajdujących się w jej granicach. Ustalenie stanu władania zostało poprzedzone ogłoszeniem dokonanym dwa tygodnie przed jego planowanym terminem. Prace te miały jednak miejsce w okresie późniejszym tj. od sierpnia 1959 r. do grudnia 1960 r. Najwcześniejszym dokumentem potwierdzającym władanie działek przez J. K. s. M., jest protokół ustalenia stanu władania na obszarze wsi N., spisany w dniu 9 lipca 1960 r. W treści protokołu wskazano, iż stan władania został ustalony na podstawie oświadczeń stron zainteresowanych i przedłożonych przez nie dokumentów, w nawiązaniu do planu sporządzonego przez geodetę inż. M. S. w 1960 r. Wspomniany dokument, tj. szkic nr 12 z pomiaru stanu władania, został natomiast sporządzony 3 maja 1960 r. Zgodnie z treścią ww. protokołu pod pozycja nr 127, w której figuruje J. K., jako będące w jego posiadaniu wskazano działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W pozycji tej widnieje również podpis J. K. Wyniki obliczenia stanu posiadania, zostały ogłoszone mieszkańcom wsi N. na ogólnym zebraniu wiejskim przeprowadzonym w dniach 9-10 lutego 1962 r. Z ogłoszenia sporządzony został protokół wraz z listą obecności uczestniczących w nim mieszkańców wsi N. W spotkaniu tym uczestniczył również J. K., co znajduje potwierdzenie w jego podpisie na liście obecności na stronie nr 207 sprawozdania technicznego. Najwcześniejsze dokumenty dotyczące ustalenia stanu posiadania, zostały zatem sporządzone w 1960 r. Co za tym idzie, to tego roku, jako najwcześniejszego, może dotyczyć zaświadczenie o danych ewidencyjnych dotyczących stanu prawnego nieruchomości, nie zaś okresu wskazanego przez skarżącego. W tej sytuacji Sąd uznał stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe i trafne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.