III SA/Kr 729/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący w złożonym dnia 13.02.2017 R. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się "częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie opłat sadowych i wydatków" (k. 39) Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek zadeklarował, brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów wartościowych. Swoje miesięczne dochody oszacował na 637 zł renty czasowej z ZUS. Uzasadniając swoje starania podniósł, że dysponuje bardzo skromnym dochodem. Posiadane skromne środki pochłaniane są przez wydatki, których podstawową pozycję stanowią lekarstwa i żywność. Nie ma oszczędności i nie był w stanie przygotować się na jakąkolwiek opłatę sądową ponieważ jego skromny dochód pozwala mu co najwyżej na bieżące utrzymanie. Koszty zakupu lekarstw szacuje na ok. 150 zł, pozostała kwota to koszty bieżącego utrzymania i karta do telefonu za 25 zł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Na wstępie podnieść należy, że skoro skarżący zwraca się o "częściowe zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków" bez doprecyzowania, to w istocie wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w myśl art. 211 ppsa opłaty sądowe i zwrot wydatków składają się na koszty sądowe. Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący domagał się wcześniej ustanowienia adwokata (k. 9), którego mu przyznano (k. 12) także nie ma większego znaczenia, bo przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącego nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy, wiec jego wniosek można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącego należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Przyjęciu odmiennej optyki stoją na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącego mają walor li tylko teoretyzujący. Skarżący należy bowiem do osób o których potocznie mówi się, że są biedne. Oczywistym też jest, że przy wykazanych środkach nie mógł poczynić żadnych oszczędności ani dokonać jakichkolwiek przesunięć majątkowych. Skarżący nie ma bowiem żadnego majątku, który mogłaby spieniężyć a wykazane dochody wystarczają z trudem na bieżącą egzystencję. Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.