III SA/Kr 731/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusza Bociąga (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2013 r., po przeprowadzeniu na wniosek D. B. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, zniszczeniem pojazdu marki Ford Transit o nr rej. [...] w kwocie 13 315,65 zł, działając na podstawie art. 130 a ust. 10, ust. 10a, ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 156 § 1 pkt 4, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 K.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że D. B. wnioskiem z dnia 6 września 2013 r. zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...] 2013 r. ponosząc, że przedmiotowy pojazd zbył i mając umowę sprzedaży był przekonany, że nic go nie łączy z tym pojazdem. Na dowód powyższego wnioskodawca dołączył kserokopię umowy sprzedaży z dnia 31 stycznia 2011 r. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. i może mieć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy, określonymi w art. 156 § 1 K.p.a. wadami wyjątkowymi, uniemożliwiającymi sanowanie nieprawidłowej decyzji. Decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności wydana została na podstawie art. 130a ust. 1, ust. 10 i ust. 10 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: 1/ policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3; 2/ strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; 3/ osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3. Następnie według art. 130a ust. 10 cyt. ustawy, starosta - w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi - występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z tym wnioskiem nie wcześniej, niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10a ustawy). W przedmiotowej sprawie opisana na wstępie decyzja organu I instancji z dnia [...] 2013 r. wydana została w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, po uprzednim uzyskaniu postanowienia sądowego sygn. [...] z dnia 14 grudnia 2012 r., w którym orzeczono o przepadku na rzecz Gminy samochodu marki Ford Transit o nr rej. [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie dokumentacji ustalono, iż właścicielem pojazdu od dnia 12 sierpnia 2009 r. jest D. B. Powiadomieniem z dnia 13 stycznia 2012 r. skierowanym do D. B. przez Straż Miejską poinformowano, że w dniu 4 listopada 2011 r. na podstawie dyspozycji wydanej przez strażnika miejskiego, został usunięty pojazd marki Ford Transit o nr rej. [...] z chodnika zlokalizowanego przy ul. A na wysokości posesji przy ul. T w K, na parking strzeżony w K, ul. S, z powodu pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (art. 130a ust. 1 pkt 1). Zawiadomienie to zawierało pouczenie, że nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, a kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałymi od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, obciąża się każdorazowo właściciela lub posiadacza. Powiadomienie powyższe zostało doręczone w dniu 16 stycznia 2012 r. Na wydanie powiadomienia, o którym mowa wyżej oraz jego treść powołał się Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2012 r., orzekającym przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy. D. B. do wniosku o stwierdzenie nieważności powyżej opisywanej decyzji przedłożył oryginał umowy sprzedaży spornego pojazdu, która zawarta została w dniu 31 stycznia 2011 r. w K, a w której podane jest m. in. imię i nazwisko nabywcy pojazdu, jego adres, nr pesel oraz rodzaj i nr dokumentu tożsamości. W umowie tej również stwierdzono, że sprzedający przenosi na kupującego własność pojazdu za umówioną kwotę, której otrzymanie sprzedający kwituje, zaś kupujący kwituje odbiór pojazdu. SKO stwierdziło jednak, że pomimo zawarcia powyższej umowy brak było podstaw do stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji, jako skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Rozstrzygając sprawę zakończoną decyzją z dnia [...] 2013 r. organ I instancji zobowiązany był do stosowania ściśle określonej procedury, wynikającej z przepisów Prawa o ruchu drogowym, a w szczególności do skierowania do strony powiadomienia o usunięciu pojazdu i wskazaniu miejsca jego przechowywania oraz określenia skutków nieodebrania pojazdu. Kolejnym etapem postępowania było zaś wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, w którym to postępowaniu D. B. występował jako uczestnik. Z kolei sąd w powoływanym postanowieniu sygn. [...] z dnia 14 grudnia 2012 r. dokonał weryfikacji zarówno dokumentów, w oparciu o które ustalono właściciela przedmiotowego pojazdu, jak również ocenił prawidłowość zastosowania procedury z art. 130a ust. 10 i ust. 10 a ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdzając, iż spełnione zostały przesłanki z tych przepisów. Stąd też Kolegium - będąc związane postanowieniem sądu i jego treścią - nie może czynić na etapie postępowania nadzwyczajnego, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności, nowych ustaleń, sprzecznych z ustaleniami sądu. Dodatkowo zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana. Natomiast - według art. 78 ust. 2 ustawy - właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o: 1/ nabyciu lub zbyciu pojazdu; 2/ zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Zdarzenia, o których mowa w ust. 2, są dokumentowane w karcie pojazdu; odpowiednich wpisów dokonuje starosta. Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że D. B. dokonując sprzedaży pojazdu w dniu 31 stycznia 2011 r. powinien był zgłosić ten fakt staroście w terminie nieprzekraczającym 30 dni, potwierdzając zbycie pojazdu właściwymi dokumentami. Niezależnie od tego dostrzec również należy, że istniała możliwość zgłoszenia zbycia pojazdu także organowi I instancji na etapie prowadzonego postępowania, po otrzymaniu powiadomienia o usunięciu pojazdu, jak też później na etapie postępowania sądowego. W tych okolicznościach w ocenie SKO brak było podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja obarczona jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., jako skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Od przedmiotowej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył D. B. Domagał się wyjaśnienia, jakimi przesłankami kierował się organ orzekając o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...] 2013 r. W szczególności zwrócił się o wyjaśnienie relacji pomiędzy wydaną w dniu [...] 2013 r. decyzją w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, a wydaną w dniu [...] 2013 r. decyzją w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem wnioskodawcy obie te decyzje dotyczą tej samej sprawy, a są skrajnie różne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 stycznia 2014 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zgodnie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne. Kwestia własności pojazdu, w tym wypadku pojazdu marki Ford Transit nr rej. [...] jest sprawą cywilną. Postępowanie zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 14 grudnia 2012 roku, sygn. akt: [...], było sprawą o własność, a więc sprawą cywilną. Sąd postanowił orzec na rzecz Gminy przepadek samochodu marki Ford Transit o nr rej [...] i nr VIN: [...]. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że na podstawie danych Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców właścicielem pojazdu jest D. B. W dalszej części decyzji organ przytoczył treść art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym i stwierdził, że koszty przechowywania i zniszczenia pojazdu obciążają na podstawie decyzji właściwego starosty osobę będącą właścicielem usuniętego pojazdu, którego przepadek na rzecz powiatu orzekł sąd. Zatem w ustaleniu osoby, która była właścicielem usuniętego pojazdu organy administracji opierają się na całokształcie materiału dowodowego, w zakres którego wchodzą też ustalenia zawarte w treści postanowienia sądu orzekającego w trybie art. 130a ust. 10e ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym przypadku całość zebranych w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora ZIKIT dowodów, a to: kopia danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK z dnia 5 stycznia 2012 roku oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 14 grudnia 2012 roku, sygn. akt: [...] wskazuje, że właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu był D. B. Załączona przez wnioskodawcę umowa z dnia 31 stycznia 2011 r. jest dowodem nowym dla sprawy. Dopiero ewentualne wyeliminowanie w trybie właściwym dla orzeczeń sądów powszechnych, wspomnianego postanowienia mogłoby w określonych warunkach doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia organów administracyjnych. SKO wyjaśniło również, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy decyzje organu z dnia [...] 2013 roku, znak: [...] oraz z dnia [...] 2013 roku, znak: [...] nie dotyczą tej samej sprawy, pomimo, iż wydane zostały w obrębie tego samego stanu faktycznego. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r., dotyczyła stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...] 2013 r. orzekającej o zmianie decyzji tego organu z dnia [...] 2013 r. Powodem stwierdzenia nieważności była okoliczność, że decyzja nr [...] nie była ostateczna w chwili kiedy orzeczono o jej zmianie, a zatem została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 154 § 1 K.p.a. Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy decyzje te nie dotyczyły tej samej kwestii. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy swojej poprzedniej decyzji. D. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stwierdził, że organ wprowadził go w błąd, bo nie został poinformowany o niemożności zmiany skarżonej decyzji. Obciążono go kosztami utylizacji i złomowania pojazdu mimo, że nie był już jego właścicielem. Wskazał, że procedury to jedno, ale skoro w sprawie pojawiają się nowe dowody to należy je bezwzględnie wziąć pod uwagę. Kosztami powinna zostać obciążona osoba właściwa, czyli właściciel pojazdu, skoro umowa sprzedaży przenosi uprawnienia właścicielskie. W dalszej części uzasadnienia skarżący polemizował z treścią zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, zniszczeniem pojazdu marki Ford Transit o nr rej. [...] w kwocie 13 315,65 zł oraz zobowiązania D. B. do zapłaty kosztów w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...] 2013 r., nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 K.p.a. W szczególności decyzja ta nie posiada wady kwalifikowanej wskazanej w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli że została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Z wadliwością decyzji przewidzianą w tym przepisie mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. W wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 674/07 Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że w przypadku gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku, to taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym definiuje art. 28 K.p.a., stanowiący, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem koniecznym warunkiem do uznania danego podmiotu za stronę postępowania jest posiadanie przez niego interesu prawnego lub obowiązku związanego z prowadzonym postępowaniem, wynikającego z przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawą decyzji w sprawie nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty kwoty 13 315,65 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz sprzedaży pojazdu były przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. z 2005 r. Dz. U. Nr 108, poz. 908, ze zm – dalej powoływana jako u.p.r.d.). Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (art. 130a ust. 10h u.p.r.d.). Zatem przed wydaniem decyzji w sprawie nałożenia obowiązku uiszczenia kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz sprzedaży pojazdu, organy powinny ustalić właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, bowiem to on jest stroną tego postępowania, jest zobowiązany do ponoszenia wskazanych kosztów. W rozpoznawanej sprawie prawomocnym (od dnia 20 lutego 2013 r.) postanowieniem z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny orzekł przepadek na rzecz Gminy samochodu marki Ford Transit o numerze rejestracyjnym [...], stanowiącego dotychczas własność D. B. Zgodnie z art. 365 § 1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Oznacza to, że inne sądy, organy państwowe oraz organy administracji publicznej, rozstrzygające w sprawach innych niż karne (art. 365 § 2 K.p.c.) nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych (P. Telenga, Komentarz aktualizowany do art. 365 K.p.c., Lex). W wyroku z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Najwyższy wskazał, że związanie treścią prawomocnego orzeczenia oznacza nakaz przyjmowania przez podmioty wymienione w art. 365 § 1 K.p.c., że w objętej orzeczeniem sytuacji faktycznej, stan prawny przedstawia się tak, jak to wynika z sentencji wiążącego orzeczenia. W konkretnym przypadku związanie to rozciąga się na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia niezbędne dla wyjaśnienia jego zakresu, w jakim indywidualizują one sentencję - jako rozstrzygniecie o przedmiocie sporu. Wyrazem statuowanej tym przepisem prawomocności materialnej orzeczenia jest konieczność brania jej pod uwagę w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, która nie może podlegać już ponownemu badaniu (Lex nr 1231342). Sąd administracyjny, jak również organy administracji publicznej, związane są prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny sygn. akt [...] i w związku z tym nie mogą ponownie badać kwestii własności pojazdu marki Ford Transit o numerze rejestracyjnym [...] w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Kwestia ta została bowiem rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem sądu. Dlatego też przedstawienie przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym, wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, kserokopii umowy sprzedaży przedmiotowego samochodu z dnia 31 stycznia 2011 r., która stanowi dokument prywatny, nie może podważyć ustaleń sądu powszechnego zawartych w prawomocnym orzeczeniu. Tym samym nie zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonować będzie prawomocne postanowienie sądu, z którego wynika, że w dniu orzekania o przepadku pojazd stanowił własność D. B., to okoliczności tej nie może skutecznie zakwestionować przedstawiona przez skarżącego umowa sprzedaży. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.