III SA/Kr 731/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie : WSA Janusz Kasprzycki WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 25 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 25 marca 2021 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 4 pkt 3, art. 5, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 6, ust. 7, art. 93 ust. 1 i ust. 2, art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 875 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego numer: [...] z dnia [...] 2020 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości: 500,00 zł. tj. za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 12 sierpnia 2020 r., w miejscowości B droga krajowa [...] (zjazd), funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Urzędu Celno-Skarbowego zatrzymali do kontroli ciągnik samochodowy marki RENAULT o nr rejestracyjnym [...] z naczepą ciężarową [...], o nr rejestracyjnym [...]. Kierowcą pojazdu wraz z naczepą (chłodnia) był T. W., który okazał kontrolującym dokumenty rejestracyjne pojazdów (własność: A. W.). Miejscem rozpoczęcia przewozu był K a miejscem zakończenia: M. Kontrolujący stwierdzili, iż do kontroli drogowej zatrzymano pojazd bez towaru, o nr rejestracyjnych: [...], należący do A. W. Prowadzący pojazd T. W. (kierowca) nie posiadał przy sobie wypisu z licencji. Ponadto kierowca odmówił przyjęcia mandatu karnego w wysokości 200,00 zł. Wobec powyższego, w wyniku kontroli, stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - Lp 1.1.2 zał. nr 1 do u.t.d., art. 92 ust. 1 – polegające na nieokazaniu wypisu z licencji. Wyniki kontroli zostały ujęte w protokole kontroli drogowej nr [...] z dnia 12 sierpnia 2020 r., a kierowca kontrolowanego środka transportu, T. W., nie wniósł do protokołu żadnych zastrzeżeń i podpisał go bez uwag. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego zawiadomieniem z dnia 9 września 2020 r., znak [...], doręczonym w dniu 11 września 2020 r., poinformował A. W., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą A A. W., o wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia 14 września 2020 r. A. W. wniosła wyjaśnienia, iż zatrzymany do kontroli pojazd był bez towaru (jak opisał to kontrolujący funkcjonariusz), a kierujący przedmiotowym pojazdem kierowca wracał z serwisu i nie podlegał obowiązkowi okazania wypisu z licencji. Postanowieniem znak [...] z dnia [...] 2020 r. Naczelnik UCS postanowił włączyć do akt sprawy: 1) protokół kontroli z dnia 12 sierpnia 2020 r. wraz z zał., 2) dowód rejestracyjny ciągnika samochodowego Renault, o nr rej. [...], 3) dowód rejestracyjny naczepy, o nr rej. [...], 4) pismo strony z dnia 14 września 2020 r. Pismem z dnia 28 października 2020 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował stronę, że prowadzone z urzędu postępowanie zmierza do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną, wyznaczając jej jednocześnie termin 7 dni do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona nie skorzystała z przysługującego uprawnienia. Natomiast dodatkowo pismem z dnia 3 listopada 2020 r. Naczelnik UCS wezwał stronę postępowania do przedłożenia, w terminie 7 dni, kopii wypisu z licencji (potwierdzonej z zgodność z oryginałem). Za pismem z dnia 27 listopada 2020 r. A. W. powtórzyła swoją argumentację dotyczącą braku podstaw do nałożenia kary (za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej) i nadesłała kserokopie: Zezwolenia Nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (udzielonego dnia: 6 września 2019 r.) wraz z Wypisem Nr 3 z ww. Zezwolenia Nr [...] (data wystawienia wypisu: 6 września 2019 r.). Pismem z dnia 1 grudnia 2020 r., Naczelnik UCS, działając na podstawie art. 10 §1 k.p.a. ponownie wyznaczył termin 7 dni do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, decyzją z dnia [...] 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 104, art. 107 § 1, § 3, art. 130 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w związku z art. 92a ust. 1, ust. 7, art. 93 ust. 1, ust. 2, art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z L.p. 1.1.12 oraz L.p. 9.9.1. Załącznika nr 3 do w/w ustawy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 875 z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 12 sierpnia 2020 r. nałożył na A. W. karę pieniężną w wysokości: 500,00 zł. za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Naczelnik UCS sprostował oczywistą omyłkę (w uzasadnieniu ww. decyzji) dotyczącą miejsca przeprowadzonej w dniu 12 sierpnia 2020 r. kontroli drogowej. Pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. A. W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono brak podstaw do jej wydania oraz zarzucono przede wszystkim błędne ustalenie, że w dniu przedmiotowej kontroli drogowej wykonywany był transport drogowy, lub też ewentualnie naruszenie prawa, a więc błędne zakwalifikowanie kierowania przez T. W. samochodem marki Renault w dniu 12 sierpnia 2020 r. jako wykonywanie transportu drogowego, a w konsekwencji powyższego błędne ukaranie A. W. karą pieniężną w sytuacji, kiedy brak było ku temu podstaw. Ponadto zarzucono błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak uznania za w pełni wiarygodne oświadczeń składanych w toku postępowania przez T. W. i A. W. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokonania miarodajnych ustaleń w sprawie. Jednocześnie zarzucono również błędy polegające na niezgodności wpisów w protokole kontroli z okolicznościami ujętymi w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także zasądzenie na rzecz odwołującej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez pełnomocnika będącego adwokatem. Na skutek odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 25 marca 2021 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i wskazał, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, akt ten określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego (pkt 1) oraz niezarobkowego krajowego przewozu drogowego (pkt 3). W art. 3 ust. 1 u.t.d. wskazane zostały natomiast przewozy drogowe, wykonywane zarówno pojazdami samochodowymi, jak i zespołami pojazdów, do których przepisy tej ustawy nie mają zastosowania. Wyliczenie tych wyłączeń stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że niedopuszczalne jest w tym zakresie stosowanie wykładni rozszerzającej i odstępowanie od stosowania przepisów ustawy w odniesieniu do innych przewozów drogowych rzeczy niż te, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy. W odniesieniu do przewozu drogowego rzeczy (zarówno transportu, jak przewozu na potrzeby własne), na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy, z zakresu przedmiotowego ustawy wyłączone zostały jedynie przewozy drogowe wykonywane pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie większej niż 3,5 tony. Wobec powyższego, przepisy ustawy mają zastosowanie do każdego przewozu drogowego rzeczy wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Z definicji przewozu drogowego, ustalonej w art. 4 ust. 6a ustawy wynika, że obejmuje on transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Transport drogowy zdefiniowany został w art. 4 pkt 3 ustawy, a zatem oznacza on krajowy transport drogowy, którego definicję sformułowano w art. 4 pkt 1 ustawy lub międzynarodowy transport drogowy, określony w art. 4 pkt 2 ustawy, a także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (art. 4 pkt 3 lit.a) oraz działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 lit.b). W art. 4 pkt 4 ustawy określone zostały konieczne przesłanki i warunki zakwalifikowania przewozu drogowego jako przewozu niezarobkowego (na potrzeby własne). Przepis art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 stanowi natomiast, że przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W świetle wskazanych powyżej regulacji, zdaniem organu odwoławczego, przyjąć należy, że transportem drogowym, który zaliczany jest do przewozu drogowego, jest nie tylko podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy, na warunkach określonych w art. 4 pkt 1 i pkt 2, ale w myśl art. 4 pkt 3 lit.a ustawy - transportem drogowym jest także każdy faktyczny przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, która to nie polega na wykonywaniu transportu drogowego, jeśli nie stanowi on przewozu na potrzeby własne. Nawet jeśli przedsiębiorca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy, to wykonywany przez niego przewóz drogowy (tylko pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności, jeśli nie spełnia on kumulatywnych warunków przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 pkt 4 ustawy), uznać należy za transport drogowy, na podjęcie i wykonywanie którego - zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - wymagane jest uzyskanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z przedstawionych regulacji ustawowych wynika ponadto, że jeśli dany przejazd drogowy spełnia wymogi z art. 4 pkt 3 lit. a, jego uznanie za transport drogowy jest niezależne od tego, czy spełnia on formalne wymogi prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy i to nawet wówczas, gdy wykonywany był tylko jednorazowo, czy incydentalnie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych - art. 92a ust. 3 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Stosownie do art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 (...) nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6. Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z załącznika do ustawy. Tak więc na gruncie art. 92a ust. 1 ustawy, w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy, za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli podmiot wykonujący działalność zdefiniowaną w powołanym powyżej art. 4 ustawy, tj. przedsiębiorca. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące charakteru przewozu z dnia kontroli. Organ odwoławczy podkreślił, ze w przedmiotowej sprawie nie jest rzeczą sporną brak posiadania przez odwołującą się zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, lecz brak okazania tego dokumentu (bądź wypisu) przez kierowcę T. W. podczas przedmiotowej kontroli drogowej – stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy transportowej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bowiem, że odwołująca się posiada Zezwolenie Nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, które zostało jej udzielone w dniu 6 września 2019 r. (na czas nieoznaczony). Dokument ten został przedłożony – na wezwanie organu – w toku przeprowadzonego postępowania. Odnosząc się do zarzutu błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak uznania za w pełni wiarygodne oświadczeń składanych w toku postępowania przez T. W. i A. W. oraz zarzutu naruszenie przepisów postępowania poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokonania miarodajnych ustaleń w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela powyższej argumentacji. Organy obu instancji nie kwestionowały wiarygodności oświadczeń, natomiast stan faktyczny nie pozwala na uznanie zgłoszonego zarzutu za uzasadniony. Przedmiotowe postępowanie prowadzone było w sposób bezstronny i przejrzysty. Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania ze wskazaniem przyczyn tego wszczęcia, została pouczona o przysługujących jej prawach czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Miała więc prawo wnieść uwagi, składać wyjaśnienia oraz zapoznawać się z aktami, wypowiadać się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona mogła wnieść zastrzeżenia do samego Protokołu kontroli drogowej, czego jednak nie uczyniła. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, poczyniony zarzut braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest bezpodstawny. Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania co do błędów, polegających na niezgodności wpisów w protokole kontroli z okolicznościami ujętymi w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że na moment sporządzania protokołu kontroli drogowej nr [...] w dniu 12 sierpnia 2020 r., kontrolujący stwierdzili, że kierowca T. W. nie posiadał przy sobie wypisu z licencji i w związku z tym opis stwierdzonego naruszenia brzmi "nieokazanie wypisu z licencji". Jak jednak następnie wykazało postępowanie dowodowe, przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, w postępowaniu administracyjnym za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy. Organ odwoławczy wskazał, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie z L.p. 1.1.12 ww. załącznika niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych. W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych, mogących mieć wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia czy też tryb prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podzielił dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia stanu faktycznego oraz trafność podjętej decyzji podkreślając raz jeszcze, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Po stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny – co do zasady – zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia 28 kwietnia 2021 r. A. W. wniosła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, w szczególności poprzez: a) przyjęcie, że w dniu dokonywania kontroli wykonywany był transport drogowy; b) niezgodności wpisów w protokole kontroli z okolicznościami ujętymi w zaskarżonej decyzji; 2) błędną ocenę ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak uznania za w pełni wiarygodne oświadczeń składanych wtoku postępowania przez T. W. i A. W.; 3) naruszenie przepisów postępowania, poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokonania miarodajnych ustaleń w sprawie; 4) ewentualnie naruszenie przepisów ustawy, poprzez błędne zakwalifikowanie kierowania przez T. W. samochodem marki Renault w dniu 12 sierpnia 2020 roku jako wykonywanie transportu drogowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto – wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W załączniku Nr 3 do u.d.t. określona została wysokość kary za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – wynosi ona 500 zł za każdy dokument (Lp. 1.1.12). Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości i w gruncie rzeczy jawi się jako bezsporny. Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 sierpnia 2020 r., w miejscowości B droga krajowa [...] (zjazd), funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Urzędu Celno-Skarbowego zatrzymali do kontroli ciągnik samochodowy marki RENAULT o nr rejestracyjnym [...] z naczepą ciężarową FLIEGL, o nr rejestracyjnym [...]. Kierowcą pojazdu wraz z naczepą (chłodnia) był T. W., który okazał kontrolującym dokumenty rejestracyjne pojazdów (własność: A. W.). Miejscem rozpoczęcia przewozu był K, a miejscem zakończenia M. Kontrolujący stwierdzili, iż do kontroli drogowej zatrzymano pojazd bez towaru, o nr rejestracyjnych: [...], należący do A. W. Prowadzący pojazd T. W. (kierowca) nie posiadał przy sobie wypisu z licencji. Z wyjaśnień strony złożonych w toku postępowania wynika, że kierujący przedmiotowym pojazdem kierowca wracał z serwisu – okoliczność ta nie została negatywnie zweryfikowana przez organ i nie jest przez organ kwestionowana. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika też, że A. W. posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo przyjął, że przedmiotowy przejazd drogowy (pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony), w trakcie którego przeprowadzono kontrolę, miał znamiona transportu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Zreferowaną wyżej argumentację organu w tej mierze Sąd podziela. W szczególności należy zauważyć, że w świetle art. 4 pkt 3 u.t.d. transportem drogowym jest nie tylko krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, ale także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. We wskazanym tu pkt 4 art. 4 mowa niezarobkowym przewozie drogowym – przewozie na potrzeby własne, który musi kumulatywnie spełniać warunki określone w czterech podpunktach (a-d), a przede wszystkim musi być przejazdem pojazdu przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywanym przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Przedmiotowy przejazd nie spełniał tych warunków; poza tym – wbrew twierdzeniom skargi – uznanie przejazdu za transport drogowy nie jest uwarunkowane przewożeniem osób czy towarów; adnotacja "bez towaru" nie ma tu zatem rozstrzygającego znaczenia. W ocenie Sądu, nietrafny jest też argument nawiązujący do art. 3 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Powołany przepis określa zakres zastosowania odnośnego aktu, a poza tym z okoliczności sprawy nie wynika, aby przedmiotowy pojazd był poddawany "próbie drogowej". W odniesieniu do wskazywanego przez skarżącą "pewnego rozdźwięku między tym, co zawarto w protokole kontroli, a tym, za co ukarano odwołującą" – za prawidłowe i przekonujące należy uznać wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, w świetle których na moment sporządzania protokołu kontroli drogowej w dniu 12 sierpnia 2020 r. kontrolujący stwierdzili, że kierowca T. W. nie posiadał przy sobie wypisu z licencji i w związku z tym opis stwierdzonego naruszenia brzmi "nieokazanie wypisu z licencji". W wyniku przeprowadzonego postępowania przyjęto jednak – prawidłowo – że za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, odpowiada podmiot wykonujący przewóz. Organ przekonująco odniósł się także do podnoszonej w skardze kwestii nieścisłości w zakresie miejsca przeprowadzonej kontroli – wskazując na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki. Organ zasadnie wskazał też, że kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym mają charakter taryfikacyjny i nie mogą być miarkowane. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.