III SA/Kr 732/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie : NSA Krystyna Kutzner AWSA Janusz Kasprzycki spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2008 r. , Nr : [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego I. skargę oddala II . przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. Z. – Kancelaria Adwokacka w K. ul. [...] koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 zł ( słownie : dwieście czterdzieści złotych ) , podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Decyzją z dnia [...] 2007 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art. 14, art. 17 ust. 2 pkt 1, art. 41 pkt 1, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej), art. 104, art. 107, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmówił M. P. przyznania zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie kosztów rehabilitacji. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 6 listopada 2007 r. M. P. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na ten cel. Na podstawie wywiadu środowiskowego oraz zgromadzonej dokumentacji organ I instancji ustalił, że M. P. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Według informacji przekazanych przez wnioskodawcę podnajmuje on pokój studentowi od 5 listopada 2007 r. Dochód wnioskodawcy z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wyniósł 497,32 zł i stanowiła go renta inwalidzka w wysokości 415,88 zł oraz zasiłek stały w wysokości 81,44 zł. Dochód M. P. przekroczył zatem kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 477 zł. Z uwagi na powyższe nie mógł być mu przyznany zasiłek celowy z art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Organ I instancji rozważył jednak przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego. Podkreślił, że powyższe świadczenie ma na celu zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Analizując sytuację materialno-bytową wnioskodawcy przyznał organ I instancji, że sytuacja wnioskodawcy jest trudna. W związku z tym objął go pomocą społeczną przyznając mu zasiłki celowe na leki, żywność oraz na dofinansowanie do opłat za gaz. Z uwagi jednak na fakt dysponowania ograniczonymi zasobami finansowymi, które ośrodek pomocy społecznej powinien rozdysponować, mając na uwadze w pierwszej kolejności osoby spełniające ustawowe kryteria dochodowe oraz osoby wymagające udzielenia pomocy w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych, przyznanie wnioskodawcy pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na pokrycie kosztów rehabilitacji było w ocenie organu I instancji niemożliwe. Organ I instancji wskazał, że ocena ta podyktowana była tym, że M. P. nie ponosi żadnych kosztów z tego tytułu. Posiada on bowiem ubezpieczenie zdrowotne z racji posiadania renty inwalidzkiej. Na rehabilitację jest kierowany przez lekarza pierwszego kontaktu, a zatem koszty rehabilitacji pokrywane są ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia. Ponadto, zgodnie z orzecznictwem sądowym (wyrok NSA z 24 lutego 1999 r.; I SA 1708/98) pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła utrzymania. Wobec powyższego organ I instancji orzekł jak sentencji decyzji. Z decyzją tą nie zgodził się M. P. i wniósł od niej odwołanie. Opisał w nim swoją trudną sytuację zdrowotną i finansową. Wniósł o przyznanie mu pomocy społecznej. Decyzją z dnia 20 maja 2008 r., sygn. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 8 i 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ I instancji prawidłowo odmówił w niniejszej sprawie przyznania M. P. pomocy. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, według którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, który nie podlega zwrotowi. Podzielił pogląd, podobnie jak organ I instancji, prezentowany w orzecznictwie sądowym, że po pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła utrzymania (por. wyrok NSA z 24 lutego 1999 r., sygn. SA 1708/98). Kolegium podkreśliło, że z uwagi na ograniczone możliwości finansowe ośrodka nie każda prośba strony może być spełniona. Wnioskodawca jednakże taką pomoc niezmiennie otrzymuje. Organ I instancji musiał jednak wyważyć proporcje biorąc pod uwagę potrzeby odwołującego się, potrzeby innych osób korzystających z pomocy społecznej, oraz własne, ograniczone możliwości finansowe. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego jest decyzją podejmowaną w granicach uznania administracyjnego, polegającego na możności dokonania przez organ orzekający wyboru jednego z kilku dopuszczalnych przez ustawę równowartościowych prawnie rozwiązań po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny na skutek uznania przez organ celowości konkretnego rozstrzygnięcia. W tego typu sprawach organy odwoławcze badają jedynie, czy w trakcie prowadzonego postępowania nie zostały złamane przepisy prawa oraz granice uznania. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zostały przekroczone granice uznania. Decyzja organu I instancji została podjęta po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego, w trakcie którego ustalono sytuację życiową ubiegającego się o pomoc. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł M. P. Nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz przez organy, że pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu. Zarzucił organowi odwoławczemu, że ten wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 77 § 1 k.p.a. nie wyjaśnił jakie znaczenie dla bieżącego jego funkcjonowania ma rozpatrzenie i uwzględnienie jego wniosków o przyznanie mu pomocy w postaci zasiłków. Podniósł, że decyzja wydana w tej sprawie jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa. Miesięczne bowiem koszty wykonywania zabiegów wynoszą 300 zł. Jest on zobowiązany dostarczyć maści - żele, gazę, waciki, bandaże oraz kołnierz i gorset ortopedyczny. Wskazał, że w przypadku ich niedostarczenia do gabinetu zabiegowego, zabieg nie jest wykonywany, co jest ze szkodą dla jego zdrowia. Zabiegi te są ważne i skuteczne. Wniósł zatem o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega żadnym wątpliwościom, że w świetle regulacji ustawy o pomocy społecznej świadczenia pieniężne, w tym zasiłek celowy ( art. 39 ustawy o pomocy społecznej), wymagają spełnienia kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ administracji rozpatrujący zatem sprawę o przyznanie zasiłku celowego, w sytuacji, gdy dochód osoby czy rodziny przekracza ustawowe kryterium, powinien rozważyć, czy w okolicznościach sprawy nie może przyznać pomocy społecznej w oparciu o art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 41 ustawy o pomocy społecznej, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi, zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Treść tego przepisu przesądza więc o wyjątkowym charakterze zasiłku celowego. Może być on mianowicie przyznany "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Przez "szczególny" rozumie się "odznaczający się, charakteryzujący się czymś osobliwym, zwracający czymś uwagę, wyjątkowy." (słownik języka polskiego PWN, pod red, Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002). Tak jak i w przypadku przyznawania zasiłku celowego, w oparciu o art. 39 ustawy o pomocy społecznej, tak i w tym szczególnym przypadku decyzja wydawana przez organ pomocy społecznej ma charakter uznaniowy. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wzruszenia kontrolowanych decyzji. Skoro organy zbadały przesłanki do zastosowania art. 41 ustawy o pomocy społecznej, to w tym zakresie nie można postawić im zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.) z powodu tego, że kwestii tej nie rozważały. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów pomocy społecznej, że sytuację skarżącego nie można uznać za "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Trudnej sytuacji materialnej i życiowej zarazem, żaden z organów nie zanegował. Wręcz przeciwnie organy uznały ją za trudną i w związku z tym dającą podstawę do przyznania wnioskodawcy pomocy społecznej. Nie wystarcza to jednak do przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów związanych z opłatami za rehabilitację na zasadach art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Nie powoduje to bowiem stanu, że sytuacja w jakiej znalazł się skarżący w sposób wyraźny odcina się od sytuacji innych potencjalnych osób ubiegających się o pomoc społeczną także na cele z tym związane. Nie ma ona cech wyjątkowej, odznaczającej się, zważywszy zwłaszcza na to, że skarżący żadnych z tego tytułu kosztów nie ponosi. Są one bowiem pokrywane z Narodowego Funduszu Zdrowia. Zdaniem Sądu organy pomocy społecznej obu instancji wykazały w sposób dostateczny, że w tym wypadku indywidualny interes prawny skarżącego, stojący w kolizji z interesem społecznym (publicznym), nie zasługuje na uwzględnienie i nie może zyskać przewagi nad tym drugim (art. 7 k.p.a.). Mając na względzie normy wskazujące im zadania, cele i kryteria działania zasadnie podniosły, że świadczenia przez nie wypłacane mają stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów, nie zaś doprowadzić do całkowitego przejęcia ich ponoszenia przez system pomocy społecznej. Nadto, że mają one obowiązek gospodarować w taki sposób posiadanymi środkami, aby były w stanie pomóc wszystkim potrzebującym, zwłaszcza tym, którym z uwagi na kryterium dochodowe udzielenie pomocy jest obligatoryjne. Dokonana przez organy administracji ocena dowodów jak i cały przebieg postępowania w niniejszej sprawie nie naruszają zasad postępowania administracyjnego. Nie jest więc ona dowolna. Skoro organy pomocy społecznej wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia w ramach uznania, kontrolowane akty są zgodne z normami prawa procesowego, to zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie przekraczają ram uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę oddalił. O zwrocie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).