III SA/Kr 732/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. M. – K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 maja 2010 r. Nr [...], będącą przedmiotem niniejszego postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010 r. Nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jako podstawę prawną wydanej decyzji podano art. 7b ust 2 pkt 1-5 w zw. z art. 7c i art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 178 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Na uzasadnienie organ odwoławczy podał, że art. 7c ustawy Prawo działalności gospodarczej, który z mocy art. 7d ust. 1 tej ustawy ma odpowiednie zastosowanie do wpisów zmian w ewidencji działalności gospodarczej, wskazuje przypadki, w których organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej odmawia dokonania wpisu działalności lub zmian wpisu. Zdaniem tego organu, w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wykazał, aby została spełniona którakolwiek przesłanka wymieniona w tym przepisie. Rozstrzygnięcie organu I instancji opiera się bowiem na założeniu, że strona, pomimo wezwania, żąda dokonania wpisu danych nie przewidzianych art. 7b ust. 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej. Organ II instancji nie zgodził się z tym stanowiskiem i zaznaczył, że art. 7b ust. 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej określa zakres danych, które powinien zawierać wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i które jednocześnie zostają ujawnione w tej ewidencji, przy czym z przepisu tego wynika, że w ewidencji działalności gospodarczej wpisuje się m.in. miejsce zamieszkania przedsiębiorcy, a nadto - jeżeli przedsiębiorca stale wykonuje działalność poza miejscem zamieszkania - wskazuje się te miejsca i adres zakładu głównego, oddziału lub innego miejsca, w którym ta działalność ma być wykonywana. Sam ustawodawca przewidział zatem, że może istnieć inne miejsce wykonywania działalności gospodarczej niż oznaczone konkretnym adresem. Zdaniem tego organu, fakt, że art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo działalności gospodarczej przywoływany w pkt 2 art. 7 ust. 2 nie obowiązuje, nie ma znaczenia dla wykładni tego przepisu. Ten nieobowiązujący przepis stanowił bowiem dla przedsiębiorcy oznaczenie na zewnątrz miejsca wykonywania działalności gospodarczej nie zawierając żadnej definicji tego pojęcia. Organ podkreślił, że wzór wniosku o dokonanie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej został sformalizowany i ma charakter prawa powszechnie obowiązującego albowiem został ustalony wydanym na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie wzoru wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 50, poz. 399). Uwzględnia on okoliczność, że działalność gospodarcza może być wykonywana w nietypowym miejscu, czyli nie pod konkretnie wskazanym adresem, a takim nietypowym miejscem wykonywania działalności gospodarczej może być nie tylko przejście podziemne, jak sugeruje to organ I instancji, ale również wykonywanie tej działalności w miejscu wskazanym przez klienta, skoro strona prowadzi taki rodzaj działalności, który nie może być wykonywany wyłącznie w miejscu jej zamieszkania lub w innym miejscu oznaczonym konkretnym adresem. Zdaniem Kolegium, możliwym jest wpisanie w ewidencji działalności gospodarczej jako miejsca jej wykonywania "u klienta", jeżeli rodzaj wykonywanej działalności to uzasadnia. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że żądanie zgłoszone przez D. M. – K. w zakresie zmian wpisu do ewidencji jest – w świetle wyżej podanych przepisów ustawy i rozporządzenia – niespójne i wewnętrznie sprzeczne, gdyż wpisanie żądanych treści wzajemnie się wyklucza. Nie można bowiem jednocześnie stale wykonywać działalności w miejscu zamieszkania przedsiębiorcy, u klienta i w innym miejscu o wskazanym konkretnie adresie. Jedno z tych miejsc musi mieć charakter miejsca głównego, a pozostałe miejsca dodatkowego. W związku z tym Kolegium nakazało organowi I instancji, aby ten ustalił rzeczywistą wolę wnioskodawczyni w zakresie miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Jeżeli istotnie miejscem wykonywania podejmowanych przez D. M. – K. w ramach działalności gospodarczej czynności jest miejsce wskazane przez klienta, to w ocenie organu odwoławczego, brak jest przeszkód aby taki wniosek znalazł się w rubryce 14 pkt 10 obowiązującego wzoru wniosku, przy czym punkty od 1 do 9 tej rubryki pozostałyby niewypełnione, a D. M. – K. powinna wskazać adres do korespondencji. Organ II instancji podniósł, że nie mogło dokonać ustaleń w tym zakresie i dokonać wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w ramach postępowania odwoławczego. Wpis do ewidencji nie jest bowiem decyzją administracyjną lecz czynnością materialno-techniczną, która nie należy do kompetencji samorządowych kolegiów odwoławczych, a rozpatrując odwołanie od decyzji odmawiającej dokonania wpisu organ jest zobowiązany do wydania decyzji, co oznacza, że w przypadku uznania, że decyzja odmawiająca wpisu jest wadliwa, Kolegium powinno ją uchylić, a sprawę przekazać organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powyższa decyzja została poprzedzona następującymi okolicznościami: Z zaświadczenia o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 28 października 2009 r. (k. 2 akt adm.) wynika, że w tym dniu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta została wpisana pod numerem ewidencyjnym [...] D. M. - K. Jako adres zamieszkania przedsiębiorcy oraz adres jego zakładu głównego wpisano – zgodnie ze złożonym przez D. M. – K. na formularzu wnioskiem (k. 1 akt adm.) - ul. A, B. W tym samym dniu D. M. – K. złożyła pismo "o wyrażenie zgody" na zarejestrowanie działalności gospodarczej w ewidencji w ten sposób, że adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej poprzez wpisanie: "adres działalności gospodarczej jednoosobowej – B, ul. C, działalność będzie wykonywana: – u klienta – i praca własna pod adresem do korespondencji – B, ul. A" (k. 3 akt adm.). Pismem z dnia 30 października 2009 r. znak: [...] Prezydent Miasta wezwał D. M. – K. do złożenia powyższego wniosku w terminie 14 dni na druku urzędowym EDG-1 stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie wzoru wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 50, poz. 399), pod rygorem wydania decyzji o odmowie zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Równocześnie organ pouczył wnioskodawczynię, iż zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej może zawierać tylko dane określone w art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.). Dlatego też zdaniem organu, brak jest podstaw aby w przedmiotowym zaświadczeniu umieścić dodatkowe informacje w postaci: "działalność będzie wykonywana: – u klienta – i praca własna pod adresem do korespondencji – B, ul. A" (k. 4 akt adm.) W dniu 9 grudnia 2009 r. D. M. – K. złożyła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej na formularzu EDG-1. Jako adres miejsca zamieszkania i adres do korespondencji podała ul. A, B, a jako adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej ul. C, B. W części II wniosku w rubryce 14 poz. 10 "Opis nietypowego miejsca lokalizacji" D. M. – K. wskazała, że "działalność będzie wykonywana: u klienta i praca własna pod adresem do korespondencji" (k.8 akt adm.). W dniu 10 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta wydał zaświadczenie o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem ewidencyjnym [...] wskazując jako adres zamieszkania D. M. – K. : ul. A, B, a jako adres zakładu głównego oraz inne adresy i miejsca wykonywania działalności: ul. C, B. W piśmie z dnia 30 grudnia 2009r. D. M. – K. wniosła o wydanie jej zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w brzmieniu zgodnym z wnioskiem z dnia 9 grudnia 2009 r. podnosząc, że w części dotyczącej adresu działalności – powinno być wpisane: "B, ul. C działalność będzie wykonywana u klienta i praca własna pod adresem do korespondencji". Równocześnie D. M. – K. wniosła o wydanie decyzji w przypadku gdyby organ odmówił dokonania wpisu do ewidencji we wskazanym przez nią brzmieniu (k. 15 akt adm). W odpowiedzi na powyższy wniosek Kierownik Oddziału Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta w piśmie z dnia 21 stycznia 2010 r. Nr [...] poinformował D. M. – K., że zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie może być zaskarżone w drodze odwołania, jedynie w przypadku braków formalnych wniosku, które mimo wezwania organu nie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie zmiany wpisu na podstawie art. 7c pkt 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej wraz z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia odwołania. W piśmie tym organ podał , że do ewidencji mogą być wpisane tylko dane wymienione w art. 7b ust. 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej i przepis ten nie wskazuje, aby ewidencja mogła zawierać jakiekolwiek inne informacje dodatkowe np. poprzez podanie adresu do korespondencji, czy też że "działalność będzie wykonywana u klienta i praca własna pod adresem do korespondencji". Tym samym - zdaniem organu - brak jest podstaw aby w zaświadczeniu umieścić żądane przez D. M. – K. dane, a w związku z tym zaświadczenie z dnia 10 grudnia 2009 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Prezydent Miasta odmówił "zmiany wpisu o numerze [...] w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta dotyczącego przedsiębiorcy D. M. – K. polegającej na wpisaniu do ewidencji dodatkowych danych nie przewidzianych w przepisie art. 7b ust. 2 pkt 1-5 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, mimo uprzedniego wezwania". Organ I instancji stwierdził, że nie uwzględniono we wpisie dodatkowych danych wpisanych w polu II.14.10 (Opis nietypowego miejsca lokalizacji) "działalność będzie wykonywana: u klienta i praca własna pod adresem do korespondencji", ponieważ z treści art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) wynika, że tylko wskazane w nim dane mogą być odzwierciedlone w wydawanym przez organ rozstrzygnięciu jednostkowym w postaci zaświadczenia o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zdaniem Prezydenta Miasta, przedsiębiorca nie może w sposób dowolny modyfikować treści wpisu do ewidencji poprzez żądanie dodania danych nieprzewidzianych przepisami prawa. Organ I instancji stwierdził, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie przewidują urzędowego wzoru zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pozostawiając to w gestii organów ewidencyjnych (w przeciwieństwie do wniosku EDG-1 o wpis do ewidencji działalności gospodarczej). Ponadto od dnia 31 marca 2009 r. wniosek EDG-1 o wpis do ewidencji działalności gospodarczej wydany na podstawie art. 7b ust. 10 ustawy - Prawo działalności gospodarczej jest jednocześnie zgłoszeniem do ZUS/KRUS, urzędu statystycznego oraz naczelnika urzędu skarbowego i z tego względu w przedmiotowym wniosku prawodawca poza zakresem danych podlegających wpisowi do ewidencji (zgodnie z art. 7b ust. 2 ustawy) ujął inne dane niezbędne dla innych rejestrów urzędowych. Ponadto organ podał, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z treścią przepisu art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, musi obligatoryjnie zawierać miejsce i adres zamieszkania przedsiębiorcy zgodnie ze stanem faktycznym (co odzwierciedla pkt 2 wydawanego zaświadczenia w polu adres zamieszkania), a nadto przedsiębiorca został ustawowo zobowiązany do wskazania pozostałych adresów, pod którymi stale wykonuje działalność gospodarczą (pole "adres zakładu głównego..."). W przepisie tym zbędne jest odesłanie do "...innego miejsca, o którym mowa w art. 11 ust. 7" z uwagi na fakt, że przepis art. 11 ust. 1 nie obowiązuje. W uzasadnieniu podano, że wskazanie adresu przez przedsiębiorcę nie oznacza w postępowaniu rejestrowym wykazania się tytułem prawnym zajmowanego lokalu mieszkalnego lub użytkowego. Wskazano również, że podmiot uprawniony do wydania wzoru wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w rubryce II.14 wniosku EDG-1 zawarł dane dotyczące "adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej". Przedmiotowa rubryka składa się z 10 pól. Pole II.14.10 nazwane "opis nietypowego miejsca lokalizacji" należy wypełnić jedynie wówczas, gdy dane wpisane w polu 1-9 nie są wystarczające do określenia stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Służy ono doprecyzowaniu (z największą możliwą dokładnością) lokalizacji. Jako przykład nietypowego miejsca lokalizacji organ podał przejście podziemne, w którym znajdują się stałe punkty np. handlowe, a nie jest to jak wpisała D. M. – K. w polu II.14.10 wniosku EDG-1: "działalność będzie wykonywana: u klienta i praca własna pod adresem do korespondencji". Zdaniem Prezydenta Miasta, wolą ustawodawcy jest wpis do ewidencji działalności gospodarczej stałych miejsc, w których wykonywana jest działalność gospodarcza, a nie stwierdzenie faktów wynikających z zawartych umów i przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej. Zdaniem tego organu, uczynienie zadość żądaniu przedsiębiorcy i wpisanie do ewidencji stwierdzenia, że "działalność będzie wykonywana: u klienta ..." prowadziłby do absurdu choćby z tego powodu, że przedsiębiorcy świadczący usługi transportowe musieliby wpisywać do ewidencji trasy swoich przejazdów. Odnosząc się do zwrotu dokonanego przez wnioskodawczynię "...i praca własna pod adresem do korespondencji" Prezydent Miasta stwierdził, że art. 7b ust. 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej nie wymienia adresu do korespondencji i dlatego dane z rubryki II.15 wniosku EDG-1 nie mogą być ujęte w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 7b ust. 3 ustawy. Adres do korespondencji to nic innego jak adres, pod który należy doręczać korespondencję urzędową kierowaną do przedsiębiorcy, a w przypadku, gdy przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą również pod adresem do korespondencji - w myśl przepisu art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej powinien ją zgłosić do ewidencji na wniosku EDG-1 w rubryce II.14 "Adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej" lub jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej w części EDG-MW - zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 marca 2009r. w sprawie wzoru wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Zdaniem tego organu, celem Ewidencji Działalności Gospodarczej nie jest rejestrowanie wszystkich zdarzeń wynikających z prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, a jedynie dokonywanie czynności ewidencyjnych ściśle określonych przepisami prawa, a w świetle przepisu art. 7b ust 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, żądany przez stronę zapis: "działalność będzie wykonywana: u klienta i praca własna pod adresem do korespondencji" nie podlega wpisowi albowiem nie stanowi żadnego z elementów wymienionych enumeratywnie w tym artykule. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta D. M. – K. podała, że jej żądanie dokonania wpisu o określonej treści jest uzasadnione tym, że zajmuje mieszkanie na podstawie decyzji administracyjnej, a rejestrując działalność pod adresem zamieszkania może je stracić. Podniosła, że ma niepełnosprawnego syna, którym się opiekuje i dlatego musi być w domu, a nadto z Grodzkiego Urzędu Pracy otrzymała dotację na otwarcie działalności gospodarczej i na sprzęt do jej prowadzenia. Odwołująca się stwierdziła, że żaden przepis ustawy - Prawo działalności gospodarczej - nie zabrania wpisania działalności zgodnie z jej wnioskiem, a nadto brak w ustawie wyszczególnionych nietypowych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, na które wskazywał organ I instancji. Odwołująca się podała, że oprócz punktów handlowych i zakładów produkcyjnych są jeszcze inne formy prowadzenia działalności gospodarcze i zawody jak np. architekt, który nie musi mieć zakładu głównego. Zdaniem odwołującej się, sposób załatwienia niniejszej sprawy nie ma nic wspólnego z przyjaznym Urzędem, szybkością załatwiania spraw i pomocą dla przedsiębiorcy a nawet godzi w jej prawa obywatelskie i podważa również zaufanie obywateli do organów Państwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania wydało decyzje dnia 7 maja 2010 r. opisana na wstępie. Decyzję tę doręczono D. M. – K. w dniu 31 maja 2010 r. W piśmie z daty 6 czerwca 2010 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "z ostrożności procesowej" D. M. – K. zaznaczyła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnęło w sprawę co do wpisu jej działalności gospodarczej, jednak nie rozstrzygnęło sprawy "co do odszkodowania od Urzędu Miasta, Wydział Spraw Administracyjnych, Referat Ewidencji Działalności Gospodarczej i wniosła "o wypłatę odszkodowania w kwocie 2.000 zł". Na uzasadnienie podała, że decyzja z dnia 7 maja 2010 r. jest dla niej satysfakcjonująca, natomiast Kolegium nie odniosło się j do kwestii odszkodowania i nie pouczyło jej co do dalszego postępowania w tym przedmiocie. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2010 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi z dnia 06.06.2010 r." skarżąca podała, że podwyższa kwotę odszkodowania do 6.000 zł oraz wniosła "o zasądzenie od ustawodawcy (Skarbu Państwa) zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł". Na uzasadnienie żądań skarżąca podniosła, że Urząd Miasta Referat Ewidencji Działalności Gospodarczej nie dopełnił formalności poprzez wysłuchanie jej wyjaśnień, dotyczących powodów, dla jakich zmuszona jest wpisać działalność w taki nietypowy sposób. Urzędnicy zignorowali jej słuszny interes w sprawie narażając ją na dalsze konsekwencje, gdyż w wyniku przewlekłej procedury jej działalność jest w stanie zawieszenia i nie może zdobywać większości zleceń. Na uzasadnienie żądania dotyczącego zadośćuczynienia od Skarbu Państwa skarżąca podniosła, że "ustawodawca konstruując przepisy nie wziął pod uwagę specyfiki" prowadzonej przez nią działalności i sytuacji w jakiej się znalazła, a powinien – jej zdaniem - skonstruować je tak aby były jak najbardziej elastyczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej. Organ zaznaczył, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca w ogóle nie domagała się żadnego odszkodowania i w ogóle nie podnosiła kwestii dotyczącej odszkodowania i z tego względu organ nie mógł ustosunkować się do tej kwestii, a nadto organ nie mógł w decyzji ustosunkować się do kwestii, o których nie było wzmianki ani we wniosku skarżącej ani w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r ., znak [...]. Podkreślono, że przedmiotem oceny Kolegium była decyzja organu I instancji o odmowie zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, a żądanie zasądzenia odszkodowania od Urzędu Miasta skarżąca zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na "działanie tego Urzędu", a której kserokopia znajduje się w aktach sprawy, nie uprawniało Kolegium do wypowiadania się w przedmiocie tego żądania. Nadto organ II instancji zaznaczył, że kwestie odszkodowania - zarówno co do szkody spowodowanej przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej lub niezgodne z prawem wydanie ostatecznej decyzji, jak też szkody dochodzonej na zasadach ogólnych - w całości regulowane są przez przepisy prawa cywilnego, a organem właściwym do orzekania w tych sprawach jest sąd cywilny. Na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. skarżąca podała, że podtrzymuje skargę i "skarży procedurę". Podała jednocześnie, że musiała wymyślić sama taki wpis, użyczyć adresu, aby wpisać adres działalności, którą w rzeczywistości prowadzi w miejscu zamieszkania., jednak nie może tego jednak ujawnić we wpisie z obawy na możliwość utraty mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późń. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest kontrola decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 7 maja 2010 r. Nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010 r. Nr [...] z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji tej nie przedstawiła skarżąca żadnych zarzutów, a nawet stwierdziła, że jest ona dla niej satysfakcjonująca. Jednocześnie skarżąca stwierdziła przed sądem, że skargę podtrzymuje. Z uwagi na powyższe stwierdzenia skarżącej Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa tym bardziej właśnie, że obliguje organ I instancji do jednoznacznego ustalenia rzeczywistej woli skarżącej. Sąd podziela w pełni stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, że w zaskarżonej decyzji organ II instancji nie mógł ustosunkować się do kwestii dotyczącej odszkodowania albowiem o takowe skarżąca nie występowała we wniosku o zmianę wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, nie było o nim wzmianki w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r ., znak [...], a także skarżąca nie poruszyła tej kwestii w odwołaniu. Nadto Sąd zauważa, że rację ma organ odwoławczy wskazując na przepisy prawa cywilnego regulujące kwestie odszkodowawcze i właściwość sądu cywilnego w tego rodzaju sprawach. Mając powyższe ustalenia na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu pod adresem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia 7 maja 2010 r. Nr [...] mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organ administracyjny wydając zaskarżoną decyzje nie naruszyły prawa – a przeto Sąd skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.