III SA/Kr 744/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Piotr Lechowski WSA Elżbieta Kremer (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2007 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej skargę oddala Komendant Policji decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji nr [...] z [...] w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej dla W. D. Wydanie powyższych decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi: W. D. funkcjonariusz policji w służbie stałej złożył w dniu 20 marca 2007r. do Komendanta Policji wniosek o przyznanie pomocy finansowej z przeznaczeniem na budowę domu jednorodzinnego przy ul [...] w M. Do wniosku dołączył wymagane dokumenty w tym odpis z księgi wieczystej potwierdzający, że działki nr [...] i [...] są własnością małżonków W. i A. D., a także decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] udzielającą pozwolenia na budowę. W wniosku o przyznanie pomocy finansowej Na podstawie umowy darowizny zawartej dnia 27 lipca 1996r. W. D. posiadał prawo do własnościowego spółdzielczego lokalu mieszkalnego położnego w M. os. [...], którego powierzchnia użytkowa wynosiła 55,80 m2, a powierzchnia mieszkalna 39,60m2. Pismem z dnia 12 stycznia 2006r. W. D. zawiadomił Komendanta Policji, że z powodu sprzedaży lokalu mieszkalnego położnego os. [...], od dnia 2 stycznia 2006r. zamieszkuje os. [...]. Decyzją z dnia [...] Komendant Policji odmówił W. D. przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu decyzji podano, że pomoc finansowa o której stanowi art.94 ustawy o Policji jest zastępczą formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego. Prawo do pomocy podlega takim samym ograniczeniom jak prawo do lokalu. Tak więc prawo do pomocy finansowej określone w art.94 należy rozpatrywać łącznie z art.95 ust.1 pkt 1-4 ustawy o Policji, albowiem jeżeli policjant nie spełnia warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego, nie może również otrzymać pomocy finansowej. Posiadanie przez W. D. lokalu mieszkalnego położnego w M. os. [...], który zaspakajał jego potrzeby mieszkaniowe, albowiem zapewniał przysługujące mu cztery normy zaludnienia, wyczerpało tym samym dyspozycję art.95 ust.1 pkt 2 ustawy o Policji. Tym samym W. D. nie ma prawa do lokalu mieszkalnego, a więc również do pomocy finansowej. Odwołanie od decyzji złożył W. D. W uzasadnieniu odwołania zakwestionował wyrażony pogląd, że prawo do pomocy finansowej określone w art.94 ustawy o Policji należy rozpatrywać łącznie z art.95 ust.1 pkt 1-4 ustawy. Ponadto podał, że w dniu 20 grudnia 2005r. sprzedał posiadany lokal z uwagi na potrzeby finansowe związane z budową domu oraz uciążliwe sąsiedztwo. Decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Policji utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art.94 ust.1, art.97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art.95 ust.1 pkt 4 ustawy. W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że ocena faktów dokonana przez organ I instancji została przeprowadzona prawidłowo. Natomiast organ I instancji błędnie przyjął, że podstawą odmowy przyznania pomocy finansowej jest art.95 ust.1 pkt 2 ustawy o Policji, podczas gdy jako podstawę odmowy należało wskazać art.95 ust.1 pkt 4 ustawy z uwagi, że W. D. zbył lokal zgodny z przysługującymi mu czterema normami zaludnienia. Skargę na powyższą decyzję złożył W. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podał, że z przepisów nie wynika, że prawo do pomocy finansowej określone w art.94 ustawy należy rozpatrywać łącznie z art.95 ust.1 pkt 1-4 ustawy. Podniósł, że taka praktyka kształtowała się z uwagi na obowiązujące wcześniej przepisy wykonawcze tj. zarządzenie MSWiA z dnia 30 września 1997r. w sprawie pomocy finansowej, w którym w § 1 ust.2 był zapis, że pomocy finansowej nie przyznaje się policjantowi, który nie spełnia warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji. Natomiast w chwili obecnej nie ma takiego zapisu, który stanowiłby, że policjant, który zbył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego nie ma prawa do pomocy finansowej. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymano argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.169/ nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołana podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Przepis art.94 ust.1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z treści przepisu art.94 ust.1 ustawy wynika, że jedynie w sytuacji gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej może ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej, co oznacza że pomoc finansowa stanowi konsekwencję niezrealizowania uprawnienia policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego wymienionego w art.90 ust.1 ustawy o Policji. Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej nie mogą być analizowane bez uwzględnienia treści przepisu art.95 ustawy. Z zestawienia powołanych wyżej przepisów prawa wynika wprost, że policjantowi nie przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, ani pomoc finansowa, jeżeli ma on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w sposób określony w art.95 pkt 1-4 ustawy. Przyjęcie odmiennego stanowiska, że o nabyciu prawa do pomocy finansowej decyduje wyłącznie przepis art.94 ust.1 ustawy powodowałoby, że osoby mające zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie posiadające prawa do lokalu mieszkalnego byłyby uprawnione do otrzymania pomocy finansowej / np. osoba będąca właścicielem kilku domów lub mieszkań byłaby uprawniona do pomocy finansowej, jeżeli tylko nie otrzymała lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji /. Tym czasem pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie jest świadczeniem pieniężnym należnym każdemu funkcjonariuszowi w służbie stałej, ale tylko tym, którzy mają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Jest to zatem formą zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjantów funkcjonującą obok podstawowej formy jaką jest prawo do lokalu mieszkalnego. Stąd też prawo do pomocy finansowej przysługuje temu policjantowi , który ma prawo do uzyskania przydziału w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy o Policji. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu należy zatem wiązać z taką sytuacją, w której policjant spełniałby warunki do uzyskania lokalu mieszkalnego zgodnie z zasadami określonymi w art. 88 - 90 ustawy o Policji. Ale równocześnie nie zachodziłaby żadna z przesłanek o których mowa w art.95 ust.1 pkt 1-4 ustawy, albowiem wystąpienie jednej z nich powoduje, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie można przydzielić. Taką przesłanką negatywną – określoną w art.95 ust.1 pkt 4 - powodująca, iż przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej jest niemożliwy jest zbycie przez policjanta lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębna nieruchomość lub domu /dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy/. Taka wykładnia powyższych przepisów prezentowana jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2002r. sygn. I SA 708/00 " Policjantowi nie przysługuje prawo do przydziału lokalu mieszkalnego ani pomoc finansowa na cel oznaczony w art.94 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, jeżeli ma on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w sposób określony w art.95 pkt 1-4 ustawy o Policji"/LEX nr 81657/. Pomocy finansowej dotyczy również rozporządzenie MSWiA z dnia 17 października 2001r. /Dz.U. Nr 131, poz.1468/ wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art.94 ust.2 ustawy o Policji. Jednak ten akt jako akt wykonawczy nie reguluje przesłanek nabycia prawa do pomocy finansowej, te uregulowane są w ustawie o Policji, reguluje natomiast szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej. Stąd też możliwość nabycia prawa do pomocy finansowej należy oceniać wyłącznie na podstawie art.94 w zw. z art. 88, art. 89, art. 95 ustawy o Policji, nie mogą bowiem o zakresie tego prawa decydować przepisy wykonawcze. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący posiadał prawo do własnościowego spółdzielczego lokalu mieszkalnego położonego w M. os. [...]. W dniu 20 grudnia 2005r. zbył posiadane przez siebie prawo do lokalu. Tym samym spełniona została przesłanka o jakiej mowa w art.95 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji, powodująca niemożność przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a w konsekwencji nabycia prawa do pomocy finansowej. Zarówno prawo do lokalu mieszkalnego jak i pomoc finansowa na nabycie lokalu adresowana jest do tych osób, które mają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe z tej grupy osób uprawnionych zostały wyłączone te osoby, które miały zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, ale zbyły posiadane przez siebie prawo do domu, czy lokalu mieszkalnego. W tym stanie faktycznym i prawnym skarżący nie spełnia przesłanki nabycia prawa do pomocy finansowej, tym samym zaskarżona decyzja jest zgodna z stanem prawnym. Tym samym zdaniem Sądu podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogły być uwzględnione, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ skargę oddalił.