III SA/Kr 745/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. T., I. M., B. T. i E. H. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi Gminy Miasto L na uchwałę Rady Miejskiej w C z dnia 16 marca 2016r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zarządzenia Nr [...] Burmistrza C z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego na terenie gminy C postanawia: odmówić dopuszczenia D. T., I. M., B. T. i E. H. do udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Gmina Miasto L wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w C z dnia 16 marca 2016r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia zarządzenia Nr [...] Burmistrza C z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego na terenie gminy C. Pismem z dnia 10 października 2016 r. D. T., I. M., B. T. i E. H. wniosły o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu. Swój wniosek uzasadniły tym, że Burmistrz L prawdopodobnie złamał prawo, które prawdopodobnie mają w Konstytucji i dlatego jako mieszkańcy M czują się oszukane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Z powyższego przepisu wynika, że dopuszczona do udziału w postępowaniu sądowym może być osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i nie była adresatem zaskarżonego skargą aktu, jeżeli wykaże wpływ wyniku tego postępowania na własne materialne prawa lub obowiązki. Wnosząc o dopuszczenie do udziału w sprawie podmiot powinien zatem wykazać, że wynik postępowania administracyjnego dotyczy interesu prawnego tego podmiotu. Należy zauważyć, że rozpoznawana sprawa dotyczy skargi Gminy Miasta L na uchwałę Rady Miejskiej w C zatwierdzającej zarządzenie Burmistrza C będące porządkowym aktem prawa miejscowego. W orzecznictwie dominuje pogląd, że art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy spraw rozstrzyganych w toku administracyjnego postępowania, toczącego się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania w sytuacjach, gdy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest akt bądź czynność podjęta poza postępowaniem administracyjnym, a przede wszystkim przepis prawa miejscowego bądź uchwała lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego (por. m.in. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2012r., II OZ 216/12; postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2011r., II OZ 695/11; postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2008r., II OSK 17/08, LEX 459415; postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2014r., II OZ 23/14; postanowienie NSA z dnia 5 maja 2015r., II OZ 349/15; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2015r., II OZ 345/15). Przedmiotowa uchwała podlegała zatem zaskarżeniu przez wnioskodawczynie wyłącznie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Niezależnie od tego należy uznać, że w niniejszej sprawie wnioskodawczynie nie wykazały, że wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego. W uzasadnieniu wniosku w sposób ogólny wskazały jedynie, że Burmistrz L prawdopodobnie złamał prawo, które prawdopodobnie przysługuje im z Konstytucji oraz że jako mieszkańcy M czują się oszukane. Wnioskodawczynie nie wskazały więc przepisu, z którego wywodzą swoją legitymację do udziału w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem skargi w tej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w C z dnia 16 marca 2016r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zarządzenia Nr [...] Burmistrza C z dnia 17 lutego 2016r. w sprawie zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego na terenie gminy C, a nie akt Burmistrza Miasta L. Tymczasem w swoim wniosku wnioskodawczynie nawiązują do naruszenia prawa przez Burmistrza L. Wnioskodawczynie powołują się na to, że są mieszkańcami M – miejscowości położonej w powiecie n, gmina Ch. Natomiast zaskarżone zarządzenie zostało wydane przez Burmistrza C - miejscowości położonej w powiecie b. Wnioskodawczynie nie wykazały zatem istnienia interesu prawnego do uczestniczenia w tym postępowaniu. Brak podstaw do przyjęcia, że wynik niniejszego postępowania dotyczy ich praw i obowiązków. Ze wskazanych powyżej powodów Sąd odmówił dopuszczenia D. T., I. M., B. T. i E. H. do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym na prawach strony, działając na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.