III SA/Kr 749/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lutego 2024 r., nr SKO.Dr/4122/226/2023 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia za lokalizację w pasie drogowym urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej R. Sp. z o.o. we W. kwotę 714 (słownie: siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi R. spółka z o.o. we W. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 5 lutego 2024 r. (nr SKO.Dr.4122/226/2024), którą – która po rozpoznaniu odwołania spółki – utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 6 listopada 2023 r. (nr 91/N/PB/23/R/ZDMK) w przedmiocie odmowy wydania skarżącej zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym urządzenia reklamowego. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: 1. Skierowanym do Zarządu Dróg Miasta Krakowa wnioskiem z 8.09.2023 r. (data wpływu) skarżąca zwróciła się o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym ul. [...], na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna Ś. w Krakowie, urządzenia reklamowego w postaci słupa ogłoszeniowo-reklamowego typu "okrąglak" o sprecyzowanych we wniosku wymiarach. Wnioskowany termin umieszczenia ww. urządzenia reklamowego określono na 13 wrzesień – 31 grudnia 2023 r. 2. W toku postępowania organ I instancji pozyskał opinię Działu Kontroli Pasa Drogowego z 19.09.2023 r. (k. 15). Z opinii tej wynikało, że 18.09.2023 r. przeprowadzona została kontrola pasa drogowego wskazanego we wniosku spółki. Ustalono, że na przedmiotowym terenie obowiązuje uchwała Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z 26.02.2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (Dz. Urz. Woj. Małop. 2020 r., poz. 1984; dalej "uchwała krajobrazowa"). Uchwała ta przewiduje m.in., że słup reklamowy typu okrąglak może być lokalizowany w odległości nie mniejszej niż 15 m od innego słupa oraz od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej. Inspektorzy organu ustalili, że w obrębie 15 m od wnioskowanej przez spółkę lokalizacji słupa nie znajdują się inne słupy plakatowo-reklamowe, ani też nie znajduje się wiata przystanku komunikacji miejskiej. Nie wniesiono uwag, co do bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W opinii wskazano jednak, że wnioskowana przez spółkę lokalizacja słupa znajduje się na wysokości obszaru wyznaczonego na jezdni znaku P-17 "linia przystankowa" (tzw. zygzak). Z uwagi na powyższe zasugerowano zasięgnięcie opinii Zarządu Transportu Publicznego. 3. Pismem z 5.10.2023 r. (k. 26) Zarząd Transportu Publicznego negatywnie zaopiniował wnioskowaną przez spółkę lokalizację słupa. Motywem tej opinii było przyjęcie, iż sporny słup spowoduje "znaczne zwężenie chodnika w obrębie przystanku autobusowego koniunkcji miejskiej oraz spowoduje powstanie punktu kolizji pomiędzy pasażerami wysiadającymi z autobusów oraz pieszymi omijającymi słup reklamowy." Zaznaczono także, iż przystanek zaczyna się zgodnie z oznakowaniem poziomym na jezdni linią P-17. Wskazano, że lokalizacja słupa reklamowego "może zbytnio zwęzić szerokość chodnika w rejonie stojaka rowerowego przy uwzględnieniu pozostawionego roweru." 4. W aktach znajdują się: - decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 17.07.2023 r. (nr 213/P/PH/R/GK/23/ZDMK) udzielająca skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia słupa reklamowego w lokalizacji ul. [...] dz. nr [...] obr [...] Ś. w Krakowie – od 17.07.2023 r. do 12.09.2023 r. (k. 20-21); - decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 27.01.2021 r. (znak PH.620.2.2573.2020) zezwalająca na lokalizację urządzenia reklamowego słupa typu okrąglak w pasie drogowym ul. [...] dz. nr [...] obr [...] Ś. w Krakowie; - opinia Zarządu Transportu Publicznego z 18.07.2023 r. (k. 22), zawarta w treści wiadomości e-mail przesłanek do Zarządu Dróg Miasta Krakowa, w której ZTP nie wniósł uwag do lokalizacji słupa reklamowego skarżącej na ul. [...], z uwagi na to, że słup ten "jest do postawienia w odpowiedniej odległości od wiaty przystankowej, tj. ok. 30 m". 5. Organ I instancji decyzją z 6.11.2023 r. (nr 91/N/PB/23/R/ZDMK) odmówił skarżącej wydania "zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym ul. [...] w Krakowie na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna Ś. w Krakowie, urządzenia reklamowego w postaci słupa ogłoszeniowo-reklamowego typu "okrąglak" o sprecyzowanych we wniosku wymiarach. Motywem tego rozstrzygnięcia było to, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie spełnia zapisów par. 13 uchwały krajobrazowej. Organ dalej podał, że nośnik reklamowy spowoduje znaczne zwężenie chodnika w obrębie przystanku autobusowego oraz spowodowuje powstanie punktu kolizji pomiędzy pasażerami wysiadającymi z autobusów oraz pieszymi omijającymi słup reklamowy. Następnie wskazano na negatywną opinię Zarządu Transportu Publicznego w Krakowie (por. punkt 2 uzasadnienia) akcentując wniosek z tej opinii dotyczący możliwości zbytniego zwężenia szerokości chodnika w rejonie stojaka rowerowego przy uwzględnieniu pozostawionego roweru. 6. W odwołaniu spółka zarzucając naruszenie art. 7, 77 par. 1, art. 80 oraz art. 107 par 3 k.p.a – wskazała m.in., że niecałe 2 miesiące wcześniej udzielono jej zezwolenia na lokalizację słupa reklamowego w przedmiotowym miejscu (od lipca do września 2023 r.), a zatem obecnie złożony wniosek stanowi kontynuację (przedłużenie) uprzednio uzyskanego zezwolenia. Podkreśliła, że w takich okolicznościach nie sposób zrozumieć motywów jakimi kierował się organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonej teraz decyzji, bowiem w krótkim odstępie czasu wydał dwa sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia. W decyzji z 17.07.2023 r. organ wprost podał, że przedmiotowa lokalizacja słupa reklamowego nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, co pozostaje w sprzeczności z decyzją objętą odwołaniem, gdzie wskazano na "znaczne zwężenie chodnika w obrębie przystanku i spowodowaniu powstania punktu kolizji". Spółka akcentowała, że stan faktyczny nie uległ zmianie, a od lipca do września 2023 r. sporny nośnik reklamowy nie powodował, i w jej ocenie - dalej nie powoduje "znaczącego zwężenia chodnika". Skarżąca zwróciła też uwagę, że organ I instancji nie podał w uzasadnieniu decyzji w jakim zakresie sporny słup ma naruszać par. 13 uchwały krajobrazowej. 7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 5.02.2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołało art. 39 ustawy o drogach publicznych oraz par. 13 tzw. uchwały krajobrazowej. Wskazało, że mając na uwadze dokumentację zgromadzoną w aktach sprawy, brak jest w decyzji organu I instancji jednoznacznego wskazania, jakich konkretnie zapisów uchwały krajobrazowej nie spełnia przedmiotowa lokalizacja, tym bardziej, iż z akt wynika, iż w obrębie 15 m od wnioskowanej lokalizacji nie znajdują się inne słupy plakatowo-reklamowe oraz wiaty przystankowe komunikacji miejskiej. SKO podkreśliło, że organ I instancji nie przedstawił jakich konkretnie zapisów uchwały nie spełnia wskazana lokalizacja. Kolegium Odwoławcze dalej podało, że zna treść negatywnej opinii Zarządu Transportu Publicznego z 5.10.2023 r., która odnosi się głównie do kwestii tzw. "punktu kolizji" pomiędzy pasażerami wysiadającymi z autobusów oraz pieszymi omijającymi słup reklamowy. Wskazuje się w tej opinii na kwestie bezpieczeństwa, które mimo, iż nie dotyczą uchwały krajobrazowej, to dotyczą zapisów ustawy o drogach publicznych – art. 39. Kolegium postanowiło zatem utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, jednakże w oparciu o inne uzasadnienie. Wskazało, że decyzja wydawana w tej sprawie jest uznaniowa. Podkreśliło dalej, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 39 ustawy. Stwierdziło, iż istnieją podstawy do tego, że przedmiotowy obiekt może stanowić zagrożenie w bezpieczeństwa w ruchu drogowym - zarówno pojazdów, jak i pieszych. Wskazana lokalizacja spowoduje znaczne zwężenie chodnika, co uniemożliwi swobodne poruszanie się pieszych w obu kierunkach, co w rezultacie może spowodować sytuacje kolizyjne zarówno z rowerzystami jak i pojazdami. Końcowo SKO wyjaśniło, że decyzje administracyjne mają charakter indywidualny, dlatego bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia był fakt, że poprzednio wydano zezwolenie w analogicznej lokalizacji. 8. W skardze na opisaną wyżej uchwałę spółka sformułowała zarzuty identyczne względem zawartych w odwołaniu (por. punkt 6 uzasadnienia). Podkreśliła też, że organ odwoławczy wydał decyzję z przedstawieniem innej motywacji niż organ I instancji, co samoistnie przemawia za uchyleniem decyzji organu odwoławczego. Akcentowała również, iż organ II instancji oparł się na negatywnej opinii ZTP, w której brakuje jakiegokolwiek rozsądnego uzasadnienia wobec okoliczności, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, a wcześniej została wydana decyzja uwzględniająca wniosek spółki o umieszczenie słupa we wskazanej lokalizacji. W ocenie skarżącej, zastanawiające jest, że organ I instancji dopiero na etapie drugiego wniosku spółki o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w tej samej lokalizacji stwierdził, że w przedmiotowym miejscu słup może zagrażać bezpieczeństwu. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem obu kontrolowanych decyzji. Postawę prawną decyzji odmawiającej uwzględnienia żądania sformułowanego przez skarżącą we wniosku z 8.09.2023 r. (złożonego w ramach procedury ZDMK-27, tj. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego; k. 3) stanowił art. 39 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych (aktualny publikator Dz. U. 2024 r. poz. 320; dalej: "u.d.p."). Przepis ten w ustępie 1 określa generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości, jak też takich czynności, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W ustępie 3 tej regulacji wskazano jednak, że lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić ale może to mieć miejsce w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Dostrzec przy tym należy, iż inwestor zamierzający korzystać z pasa drogowego, poza uzyskaniem zezwolenia o którym mowa w cytowanej wyżej regulacji, winien jeszcze uzyskać drugie zezwolenie, tj. na zajęcie pasa drogowego. Podstawę prawną dla tego ostatnio wskazanego zezwolenia stanowi art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p. Podkreślić trzeba, że decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wynika niejako z decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania (por. wyrok WSA w Opolu z 25.10.2012 r., sygn. akt II SA/Op 365/12). Zatem, zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym reklamy (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.), jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto, gdy jej umieszczenie nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zezwolenie takie ma charakter czasowy. W sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy zlokalizowanie określonego obiektu budowlanego w konkretnym miejscu stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. (tak NSA w wyroku z 19.11.2020 r., sygn. akt II GSK 689/20). Oceny zaistnienia tych przesłanek dokonuje właściwy organ przed wyrażeniem zgody na zajęcie pasa drogowego, a ocena ta oparta jest na uznaniu administracyjnym. Wskazać przy tym trzeba, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Obejmuje ona to, czy orzekający organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Ponadto, badaniu przez Sąd podlega również, czy przy podjęciu decyzji spełniona została przesłanka wynikająca z art. 107 § 3 k.p.a. należytego jej uzasadnienia, ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Aby zatem uniknąć zarzutu, że decyzja nosi cechy dowolności (tj. przekracza granice uznania), organ winien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne rozstrzyganego przypadku, a następnie wykazać, jakie powody przemawiały za przyjętym kierunkiem załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 36/98). Nienależyte natomiast wyjaśnienie stanu faktycznego, jak też niewłaściwe uzasadnienie decyzji, stanowią o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego i są podstawą do uchylenia kontrolowanego aktu. W ocenie Sądu, objęte skargą decyzje naruszają wskazane wyżej wymogi poprawności decyzji uznaniowej, w stopniu nakazującym pozbawienie tych decyzji mocy wiążącej. W realiach ocenianego przypadku zwrócić należy uwagę, że treść sporządzonej w postępowaniu opinii Zarządu Transportu Publicznego w Krakowie z 5.10.2023 r. (k. 26) negatywnie oceniającej wnioskowane przez spółkę miejsce sytuowania słupa reklamowego (pas drogowy ul. [...], działka nr [...], obręb [...], Ś. w Krakowie) zdecydowała o odmowie uwzględnienia żądania skarżącej zawartego we wniosku z 8.09.2023 r. Treść opinii ZTP została bowiem przeniesiona do części motywacyjnej uzasadnienia decyzji organu I instancji (str. 3 decyzji), jak też była podstawą wniosków sformułowanych przez organ odwoławczy w decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Dostrzec jednak trzeba, że przywołana wyżej opinia, poza zawartym w niej stwierdzeniem, iż słup skarżącej spółki w pasie drogowym ul. [...] spowoduje "znaczne zwężenie chodnika w obrębie przystanku", jak też "spowoduje punkt kolizji pasażerów i pieszych" oraz "zbytnio zwęzi chodnik w rejonie stojaka rowerowego" – nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji dla uzasadnienia przytoczonych w tej opinii, kategorycznych tez. Inaczej mówiąc, analizowana opinia nie prezentuje żadnych w istocie odniesień do realiów (uwarunkowań sytuacyjnych) kontrolowanej sprawy, nie podaje danych, obliczeń, okoliczności czy faktów – mogących naprowadzać na to, że umieszczenie słupa reklamowego w spornym miejscu, generować może niebezpieczeństwo w ruchu drogowym (por. art. 39 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 2 u.d.p.) – w stopniu przemawiającym za wykluczeniem możliwości sytuowania tego słupa w przedmiotowym miejscu. Zawarte w opinii tezy o "znacznym zwężeniu chodnika", tudzież "zbytnim zwężeniu chodnika" – nie zostały oparte nawet na przestawieniu wartości o jaką chodnik ten miałby zostać zwężony w wyniku posadowienia tegoż słupa. Także żadna z kontrolowanych decyzji wartości takich nie prezentowała. Żaden z orzekających organów administracji nie wypowiedział się co do szerokości chodnika jaka będzie występować po posadowieniu przy nim słupa reklamowego skarżącej spółki w kontekście tego, czy powstała szerokość chodnika rzutuje na kwestie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zaniechano zatem wypowiedzi co do tego, jaka przestrzeń pozostawiona zostanie pieszym po umieszczeniu słupa reklamowego skarżącej w lokalizacji wskazanej we wniosku inicjującym postępowanie. W tych uwarunkowaniach nie sposób było zatem uznać za miarodajne stwierdzenia organów administracji, iż przestrzeń ta będzie nieodpowiednia albowiem nastąpi "zbytnie zwężenie chodnika". Przedstawiona motywacja kontrolowanych decyzji powielająca treść opinii ZTP, nie prezentuje żadnych konkretnych danych, lecz operuje stwierdzeniami ogólnymi i abstrakcyjnymi ("zbytnie" lub "znaczne" zwężenie chodnika), co powoduje, że taki sposób ukształtowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy nie dostarcza informacji nieodzownej do zweryfikowania stanowiska, iż zajęcie przez sporny słup pasa drogowego spowoduje stan zagrożenia w ruchu drogowym. Powyższe świadczy niewątpliwie o przekroczeniu granic uznania w rozumieniu wyżej zaprezentowanym, czyniąc kontrolowane decyzje dowolnymi, a przez to wadliwymi, tj. naruszającymi przepisy postępowania (art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt ocenianego przypadku prowadzi przy tym do wniosku, że akta te zawierają pewne dane i informacje, całkowicie pominięte przez orzekające organy administracji, które określają parametr szerokości chodnika po posadowieniu na nim przez spółkę słupa reklamowego. Z karty 16 wynika bowiem, że szerokość chodnika pozostawiona pieszym (tj. po odjęciu wielkości zajmowanej przez słup reklamowy) – wynosić będzie 4,05 m. Już choćby konfrontując tę wartość z przepisami technicznymi (zob. par. 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24.06.2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych; Dz.U.2022 r., poz. 1518) – które ustalają minimalną szerokość chodnika na 1,8 m – stwierdzić należy, że w miejscu posadowienia słupa przestrzeń pozostawiona dla ruchu pieszych - ponad dwukrotnie przekraczać będzie wartości minimalne określone przez prawo dla szerokości chodnika. Ocena przy tym uwarunkowań terenowych zobrazowanych na fotografii na k. 15v akt administracyjnych wskazuje, że chodnik w miejscu sytuowania spornego słupa jest wyraźnie szerszy i zwęża się on przy zatoce dla samochodów tj. przed przystankiem komunikacji miejskiej. Na tej natomiast zwężonej części chodnika, w bliskiej odległości od krawędzi jezdni i przed samym przystankiem, znajdują się latarnie oświetlenia ulicznego. Z tej perspektywy, wydaje się zatem, że to właśnie powyższe latarnie posadowione na zwężeniu chodnika, a nie wnioskowany przez spółkę słup reklamowy, mogą stanowić "punkt kolizji", o którym mowa w opinii ZTP. Skoro bowiem sporny słup miałby być posadowiony poza zwężoną częścią chodnika (por. k. 15v), przy jednoczesnym pozostawieniu ponad 4 metrów szerokości przestrzeni w której poruszaliby się piesi, to w oparciu o analizę akt sprawy i przy zaniechaniu przez organy ustalenia i oceny specyfiki uwarunkowań terenowych spornego miejsca pasa drogowego, nie sposób znaleźć racjonalnego uzasadnienia dla przyjętej w opinii ZTP tezy o "znacznym zwężeniu chodnika" i powstaniu "punktu kolizji" pasażerów wysiadających z autobusów z pieszymi. Tym bardziej, nie sposób doszukać się spełnienia przesłanki zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego generowanego przez przedmiotowy słup. Dostrzec przy tym należy, że skarżąca spółka uzyskała w dniu 17.07.2023 r. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa zezwalającą jej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w spornym miejscu. (k. 21, por. punkt 4 uzasadnienia powyżej) – na okres od 17.07 do 12.09.2023 r. W istocie więc złożony przez spółkę w tej sprawie wniosek obejmował przedłużenie zezwolenia wcześniej uzyskanego (na czas od 13.09 do 31.12.2023 r.). W kontekście zaś tej ostatnio wskazanej decyzji stwierdzić należy, iż trafnie akcentowała spółka w skardze, że skoro stan faktyczny (układ przestrzenny, uwarunkowania komunikacyjne) nie uległ zmianie, to w krótkim okresie organ wydał dwie odmienne (sprzeczne) decyzje. Wskazać zarazem należy, że w art. 8 par. 1 k.p.a, określona została zasada zaufania strony do władzy publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9.10.2015 r. (sygn. akt I OSK 1378/15) "przejawem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa jest m.in. rozstrzyganie tożsamych faktycznie i prawnie spraw w taki sam lub zbliżony sposób". W tej natomiast sprawie żaden z orzekających organów administracji nie zaprezentował okoliczności, faktów, racji, czy argumentacji wykazującej na wystąpienie odmienności stanu faktycznego ocenianego przypadku, względem stanu będącego podstawą uprzednio wydanego rozstrzygnięcia pozytywnie załatwiającego wniosek skarżącej o zajęcie pasa drogowego celem posadowienia słupa. Z akt nie wynika, aby miały miejsce sytuacje niebezpieczne wywołane funkcjonowaniem słupa w przestrzeni pasa drogowego ul. [...] w Krakowie. Wydając zatem w tych uwarunkowanych odmienne od wcześniejszego rozstrzygnięcie, organy naruszyły także wskazany wyżej art. 8 par. 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Z uwagi na przestawione rozważania podsumować należy, że stan faktyczny sprawy ustalony został z mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem art. 7, 77 par. 1, art. 80 k.p.a., zaś kontrolowane decyzje – w takim samym stopniu – naruszają art. 107 par. 3 k.p.a. Powyższe skutkowało uchyleniem obu zaskarżonych orzeczeń w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.). W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni przedstawione rozważania i wnikliwie oceniając ogół uwarunkowań faktycznych i prawnych tej sprawy ponownie rozważy dopuszczalność wydania oczekiwanego przez spółkę zezwolenia. W sytuacji dostrzeżenia podstaw do uznania, że spełnione są przesłanki uwzględnienia żądania spółki, organ – z uwagi na upływ wskazanego we wniosku terminu uzyskania zezwolenia – wezwie spółkę do modyfikacji wniosku w zakresie okresu oczekiwanego zajęcia pasa drogowego przez słup ogłoszeniowo-reklamowy. O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, co obejmuje również wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika strony skarżącej. Z uwagi na powyższe, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot kwoty uiszczonego wpisu (200 zł), wynagrodzenie adwokata – 480 zł (par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów; Dz. U. 2023 r., poz. 1964) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (2 x 17 zł), co łącznie dało kwotę 714 zł.