III SA/Kr 752/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie: WSA Elżbieta Kremer spr. WSA Tadeusz Wołek Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi Firmy M.- H. "H." Spółka jawna T. H. , W. H. na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w N. z dnia 30 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej licencji skargę oddala. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w N. decyzją nr [...] z dnia 30 czerwca 2004r., po rozpatrzeniu odwołania "H." H. T., H. W. Spółka Jawna utrzymał w mocy decyzję Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej w L. z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] nakładającej karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym polegającym na wykonywaniu zarobkowego przewozu międzynarodowego rzeczy bez wymaganej licencji. Wydanie zaskarżonych decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami: W dniu [...] grudnia 2003 r. do odprawy granicznej w przejściu granicznym w L. zgłosił się kierowca samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. KNT [...] z przyczepą nr rej. [...] Z. C., z zamiarem przekroczenia granicy państwowej. Pojazd stanowił własność firmy "H." H. T., H. W. Spółka Jawna. Pojazdem tym była przewożona cebula na trasie G. -A. /Rumunia/. Podczas kontroli granicznej kierujący nie przedstawił do kontroli dokumentów pojazdu związanych z wykonywaniem międzynarodowego transportu drogowego rzeczy /licencji lub wypisu z licencji/. Z. C. złożył oświadczenie, z którego wynika, że właściciele firmy nie przekazali mu takich dokumentów. W trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji T. H. wyjaśnił, ze kontrolowany samochód o nr rej. KNT [...] nie posiadał licencji, gdyż został podstawiony w celu przejęcia ładunku z powodu awarii innego pojazdu. Z dokumentów celnych [...] nr [...] wystawionych w dniu [...] grudnia 2003 r. wynika jednak, że towar ładowany był na zespół pojazdów, kontrolowany w przejściu granicznym. Nadto T. H. poinformował, że złożył wniosek o wydanie licencji na w.w. pojazd. Wniosek został zarejestrowany przez Ministerstwo Infrastruktury w dniu [...] lutego 2004r. jako niekompletny. W dniu 31 marca 2004 r. organ I instancji otrzymał informację z Ministerstwa Infrastruktury, iż Firma "H." H. T., H. W. Spółka Jawna S. [...] odebrała licencje na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy nr [...] wraz z wypisami z licencji i wypisami z numerów rejestracyjnych pojazdów, które na dzień 30 marca 2004 r. uprawniają do wykonywania międzynarodowego przewozu rzeczy. Pojazd o nr rej. KNT [...] nie został zgłoszony przez przedsiębiorcę jako uprawniony do wykonywania transportu drogowego. Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że wykonując w dniu [...] grudnia 2003 r. międzynarodowy przewóz rzeczy pojazdem nie zgłoszonym do licencji, a tym samym nie uprawnionym do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy przedsiębiorca naruszył art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm./, który mówi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W związku z powyższym organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2004 r. wydał decyzję nr [...], którą nałożył na "H." H. T., H. W. Spółka Jawna karę pieniężną za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji w wysokości 8 000 zł. W odwołaniu od decyzji T. H. podniósł, że kara została niesłusznie nałożona, gdyż przed wyjazdem samochodu został poinformowany telefonicznie przez dyżurnego ruchu w Komendzie Policji N., że jeżeli zepsuł się samochód, a towar jest łatwo psujący to można dowieźć go do granicy. Na granicy towar ten miał przejąć inny samochód jadący z Węgier. Organ II instancji, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 30 czerwca 2004r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kpa, oraz art. 89 pkt 4 i art. 93 ust.5 ustawy z dnia 6 września 200Ir. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz.1371 z późn. zm./ art. 6a pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990r. o Straży Granicznej /tekst jednolity z 2002r. /Dz. U. Nr 171, poz.1399/ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na przewoźnika za naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęta została właściwie po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z zebranym przez organ I instancji materiałem dowodowym, pojazd przedsiębiorcy o nr rej. KNT [...] nie został zgłoszony jako uprawniony do wykonywania międzynarodowego transportu. W związku z powyższym brak licencji na pojazd marki [...] nr rej. KNT [...], który w dniu [...] grudnia 2003 r. zgłosił się do odprawy granicznej na wyjazd z RP skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Skargę na powyższą decyzję złożył "H." H. T., H. W. Spółka Jawna wnosząc o jej uchylenie, albowiem jest to decyzja bezpodstawna, nie mającą podstawy prawnej w przepisach ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi jeszcze raz przedstawił okoliczności stanu faktycznego i argumenty podnoszone w trakcie postępowania przed organem I instancji oraz w odwołaniu od decyzji . Nadto skarżący podniósł, że powołanie się na przepis art. 92 ust. 1 ustawy było nadużyciem prawa ze strony Straży Granicznej, gdyż zespół pojazdów o nr rej. KNT [...] i [...] jechał w zastępstwie pojazdu na który posiadał wymagane ustawą dokumenty. Z tego wynika, zdaniem skarżącego, że ilość samochodów użytych w tym dniu przez jego firmę do międzynarodowego transportu rzeczy nie przekraczała liczby będących w jego posiadaniu wypisów z licencji. Skarżący podnosi, że w żadnym miejscu ustawy nie ma mowy o zakazie zastąpienia posiadającego ważny wypis licencji przez pojazd jeszcze go nie posiadający, jeżeli zachodzi stan wyższej konieczności. Na potwierdzenie swoich wniosków skarżący wskazuje na przepisy art. 13 i 16 ustawy o transporcie drogowym w którym wyszczególnione są wyjątki od generalnego zakazu udostępniania licencji osobom trzecim. To może oznaczać, że wykorzystanie licencji posiadanej przez przedsiębiorcę na auto pozbawione jej wypisu, które stanowi jego własność, nie jest zabronione, gdyż w przeciwnym razie zakaz taki byłby wyraźnie sformułowany. Zdaniem skarżącego bezwzględny nakaz wynikający z przepisu art. 11 ustawy o transporcie drogowym dotyczy zgodności liczby posiadanych wypisów z ilością wykorzystanych do przewozu aut. Skarżący dodaje, iż musiał tak postąpić w dniu 19 grudnia 2003r., aby nie złamać przepisów prawa cywilnego i wywiązać się z zawartej umowy. W skardze zarzucono również naruszenie art. 7, 8 kpa, szczególnie w kontekście nieuwzględnienia przez organy porady u dyżurnego ruchu Komendy Policji w N. z jaką zwrócił się skarżący. W konkluzji skarżący stwierdza, że nawet gdy doszło do naruszenia ustawy o transporcie drogowym, to Straż Graniczna powinna odstąpić od wymierzenia kary z powodu braku winy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymano argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. A nadto odnosząc się do zarzutu skargi wskazano, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają regulacji zezwalających przewoźnikowi świadczącemu usługi w zakresie transportu międzynarodowego na ich wykonywanie innymi pojazdami, niż wskazane w wypisie licencji, ani nie zezwalają na zastępowanie pojazdów wskazanych w wypisie z licencji pojazdami nie wskazanymi w licencji, nawet w przypadku awarii pojazdu posiadającego licencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga w przedmiotowej sprawie jest niezasadna. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w sposób bezwzględnie obowiązujący regulują zasady wykonywania międzynarodowego transportu rzeczy. Podstawowym warunkiem wykonywania transportu jest uzyskanie licencji. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy wniosek o udzielenie licencji powinien zwierać m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych. Przyjęta w ustawie konstrukcja licencji wskazuje, że transport może być wykonywany wyłącznie tymi pojazdami samochodowymi, które zostały wskazane w wniosku o udzielnie licencji. Przedsiębiorca uzyskując licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu rzeczy nie może zatem wykonywać tego transportu innymi pojazdami samochodowymi nawet gdy stanowią jego własność i to bez względu na okoliczności, przyczyny, które miałby powodować konieczność użycia samochodu nie objętego wnioskiem o udzielnie licencji. Podnoszony w skardze zarzut, iż z faktu, że ustawodawca dopuszcza w pewnych sytuacjach udostępnianie licencji osobom trzecim, można wnioskować o możliwości "odstąpienia wypisu licencji jednemu samochodowi przez drugi jeżeli należą do tego samego przedsiębiorcy" jest zrzutem niezasadnym nie znajdującym uzasadnienia w stanie prawnym. Wskazywane przez skarżącego przepisy art. 13, art. 16 ustawy pozwalają w przypadku śmierci osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą na przeniesienie licencji przez organ w drodze decyzji administracyjnej na rzecz spadkobierców. Powyższe rozwiązania dotyczą zupełnie odmiennych zagadnień, wynikających z innych stanów faktycznych niż w rozpoznawanej sprawie. Stąd też nawet w drodze dalekiej analogi nie można z nich wysuwać wniosków jakie sugeruje skarżący. Fakt, iż przedsiębiorca posiadający licencje na wykonywanie międzynarodowego transportu rzeczy wykonuje ten transport, ale pojazdem, który nie został wskazany w wniosku o licencje, stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż inne pojazdy objęte wnioskiem o udzielnie licencji nie wykonywały w tym czasie usług transportowych np. z powodu awarii. Uzyskanie licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu rzeczy oznacza bowiem, że przedsiębiorca może wykonywać transport konkretnymi pojazdami samochodowymi wskazanymi we wniosku o udzielnie licencji, a nie oznacza samej liczby pojazdów, której przedsiębiorca nie powinien przekraczać wykonując usługi transportowe. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, jednoznacznie z niego wynika, iż w dniu [...] grudnia 2003 r. zgłosił się do odprawy granicznej kierowca samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. KNT [...] wraz z przyczepą nr rej. [...] z zamiarem przekroczenia granicy państwowej. Pojazdem tym przewożona była cebula na trasie G. - A. /Rumunia/. Międzynarodowy przewóz rzeczy wykonywany był pojazdem samochodowym, który nie został przez skarżącego zgłoszony w wniosku o udzielenie licencji. Tym samym doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Konsekwencją naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy jest zastosowanie przepisu art. 92 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem naruszając obowiązki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Zgodnie art. 92 z ust. 4 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub czynności o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Z załącznika do ustawy wynika, że za wykonywanie transportu bez licencji kara pieniężna wynosi 8 000 zł. Odpowiedzialność ta jest niezależna od winy skarżącego i jego wiedzy na temat naruszenia obowiązujących przepisów, sam fakt ich naruszenia powoduje odpowiedzialność, z odpowiedzialności tej nie zwalnia fakt uzyskania błędnej informacji od dyżurnego policji. Również organy uprawnione do kontroli stwierdziwszy fakt wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy zobowiązane są wymierzyć karę w wysokości określonej w załączniku do ustawy. Stąd też zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skargę oddalił.