III SA/Kr 758/13

Kraków, dnia 16 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 16 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. Ś. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2013r. W dniu 22 lipca 2013 r. (data prezentaty sądu) skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trójką dzieci. Posiada lokal mieszkalny o powierzchni 41 m2, a miesięczne dochody całej rodziny oszacował na kwotę 500 zł. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw, w którym podniósł, że postanowienie o oddaleniu jego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Nie oceniając sytuacji finansowej wnioskodawcy należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Z treści powołanego artykułu wynika, że badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy winno być poprzedzone badaniem skargi pod kątem jej bezzasadności. Stosownie do poglądu wyrażonego zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie powyższego przepisu dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Należy przy tym wskazać, że ocena bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu podjętym na podstawie powołanego art. 247 nie oznacza merytorycznego rozpoznania skargi, jest to jedynie ocena wyrażona na etapie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (por.: M. Niezgódka – Medek, Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. Wolters Kluwer 2011, s. 732). Taka sytuacja zachodzi również w niniejszej sprawie. Z. Ś. złożył skargę na, jak wskazał, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2013 r. Sąd z urzędu stwierdza, że w aktach sprawy o sygn. akt III SAB/Kr 39/13 znajduje się pismo z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...], które stanowi odpowiedź na skargę Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego sporządzoną w dniu 23 maja 2013 r. Zatem pismo zaskarżone przez Z. Ś. jest w istocie odpowiedzią na jego skargę na bezczynność organu. Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. W kontekście przedstawionych regulacji dotyczących zakresu właściwości sądów administracyjnych, podstawowym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na pismo SKO z dnia 13 czerwca 2013 r. Jak wskazano powyżej pismo to stanowi jedynie odpowiedź organu na skargę na bezczynność. Skarga na wskazane wyżej pismo nie mieści się w katalogu aktów i czynności, podlegających kognicji sądu administracyjnego, bowiem zaskarżone pismo, nie jest decyzją ani postanowieniem, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a., ani też innym aktem, rozstrzygającym sprawę co do jej istoty. Z treści przedmiotowego pisma wynika, że ma ono charakter informacyjny i stanowi jedynie odpowiedź na skargę. Zaznaczyć należy, że brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Reasumując, należy stwierdzić, że tego typu pisma nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że z okoliczności niniejszej sprawy wynika oczywista bezzasadność skargi Z. Ś., która uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.