III SA/Kr 758/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Zaskarżoną przez Z. P. (dalej skarżący) decyzją z dnia 2 grudnia 2015 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 4, pkt 22 lit. a i h, art. 33 ust. 1, 92 a ust. 1 – 6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), l.p. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: Na podstawie upoważnienia z dnia 17 lutego 2014 r. nr [...] inspektor inspekcji kontroli drogowej przeprowadził kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład A Z. P. z siedzibą w K. Zakres kontroli obejmował okres od dnia 18 lutego 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał 1 kierowcę. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 21 lutego 2014 r. W toku tej kontroli ustalono, że skarżący, będący jednocześnie przedsiębiorcą, wykonywał osobiście przewozy drogowe na potrzeby własne pojazdem o nr rej. [...] w okresie od 18 lutego 2013 r. do 23 lutego 2013 r., co wynika z okazanej dokumentacji przewozowej, kontroli wykresówek oraz pisemnego oświadczenia skarżącego z dnia 18 lutego 2014 r. Kontrolujący stwierdzili wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (k. 19 akt administracyjnych). Zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2014 r. zostało więc wszczęte z urzędu postępowanie wobec skarżącego w zakresie naruszeń opisanych w ww. protokole kontroli. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 24 kwietnia 2014 r. decyzji nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, podnosząc, że pozostawał w przekonaniu, iż posiadane przez niego zaświadczenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne jest nadal ważne pomimo upływu terminu jego ważności w marcu 2012 r. Wskazał, że zaraz po kontroli złożył wniosek o wydanie ww. zaświadczenia. Ponadto uznał, że nałożenie na niego kary za stwierdzone naruszenie pozostaje w niezgodzie z normą wyrażoną w art. 22 Konstytucji RP i ma charakter wyłącznie fiskalny. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 2 grudnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na dokonane w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego ustalenia, w szczególności na dokonane ustalenia na podstawie dokumentu przewozowego ADR z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz oświadczenia strony złożonego w dniu 18 lutego 2014 r., że w dniu 12 kwietnia 2013 r. skarżący wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne towaru niebezpiecznego UN1210 o łącznej masie 1177 kg z przedsiębiorstwa M Sp. z o.o. S. Ustalono, że skarżący posiadał jedynie zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane w dniu 24 kwietnia 2013 r. Organ odwoławczy podniósł, że toku postępowania, w drodze korespondencji z Urzędem Miasta ustalono, że skarżący w okresie od dnia 18 lutego 2013 r. do dnia 23 kwietnia 2013 r. nie posiadał zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Z kolei Główny Inspektorat Transportu Drogowego pismem z dnia 19 lutego 2014 r. wskazał, że skarżący do dnia 24 lutego 2014 r. nie posiadał licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy lub zaświadczenia na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy. W ocenie organu skarżący wykonywał w dniu 12 kwietnia 2013 r. przewóz drogowy na potrzeby własne pojazdem o nr rej. [...], którego masa własna całkowita wynosiła 18 000 kg. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Ponadto na podstawie art. 4 ust. 4 tej ustawy niezarobkowy przewóz drogowy oznacza przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez załadunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Przewozem na potrzeby własne jest każdy przewóz drogowy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający warunki zawarte w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, wykonywany pojazdem lub zespołem pojazdów, którego łączna dopuszczalna masa całkowita wynosi co najmniej 3,5 tony. O fakcie wykonywania przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2013 r. przewozu na potrzeby własne świadczą wyniki protokołu, dokument przewozowy z dnia 12 kwietnia 2013 r., oświadczenie strony z dnia 18 lutego 2014 r., wykresówki z dnia 12 kwietnia 2014 r. kierowcy Z. P. oraz dowód rejestracyjny DR/BAF [...]. Obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne dotyczy przedsiębiorcy, który podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie niezarobkowego przewozu drogowego, wykonywanego przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Nieuzyskanie dokumentu prowadzi do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającej zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia ww. działalności jako działalności pomocniczej. Kara pieniężna w wysokości 8 000 zł została wymierzona skarżącemu za wykonywanie w dniu kontroli przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie tego rodzaju przewozów. Organ stwierdził, że nie wyłącza odpowiedzialności skarżącego brak znajomości przepisów prawa odnośnie konieczności złożenia ponownego wniosku o uzyskanie zezwolenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne po utracie ważności już posiadanego. Skarżący jako przedsiębiorca winien zorganizować własną działalność w sposób, który zapewnia przestrzeganie przepisów prawnych. Nie ma znaczenia złożenie wniosku o wydanie zezwolenia już po dniu kontroli. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa na naruszenie przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Skarżący miał wpływ na popełnione naruszenie w związku z brakiem bieżącego nadzoru na wykonywaniem przewozów. Organ odwoławczy nie uznał zarzutu naruszenia art. 22 Konstytucji, gdyż jednym z celów przestrzegania przepisów o transporcie drogowym jest zapewnienie uczciwej konkurencji na rynku przewozów drogowych. Nałożenie przedmiotowej kary nie jest uzależnione od charakteru naruszenia, ale od samego faktu jego wystąpienia. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego: - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że na skarżącym ciążył obowiązek posiadania ważnego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności, - art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że stwierdzone naruszenia tj. brak ważnego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej nie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, - art. 22 Konstytucji RP poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł w sytuacji, gdy w sprawie zachodzi brak ważnego interesu publicznego w ukaraniu skarżącego, a z treści ww. normy prawnej wynika, iż ograniczenie wolności działalności gospodarczej dopuszczalne jest tylko w drodze ustawy i tyko ze względu na ważny interes publiczny. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji. W treści skargi wskazano, że skoro skarżący w dniu kontroli legitymował się zgodą Wojewody na zbieranie i transport odpadów (sygn. sprawy [...], [...] i [...]) nie miał obowiązku posiadania zaświadczenia, w związku z brakiem którego został ukarany. Wskazano też, że na mocy ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. Nr 106, poz. 622) zmieniony został m.in. art. 33 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym. Począwszy od dnia 1 lipca 2011 r. zaświadczenie na krajowe przewozy drogowe na potrzeby własne wydawane jest na czas nieokreślony. Skarżący w dniu wejścia w życie tego przepisu posiadał ważne zaświadczenie na krajowe przewozy drogowe na potrzeby własne. Domniemywał więc, że w tej sytuacji uległo ono przekształceniu w zaświadczenie na czas nieokreślony. Zaznaczano, że żaden przepis intertemporalny nie wyłączał takiej wykładni. Wątpliwości w tym zakresie powziął dopiero po przeprowadzonej na początku 2013 r. kontroli, w wyniku czego od kwietnia 2013 r., po ponownym uiszczeniu stosownej opłaty w wysokości 500 zł posiada ważne i wydane na czas nieokreślony zaświadczenie na krajowe przewozy drogowe na potrzeby własne. Dodatkowo, skarżący od dnia 3 czerwca 201 r. posiadał pozwolenie na wytwarzanie odpadów wydane przez Marszalka Województwa (decyzja [...]). Nie ma przy tym znaczenia, iż skarżący wystąpił powtórnie o przedmiotowe zaświadczenie dopiero w kwietniu 2013 r., a nie w marcu 2012 r. (kiedy to formalnie utraciło ważność poprzednie zaświadczenie), skoro po dniu 1 lipca 2011 r. zaświadczenia wydawane są na czas nieokreślony. Zdaniem skarżącego zastosowany w sprawie przepis jest w świetle Konstytucji przejawem ograniczenia wolności przedmiotowej działalności gospodarczej, bez ważnego interesu publicznego. Rzeczony obowiązek ma charakter czysto fiskalny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kwestionowanych skargą decyzji stanowił przepis art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym). W świetle ust. 1 art. 92a ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl ust 3 tego przepisu suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. Istotą sporu w niniejszej sprawie była kwestia, czy na skarżącym ciążył obowiązek posiadania ważnego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności, w świetle przepisu art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a jeżeli tak, to czy i w jaki sposób mógł się skarżący zwolnić z tej odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez brak ważnego zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji stwierdzić należy, że w decyzjach tych nie tkwią kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie dopatrzył się też naruszeń przez organy przepisów postępowania, które by skutkowały uchyleniem kontrolowanych rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu organy zebrały, zgodnie z postanowieniami artykułów 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Prawidłowo go też oceniły, stosownie do postanowień art. 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi, nie można, w ocenie Sądu, skutecznie również zarzucić organom orzekającym, naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 33 ust. 1, czy art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Podkreślić należy, że skarżący nie zaprzecza, że w okresie od dnia 18 lutego 2013 r. do dnia 23 kwietnia 2013 r., a konkretnie w dniu 12 kwietnia 2013 r., wykonywał przewóz na potrzeby własne samochodem o nr rej. [...]. Podważa jednak obowiązek posiadania zaświadczenia na wykonywanie tego rodzaju przewozu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W tym względzie w pełni zgodzić się należy z organami, że wykonywany we wskazanym powyżej dniu przez skarżącego przewóz spełniał wszystkie warunki dla uznania go za niezarobkowy przewóz na potrzeby w własne, w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że wykonywany w dniu 12 kwietnia 2013 r. przewóz samochodem stanowiącym własność przedsiębiorstwa skarżącego miał charakter pomocniczy w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej – utylizacji odpadów przemysłowych, prowadzonej w ramach Zakładu A Z. P. z siedzibą w K. Argumentacja skarżącego, że skoro prowadzi on tego rodzaju działalność gospodarczą jak utylizacja odpadów przemysłowych, w którą niejako wpisany jest przewóz tych odpadów w celu ich utylizacji, upoważniała go do wykonywania tego rodzaju przewozu bez przedmiotowego zaświadczenia, zwłaszcza, że skarżący, jak podnosi, posiadał pozwolenie Marszałka Województwa na zbieranie i przetwarzanie odpadów (decyzja [...]) oraz zezwolenie na transport odpadów od Wojewody, nie jest zasadna. W świetle art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewóz drogowy na potrzeby własne, co do zasady, może być bowiem wykonywany, ale po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania zaświadczenia z ust. 1 art. 33 ustawy o transporcie drogowym, nie dotyczy przewozów drogowym, między innymi wykonywanych przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Skoro z niebudzących ustaleń organów poczynionych w tym tylko zakresie wynika, że skarżący nie posiadał takich uprawnień przewozowych. (vide: pismo Urzędu Miasta z dnia 20 lutego 2014 r., k. 23 akt administracyjnych), to prawidłowo organy zinterpretowały i zastosowały przepis art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wobec tego skarżący nie był zwolniony z obowiązku uzyskania takiego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez niego prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej. Uzyskane przez skarżącego pozwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów nie mogło zastępować tego rodzaju dokumentu. Zwrócić należy bowiem uwagę, że wyłączenie stosowania ustawy o transporcie drogowym do tego rodzaju przewozu nie zawiera art. 3 ustawy o transporcie drogowym, który mówi jedynie o tym, że ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do przewozów drogowych wykonywanych w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych (art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym), a nie przewozie farb i materiałów pokrewnych do farb. Ponadto, ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1987) określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi (art. 1 tej ustawy). W myśl art. 24 tej ustawy, transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi (ust. 1 art. 24 ww. ustawy). Stosownie natomiast do treści ust. 2 tego przepisu, transport odpadów niebezpiecznych odbywa się z zachowaniem przepisów obowiązujących przy transporcie odpadów niebezpiecznych. W ustawie o przewozie towarów niebezpiecznych ustawodawca określił zasady prowadzenia działalności w zakresie między innymi krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego (art. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych). W art. 19 ust. 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, prawodawca wskazał, że osoba przewożąca towary niebezpieczne jest obowiązana mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionych do przeprowadzenia kontroli wymagane dokumenty. Analiza art. 5 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 2 oraz 20 ustawy o transporcie towarów niebezpiecznych prowadzi do wniosku, że oprócz (poza pewnym wyłączeniem wynikającym z regulacji tej ustawy i innych regulacji), osoba taka powinna mieć dokument przewozowy, zawierający dane określone w umowie ADR, instrukcje pisemne na wypadek awarii dotyczące wszystkich przewożonych towarów, zaświadczenie ADR, które nie jest wymagane, gdy towary niebezpieczne są przewożone w ilościach, dla których ADR nie wymaga odpowiedniego oznakowania pojazdu (szereg innych wymagań zawarto w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR; t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 320). Żadna zatem ze wskazanych regulacji prawnych nie zwalnia przedsiębiorcy, czy też kierującego i przewożącego towary niebezpieczne z obowiązku posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Kierujący pojazdem przewożącym towary niebezpieczne oprócz więc dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami, tj. np. ustawą o transporcie drogowym, powinien mieć i okazywać do kontroli wskazane powyżej dokumenty, wymagane ustawą o przewozie towarów niebezpiecznych, czy powołanym . Ponad wszystko zatem, nie ulega wątpliwości, że skarżący w rozpatrywanym przypadku, w chwili wykonywania przedmiotowego przewozu nie dysponował ważnym zaświadczeniem z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, dopiero, jak sam przyznaje, po przeprowadzonej kontroli na początku 2013 r., w kwietniu 2013 r. wystąpił o wydanie mu tego rodzaju zaświadczenia, a które zostało mu wydane w dniu 24 kwietnia 2013 r. (nr [...]), a więc nie obejmowało ono okresu wykonywania spornego przewozu. Wobec powyższego nie ma racji skarżący, że organy dopuściły się naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Argumentacja pełnomocnika skarżącego, że skarżący w chwili wejścia w życie przepisu art. 33 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym mu art. 37 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczeniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorstw (Dz. U. z 2011 r. Nr 106, poz. 622), w świetle którego od 1 lipca 2011 r. zaświadczenie na krajowe przewozy drogowe na potrzeby własne wydawane jest na czas nieokreślony, domniemywał, że posiadane uprzednio zaświadczenie, wydane na czas określony (dotąd wydawane na okres do 5 lat), "przekształciło się" na wydane na czas nieokreślony, jest nie do przyjęcia. Świadczy ona tylko o braku należytego, starannego dbania przez skarżącego o swoje interesy i nie znajduje żadnego swojego potwierdzenia w regulacjach prawnych. Powyższe wpisuje się też niezasadność argumentacji skarżącego, co do naruszenia przez orzekające organy art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ww. ustawy na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W powołanym przepisie chodzi o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji pracy przedsiębiorstwa nie sposób przewidzieć. Zdaniem Sądu trafnie organy wskazały, że takie okoliczności nie zaistniały jednak w rozpoznawanej sprawie. Zasadna jest argumentacja organu, że obowiązkiem skarżącego jako przedsiębiorcy było takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby nie doszło do naruszeń prawa. Stanowisko to jest przekonywujące. Słusznie organ podnosi, że skarżący wystąpił bowiem o uzyskanie wymaganego przepisem art. 33 ust. 1 ustawy zaświadczenia następczo, po kontroli, co świadczy o braku jego profesjonalizmu, a z pewnością o braku należytej jego staranności o własne interesy, zwłaszcza że poprzednie utraciło swoją ważność, a skarżący, jak w wynika z akt zwracał się kilkakrotnie z prośbą o przesunięcie terminu kontroli. Z całą pewnością nie doszło też, jak to zasadnie podniosły organy do naruszenia art. 22 Konstytucji RP. Podzielić należy stanowisko organów, że celem regulacji ustawy o transporcie drogowym jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu, co jest niewątpliwie w interesie publicznym. Trafnie też zwrócił uwagę organ odwoławczy, że organy inspekcji transportu drogowego, jak każde organy administracji publicznej działają na podstawie prawa, akry przewidziane w załączniku do ustawy o transporcie drogowym są ściśle określone za konkretne naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w sentencji wyroku.