III SA/Kr 76/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. G. na naruszenie przez Wójta Gminy w przedmiocie niewykonania ustawowego obowiązku polegającego na zapewnieniu bezpłatnego transportu i opieki lub zwrotu kosztów przejazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. J. G. zwróciła się do Wójta Gminy o zorganizowanie transportu dla syna W. do Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w K. Pismem z dnia 9 sierpnia 2016 r., doręczonym stronie w dniu 17 sierpnia 2016 r., Wójt Gminy udzieli wnioskodawczyni odpowiedzi na powyższe pismo. Pismem z dnia 7 października 2016 r. (data wpływu do organu 10 października 2016 r.) J. G. wezwała Wójta Gminy do usunięcia naruszenia prawa w związku z niewykonaniem obowiązku ustawowego określonego w art. 17 ust. 3a pkt 2-3 ustawy o systemie oświaty. Pismem z dnia 8 listopada 2016 r., doręczonym skarżącej w dniu 14 listopada 2016 r., Wójt Gminy odpowiedział na powyższe wezwanie do usunięcia prawa. J. G. w piśmie z dnia 12 grudnia 2016 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 13 grudnia 2016 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na naruszenie przez Wójta Gminy prawa w postaci niewykonania obowiązku ustawowego określonego w art. 17 ust. 3a pkt 2-3 ustawy o systemie oświaty. Skarżąca zarzuciła Wójtowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy o systemie oświaty, poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy o systemie oświaty poprzez jego błędne zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest czynność Wójta Gminy - wykonania obowiązku ustawowego określonego w art. 17 ust. 3a pkt 2-3 ustawy o systemie oświaty tj. zapewnienia dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego tym dzieciom i młodzieży realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia; oraz zwrot kosztów przejazdu ucznia oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w pkt 1 i 2, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Zakwalifikowano zatem skargę J. G. jako skargę na czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Czynność tego rodzaju podlega kognicji sądu administracyjnego pod warunkiem, że w terminie 14 dni skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi na to wezwanie wniosłaby skargę. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Analiza stanu faktycznego sprawy i powyżej przytoczonych przepisów doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że termin dla wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, wskazany w art. 52 § 3 P.p.s.a. rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia skarżącej pisma Wójta Gminy z dnia 9 sierpnia 2016 r., czyli od dnia 17 sierpnia 2016 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wniosła dopiero w dniu 7 października 2016 r., zatem ponad miesiąc po upływie terminu czternastodniowego (który upływał z dniem 31 sierpnia 2016 r. - środa). W niniejszej sprawie warunkiem wniesienia skargi na zaskarżoną czynność było więc wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skoro jednak zostało one złożone po terminie, to nie można uznać, że strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, tj. w tym przypadku nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 P.p.s.a.