III SA/Kr 76/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 23 siepania 2021 r. skarżąca M. B. wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 18 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie niniejszego postępowania sądowego, z uwagi na uwzględnienie skargi w całości. Jak wynika z załączonego do akt administracyjnych postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w dniu 24 września 2021 r. stwierdzono nieważność ww. postanowienia z dnia 18 czerwca 2021 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2022 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższa przesyłka była dwukrotnie awizowania w dniu 27 stycznia 2022 r. oraz 4 lutego 2022 r., a następnie została zwrócona do tut. Sądu w dniu 14 lutego 2022 r. z adnotacją o niepodjęciu jej w terminie. Jak wynika z ustaleń Sądu, do dnia wydania przedmiotowego postanowienia skarżąca nie podpisała skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, gdy w wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła jej braków formalnych. Za braki formalne skargi uznaje się zgodnie z przepisem art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 powołanej ustawy brak podpisu strony. W niniejszej sprawie wezwanie do podpisania skargi przesłano listem poleconym, na adres wskazany w skardze. Przesyłka ta została uznana za skutecznie doręczoną w trybie wynikającym z art. 73 § 4 w zw. z § 1 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, w razie niemożliwości doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a). W przypadku nie odebrania przesyłki pocztowej, doręczenie uważa się za dokonane skutecznie w ostatnim dniu terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Skutek doręczenia w takiej sytuacji powstaje z mocy prawa. Sąd w tym zakresie nie musi podjąć żadnych dodatkowych czynności, w celu potwierdzenia doręczenia. W przedmiotowej sprawie doręczenie nastąpiło dnia 10 lutego 2022 r., ponieważ pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej (tzw. awizo), jak wynika z adnotacji na kopercie zwróconej przesyłki, miało miejsce dnia 27 stycznia 2022 r., a adresat przesyłki nie odebrał w terminie. W konsekwencji, termin do podpisania skargi upłynął dnia 17 lutego 2022 r. Jak wynika z ustaleń Sądu termin ten upłynął bezskutecznie. Odnosząc się do wniosku organu o umorzenie postępowania wywołanego przedmiotową skargą, wyjaśnić należy, że jego ewentualne uwzględnienie byłoby możliwe w sytuacji, gdyby skarga była dopuszczalna, czyli nie zawierała braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.