III SA/Kr 760/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na wezwanie do zapłaty Burmistrza Miasta B z dnia 11 marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zapłaty za odłowienie psa postanawia: odrzucić skargę. A. C. otrzymała wezwanie do zapłaty z dnia 11 marca 2016 r. znak: [...] wystawione przez Burmistrza Miasta B. W tym piśmie wezwano skarżąca do zapłaty kwoty 1599 zł z tytułu poniesienia przez Gminę B kosztów związanych z odłowieniem psa w dniu 1 stycznia 2016 r. rast cane corso i skierowaniem do schroniska w B. Kwota ta obejmuje koszty odłowienia psa, transportu i objęcie opieka w schronisku. Burmistrz Miasta B wskazał, że właścicielem psa jest skarżąca. Skarżąca A. C. pismem z 30 marca 2016 r. wezwała Burmistrza Miasta B do usunięcia naruszenia prawa zarzucając, że w wezwaniu ani nie podano kalkulacji tak wysokiej opłaty, ani też nie podano podstawy prawnej do jej uiszczenia. W odpowiedzi na to wezwanie Burmistrz Miasta B wskazał, że do tego wezwania nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiedź tą otrzymała skarżąca 11 kwietnia 2016 r. W dniu 10 maja 2016 r. skarżąca A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wezwanie do zapłaty Burmistrza Miasta B z dnia 11 marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zapłaty za odłowienie psa. W skardze zarzucono wydanie wyzwania bez podstawy prawnej. Skarżąca opisała zdarzenie poprzedzające ucieczkę psa z jej posesji. W ocenie skarżącej prawdopodobne uchwały Rady Miejskiej w B, które są podstawą do wystawienia wezwania nie pozwalały w dacie samego zdarzenia na wystawienie wezwania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta B wniósł o odrzucenie skargi podając, że do kognicji sądów administracyjnych nie należy rozpoznawanie skarga na takie wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnego I instancji zastał ujęty w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. 9) sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Sprawa dotycząca wezwania do zapłaty za koszty ponoszone w związku z odłowieniem psa, jego transportem do schroniska i opieką w schronisku nie należą do kognicji (tj. zakresu właściwości) sądów administracyjnych. Żaden z ww. przesłanek objętych art. 3 P.p.s.a., ani też z żadnego przepisu szczególnego nie wynika uprawnienie dla organu samorządu do wydawania wezwań do zapłaty za czynności poniesione w związku z odłowieniem psa, jego transportem oraz opieka w schronisku w formie czynności lub aktu z zakresu prawa publicznego (w tym prawa administracyjnego). Takie wezwanie nie jest także innym niż decyzja lub postanowienie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wezwanie do zapłaty nie potwierdza, ani nie tworzy obowiązku o charakterze administracyjnym. Wprawdzie wezwanie do zapłaty z dnia 11 marca 2016 r. stanowi część zadania publicznego, obejmującego zapewnienie opieki bezdomnych zwierzętom, ale nie oznacza to a limine objęcie właściwością sądu administracyjnego wszystkich czynności dotyczących wykonywania takiego zadania. Zapewnienie opieki nad zwierzętami, a także wyłapywanie (odławianie) zwierząt należy do zadań własnych gmin (art. 11 - 11a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, Dz. U. z 2013 r., poz. 856 z późn. zm.). Powołany art. 11 ust 1 ustawy o ochronie zwierząt wskazuje jedynie na zadanie, które winno być wykonywane jako zadanie własne gminy. Nie każde zadanie własne gminy wykonywane jest tylko w drodze aktów prawa publicznego. Część zadań własnych gmina (a także inne jednostki samorządu) wykonuje stosując czynności z zakresu prawa cywilnego, np. umowy cywilnoprawne. Tylko wówczas gmina stosuje akty prawa publicznego (w tym akty administracyjne), korzystając w tym zakresie z władztwa administracyjnego, gdy pozwala na to wyraźny przepis prawa. Akt administracyjny jako akt władczy wykonuje jednostronną czynność organu administracji publicznej i w związku z tym jego wydanie musi wynikać z normy ustawowej. Jeżeli ustawa nie wskazuje na administracyjny charakter aktów lub czynności podejmowanych w zakresie wykonywania danego zadania, to organom samorządu pozostaje prawo cywilne z jego instrumentarium służącym do zawierania stosunków prawnych. Wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz rozstrzyganie o dalszym postępowaniu z tymi zwierzętami odbywa się na mocy uchwały rady gminy podjętej po uzgodnieniu z właściwymi organami. Z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 26 sierpnia 1998 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 116, poz. 753) wydanego na podstawie art. 11 ust 2 ustawy o ochronie zwierząt, wynikają zasady i warunki, na podstawie których musi odbywać się wyłapywanie bezdomnych zwierząt. Nadto rada gminy w drodze uchwały przyjmuje program zapobiegający bezdomności zwierząt (art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt). W tej jednak sprawie skarżąca nie skarży żadnej ww. uchwał, ale wezwanie do uiszczenia zapłaty. Skoro Sąd (ani skarżąca w skardze) nie stwierdziły, aby w tej sprawie Burmistrz Miasta B nie wykonał lub niewłaściwie wykonał obowiązek przewidziany przepisami prawa publicznego (administracyjnego) powszechnie obowiązującego, to nie może sąd administracyjny orzekać o legalności działania Burmistrza. Wysokość naliczenia zapłaty za odłowienie psa, jego transport i opiekę może być kwestionowana przed sądem powszechnym. W związku z tym skoro w zakresie zaskarżonego wezwania właściwym byłby sąd powszechny, to ta sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.