III SA/Kr 761/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala. wyroku WSA w Krakowie z dnia 2 grudnia 2010r. Decyzją z dnia 18 maja 2010r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u J. J. choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869). Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego została wydana w następującym stanie faktycznym. J. J. zatrudniony był w następujących zakładach pracy: • Przedsiębiorstwo [...] A w K. – od 10.08.1988r. do 31.08.1991r. – jako ślusarz remontowy (zakład zlikwidowany), przy czym w okresie od 26.04.1989r. do 04.12.1990r. był oddelegowany do odbycia służby wojskowej, • Przedsiębiorstwo [...] "B" Sp. z o.o. w K. – od 04.09.1991r. do 30.06.1993r. jako tokarz (zakład zlikwidowany), • Biuro Usług [...] "C" w K. – od 01.07.1994r. do 30.11.1994r. jako pracownik wysokościowy (zakład zlikwidowany), • D Sp. z o.o. w G. – od 04.01.1999r. do 05.02.1999r. jako operator urządzeń – usługi na rzecz Rafinerii [...] S.A. w A, • Rafineria [...] E S.A. w upadłości na następujących stanowiskach pracy: – od 02.06.1995r. do 26.06.1995r. – aparatowy rafinacji (DRW), – od 27.06.1995r. do 31.12.1998r. – operator pomp i sprężarek, – od 06.02.1999r. do 19.01.2005r. – operator pomp i sprężarek w Wydziale Energetycznym. W październiku 2002r. oddelegowany na okres 3 miesięcy na Wydział DRW do obsługi pomp magazynu paliw. Od lipca 2004r. J. J. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. J. J. był badany w Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu 13 września 2005r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...], znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania zawodowego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, iż stwierdzone u J. J. podwyższenie progu słuchu w audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz wynosi dla UP-11 dB, UL-27 dB. Ośrodek Medycyny Pracy uznał zatem, iż zgodnie z aktualnym wykazem chorób zawodowych, trwały obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego wyrażony podwyższeniem progu słuchu w uchu lepiej słyszącym o mniej niż 45 dB nie spełnia kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...], znak [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził brak podstaw do rozpoznania u J. J. choroby zawodowej – zawodowego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Po rozpoznaniu odwołania J. J., Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] uchylił powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] 2006r. decyzję Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u J. J. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Po rozpoznaniu odwołania J. J., Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2006r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Decyzja organu II instancji została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008r., sygn. akt III SA/Kr 1023/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2006r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, na podstawie którego zostały wydane przedmiotowe decyzje, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt P23/07 uznał za niezgodne z Konstytucją RP. Ponadto WSA w Krakowie polecił organom administracyjnym ponownie rozpatrzyć sprawę J. J. niezwłocznie po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją RP. W ponownym postępowaniu Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 24 listopada 2009r. zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy o weryfikację orzeczenia lekarskiego z dnia 13 września 2005r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu z uwzględnieniem obowiązującego od dnia 3 lipca 2009r. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W odpowiedzi pismem z dnia 15 stycznia 2010r., znak: [...] Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, iż po przeprowadzeniu ponownej analizy dokumentacji medycznej, uwzględniając kryteria diagnostyczno-orzecznicze zamieszczone w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, podtrzymuje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim z dnia 13 września 2005r. nr [...]. W uzasadnieniu Ośrodek Medycyny Pracy podał, iż: zmiany w w/w wykazie chorób zawodowych dotyczące określenia patologii w obrębie narządu słuchu (pkt 21 aktualnego wykazu chorób zawodowych) nie mają wpływu na merytoryczną treść orzeczenia nr [...], ponieważ zasadniczym powodem nie rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u J. J. była wielkość ubytku słuchu (UP-11 dB, UL-27 dB ), w stosunku do których nie wprowadzono zmian w aktualnym wykazie chorób zawodowych. Decyzją z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził brak podstaw do rozpoznania u J. J. choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r., decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji podniósł, iż nie stwierdzenie u J. J. choroby zawodowej wynika z treści orzeczenia Ośrodka Medycyny Pracy o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji, J. J. stwierdził, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem odwołującego się, stanowisko prezentowane przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego sprowadza się do podważenia faktów i informacji zamieszczonych przez pracodawcę w umowach o pracę i w świadectwach pracy. J. J. zarzucił Ośrodkowi Medycyny Pracy, iż ten nie przeprowadził u niego badania słuchu czuciowo-nerwowego. Ponadto odwołujący się zarzucił organowi I instancji, iż ten nie ustalił górnej granicy hałasu na zajmowanych przez niego stanowiskach pracy. Decyzją z dnia 18 maja 2010r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 5 punkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009r. nr 105, poz. 869), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010r. Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieni swojej decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie oceny narażenia zawodowego J. J. na hałas wykazało, iż w okresie od 10.08.1988r. do 26.04.1989r., od 04.12.1990r. do 31.08.1991r., od 04.09.1991r. do 30.06.1993r., od 01.07.1994r. do 30.11.1994r., od 04.01.1999r. do 05.02.1999r., tj. blisko 4 lata J. J. pracując jako ślusarz remontowy, tokarz, pracownik wypełniający ubytki betonowe w ścianach chłodni kominowych (prace na wysokościach) oraz operator urządzeń niewątpliwie eksponowany był na działanie czynnika szkodliwego jakim jest hałas, jednakże z powyższych okresów zatrudnienia brak jest danych pomiarowych określających wielkość tego narażenia. Organ odwoławczy wskazał, iż wyniki pomiarów hałasu z 2002r. i 2003r., wykonane przez Zakładowe Laboratorium Badań Środowiska Pracy [...] E S.A. w A na stanowisku st. operatora sprężarek [...] Wydziału Energetycznego oraz na stanowisku operatora pomp i sprężarek pozwalają stwierdzić, iż w okresie zatrudnienia w w/w zakładzie (przez ok. 9,5 lat ) J. J. pracował w ekspozycji na hałas, a jego wielkość kształtowała się w granicach od 72,1 dB(A) do 81,9 dB(A). Oznacza to zdaniem organu II instancji, że poziom ekspozycji na hałas podczas prac nie przekraczał najwyższego dopuszczalnego natężenia dźwięku (NDN), tj. 85 dB(A) kwalifikującego warunki pracy jako szkodliwe dla zdrowia pracowników. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż w orzeczeniu lekarskim Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 13 września 2005r. nr [...], zasadniczym powodem nie rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu była wielkość ubytku słuchu u J. J., który wynosił UP-11 dB, UL-27 dB. Organ II instancji stwierdził, iż w wykazie chorób zawodowych obowiązującym od dnia 3 lipca 2009r., nie wprowadzono zmian w zakresie wymaganej wielkości ubytku słuchu i nadal wynosi on 45 dB w uchu lepiej słyszącym, co nie daje podstaw do zmiany treści w/w orzeczenia lekarskiego. Organ odwoławczy podniósł również, iż zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. czynności dokonane w toku postępowania wszczętego przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia pozostają skuteczne. Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych przez J. J. w odwołaniu Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, chorobę zawodową narządu słuchu można rozpoznać pod warunkiem wystąpienia w okresie do 2 lat od zakończenia narażenia zawodowego na hałas (kryterium czasowe) udokumentowanych objawów chorobowych spełniających warunki określone w pkt 21 wykazu, tj.: kryterium jakościowe – obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego oraz kryterium ilościowe – ubytek wynoszący co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Spełnienie tych trzech kryteriów jednocześnie jest konieczne do rozpoznania choroby zawodowej. Organ II instancji stwierdził, iż w prowadzonym postępowaniu korzystano z wyników pomiarów środowiskowych z 2002r. i 2003r., które wskazują, iż poziom ekspozycji na hałas podczas prac nie przekraczał najwyższego dopuszczalnego natężenia dźwięku (NDN), tj. 85 dB(A) kwalifikującego warunki pracy jako szkodliwe dla zdrowia pracowników i wynosił w granicach 81,6-81,9 dB(A). Z akt przesłanych przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego wynika jasno, iż w dniu 19 stycznia 2005r. została ogłoszona upadłość Rafinerii [...] E S.A. w A, będącej stroną w sprawie. W związku z powyższym, nie można było przeprowadzić pomiarów hałasu na stanowiskach pracy w tym zakładzie. Natomiast wyniki pomiarów poddane analizie wskazują, zdaniem organu odwoławczego, iż poziom ekspozycji na hałas nie przekraczał najwyższego dopuszczalnego natężenia dźwięku kwalifikującego warunki pracy jako szkodliwe dla zdrowia pracownika. Organ II instancji stwierdził, iż brak pomiarów środowiskowych z pozostałych lat pracy oraz z innych zakładów, nie wyklucza narażenia J. J. na hałas, jednakże nie zmienia to faktu, iż wielkość stwierdzonego u niego ubytku słuchu, nie spełnia kryterium ilościowego, a zgodnie z w/w rozporządzeniem powinien wynosić co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym –m co jest warunkiem koniecznym do rozpoznania choroby zawodowej. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. J. i pismem z dnia 14 czerwca 2010r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia jako wydanej z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego, nie został dostatecznie wyjaśniony stopień jego narażenia na hałas. Nie wykonano pomiarów na stanowisku pracy Hala Maszyn [...] Wydział Mediów Energetycznych w Rafinerii [...] E S.A. Skarżący wskazał, iż pomimo wyposażenia go przez pracodawcę w stopery, zatyczki, nauszniki (środki ochrony słuchu), a i tak odczuwał on ból narządów słuchu. Skarżący podniósł również, iż instrukcja obsługi agregatu sprężarkowego WS-100, który obsługiwał zawierała informację na str. 13, iż hałas jaki wytwarza bez obciążenia ciśnieniem roboczym wynosi 92,5 dB. Skarżący pracował na pełny etat, a w charakterystyce pracy podano zaniżony czas narażenia na hałas. Ponadto skarżący stwierdził, że przed podjęciem pracy w Rafinerii [...] E w A był zdrowy, badanie słuchu wykonane w dniu 12 maja 1995r. nie wykazało ubytku słuchu. W związku z tym skarżący uważa, że pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia, w hałasie powyżej 90 dB i słuch utracił wykonując pracę na rzecz Rafinerii [...] E S.A. w A. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto organ wyjaśnił, iż decyzje wydawane w przedmiotowym postępowaniu zostały wydane w oparciu o jednoznaczne orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organy inspekcji sanitarnej są ściśle związane treścią przepisów prawa oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym w szczególności orzeczeń lekarskich wydawanych przez uprawnione jednostki orzecznicze. Organ administracyjny nie może więc stwierdzić u strony choroby zawodowej, jeżeli z orzeczeń lekarskich wynika, iż brak jest podstaw do stwierdzenia takiej choroby. Sam fakt narażenia zawodowego nie daje bowiem podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził zatem, iż skoro upoważniona do rozpoznawania chorób zawodowych jednostka służby zdrowia takiej choroby u skarżącego nie rozpoznała, to brak było podstaw do stwierdzenia u niego takiej choroby w drodze decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia 24 listopada 2010r. skarżący, podtrzymując skargę, odniósł się do argumentów podniesionych przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem. Stosownie do treści art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa. W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja jest bowiem zgodna z prawem. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W rozporządzeniu co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. W punkcie 21 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) wymieniono "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". Jednocześnie wskazano, że "okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym" wynosi w przypadku tego schorzenia 2 lata. Tymczasem z wyników przeprowadzonych u skarżącego badań przez zespół lekarski Ośrodka Medycyny Pracy wynika, że nie stwierdzono takiego schorzenia słuchu. W orzeczeniu Ośrodka Medycyny z dnia 13 września 2005r., nr [...], znak: [...], stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u J. J zawodowego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, iż stwierdzone u J. J. podwyższenie progu słuchu w audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz wynosi dla UP-11 dB, UL-27 dB. Ośrodek Medycyny Pracy uznał zatem, iż zgodnie z aktualnym wykazem chorób zawodowych, trwały obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego wyrażony podwyższeniem progu słuchu w uchu lepiej słyszącym o mniej niż 45 dB nie spełnia kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej, nie znaleziono zatem podstaw do rozpoznania schorzenia słuchu pochodzenia zawodowego. W niniejszej sprawie nie ustalono wprawdzie w sposób jednoznaczny, że w środowisku pracy skarżącego były przekroczone najwyższe dopuszczalne wskaźniki dotyczące hałasu, ale równocześnie organy administracyjne przyjęły, że wobec upadłości zakładu pracy, w którym skarżący pracował i braku możliwości przeprowadzenia obecnie badań środowiska pracy skarżącego, nie można wykluczyć, że pracował on w warunkach szkodliwych, narażających na powstanie choroby zawodowej. Przeprowadzone natomiast u skarżącego badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzenia słuchu wymienionego w cyt. powyżej wykazie chorób zawodowych. Swoją diagnozę orzekający w niniejszej sprawie biegli lekarze szczegółowo uzasadnili w wydanych na potrzeby tej sprawy orzeczeniach OMP z dnia 13 września 2005r. W związku ze zmianą przepisów dotyczących chorób zawodowych, dokonano dodatkowych wyjaśnień, w których biegli lekarze potwierdzili ustalenia dokonane wcześniej, to jest na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2002r. Taka ponowna weryfikacja orzeczenia lekarskiego jest zgodna z treścią § 11 ust. 1 Rozporządzenia z 2009r. w sprawie chorób zawodowych, które przewiduje, że "do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne". A zatem Ośrodek Medycyny Pracy, po przeprowadzonych badaniach orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, uzasadniając dlaczego rozpoznane u pacjenta schorzenia nie są chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenie to, zweryfikowane po zmianie przepisów, jest spójne, jasne i wyczerpujące. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącego schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały to orzeczenie lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nim swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącego choroby zawodowej słuchu. Zresztą od tego orzeczenia lekarskiego skarżący się nie odwoływał do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, nie przedstawił żadnych innych wyników badań lekarskich wskazujących na istnienie u niego ubytku słuchu w stopniu zawodowym, a zatem w istocie skarżący nie kwestionował ustaleń lekarskich poczynionych co do wielkości jego ubytku słuchu. Argumentacja skarżącego koncentruje się natomiast na istnieniu w jego środowisku pracy warunków szkodliwych dla zdrowia, narażających na powstanie choroby zawodowej, co jednak w niniejszej sprawie, wobec braku stwierdzenia u skarżącego schorzenia słuchu mającego cechy schorzenia zawodowego, pozbawione jest znaczenia prawnego. Jako nie mający wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy należy też potraktować zarzut skarżącego, że w chwili podejmowania pracy miał badany słuch i nie stwierdzono u niego żadnego schorzenia. Powodem odmowy rozpoznania u skarżącego obecnie schorzenia zawodowego jest bowiem brak schorzenia, które spełniałoby cechy schorzenia zawodowego słuchu. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym. W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne było prawidłowe. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję w sprawie choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest zatem orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniu lekarskim, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważniona do rozpoznawania chorób zawodowych jednostka służby zdrowia nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenie lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych jest w istocie opinią w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00) i jak każdy dowód winno być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydana w niniejszej sprawie opinia biegłych jest jednoznaczna, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzje oparte zostały na opinii lekarskiej zawierającej przekonujące uzasadnienie. Za pozbawiony znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy uznać należy argument skargi dotyczący bardzo złego stanu zdrowa skarżącego. Biegli lekarze przeprowadzający w niniejszej sprawie badania jedynie ocenili, że skarżący nie cierpi na takie schorzenie słuchu, które może być zakwalifikowane jako zawodowe w rozumieniu obowiązujących przepisów. Organy administracyjne prawidłowo wydały decyzję negatywną. Wobec powyższego przyjąć należy, że sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził ani naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu str. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.