III SA/Kr 762/07

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: I. umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem skarżącego z dnia 17 września 2007 r. w części obejmującej żądanie ustanowienia adwokata, II. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. W złożonym dnia 17 września 2007 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku skarżący zakreślił, że domaga się przyznania zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Oświadczył, że nie zatrudnia ani pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Przedstawiając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z konkubiną. Podał, że nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wskazał, że na stałe miesięczne dochody jego gospodarstwa domowego składa się 447 zł renty ją otrzymuje jego konkubina oraz 322 zł jego renty. Uzasadniając swoje starania skarżący dodatkowo podniósł, że choruje na gruźlicę płuc co potwierdzają kopie przestawniach zaświadczeń lekarskich Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zacząć wypada od tego, że na mocy postanowienia z dnia [...] został już ustanowiony dla skarżącego adwokat, którego dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył w osobie mecenasa K. G., a ten przedłożył do akt udzielone mu pełnomocnictwo. Z tych względów należało postanowić jak w punkcie pierwszym działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §2 pkt. 7 ppsa. Równocześnie godzi się zauważyć, że sytuacja taka pozostaje bez wpływu na drugie ze zgłoszonych przez skarżącego żądań. Mianowicie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z aktualnymi poglądami doktryny żądanie strony zawarte we wniosku o przyznanie pomocy nie ma mocy bezwzględnie wiążącej byleby tylko nie wyjść ponad żądanie strony (por. komentarz J.P Tarno do art. 246 w : Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004). Odnosząc tę uwagę do realiów niniejszego przypadku należy stwierdzić, że jeśli na cały majątek skarżącego składa się niewielkie mieszkanie którego jest najemcą (dowód: k. 2 i 6-3 pomocniczych akt administracyjnych) a dwie osoby tworzące to gospodarstwo domowe mają na swe utrzymanie raptem 770 zł to skarżący nie należy do osób zamożnych. Okoliczność, że pomiędzy oświadczeniem skarżącego jakie był złożył uprzednio i obecnie występują drobne rozbieżności nie zmienia tego spojrzenia. Czy bowiem stały miesięczny dochód jego gospodarstwa domowego wynosi 472 czy 770 zł na dwie osoby i tak generalnie jest on osobą ubogą w potocznym tego słowa znaczeniu, której nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że swe potrzeby musi opędzić kwotą około 385 zł, która lokuje się tylko nieco powyżej kryterium ubóstwa wyznaczanego przepisami ustawy o pomocy społecznej. Nadto zachowywać w pamięci należy, że skarżący jako osoba chora musi posiadać w rezerwie także pewne środki na leczenie co nie jest łatwe także z uwagi na opłaty mieszkaniowe (dowód: umowa najmu k. 5 akt administracyjnych). Stąd należało zwolnić skarżącego od kosztów sądowych a w związku z tym orzeczono jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.