III SA/Kr 762/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Grażyna Danielec (spr) Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Wiesław Kisiel Protokolant Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata K. G. Kancelaria Adwokacka w K. ul. [...] koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240,- zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązujące w dniu orzekania o tych opłatach. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], znak [...] na podstawie art. 105 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego P. K. z lokalu nr [...] przy os. [...] [...] w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stan faktyczny sprawy nie zmienił się od czasu wydania decyzji z dnia [...], [...] przez Prezydenta Miasta, a więc sprawy są tożsame i w związku z tym należało umorzyć postępowanie o wymeldowanie P. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy os. [...] [...] w K. Od powyższej decyzji odwołał się skarżący K. K., podnosząc, iż jego brat P. K. od 29 miesięcy nie mieszka w lokalu nr [...] przy os. [...] [...] w K. oraz nie posiada w nim rzeczy i nie reguluje żadnych opłat. Skarżący zaznaczył także, że choruje na gruźlicę i padaczkę, a przez P. K. był przez 4 lata bezdomny. Wojewoda decyzją z dnia [...], [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że: sprawa wymeldowania P. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy os. [...] [...] w K. była już przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] znak [...] orzekającej o odmowie wymeldowania P. K. z pobytu stałego z lokalu przy os. [...] [...] w K. W wyniku jej zaskarżenia przez K. K. decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę dnia [...], znak [...]. Uzasadniając wydaną decyzję organ orzekający uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. nie nastąpiło dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu przez wymienione osoby. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie wskazywał, iż decyzja stała się ostateczna. Zdaniem organu odwoławczego wnosząc o ponowne wymeldowanie P. K. z miejsca pobytu stałego strona wnosząca powinna wykazać, iż nastąpiła zmiana stanu faktycznego lub prawnego w stosunku do prowadzonego wcześniej postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, iż w niniejszej sprawie zmiana taka miejsca nie miała albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby P. K. opuścił dobrowolnie miejsce swojego zameldowania na pobyt stały. Wprawdzie w powyższym lokalu nie przebywa, ale do opuszczenia lokalu został zmuszony przez brata K. K. i jego konkubinę U. K. Organ podkreślił, iż wobec faktu, iż nie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności po wydaniu poprzedniej decyzji orzekającej o odmowie wymeldowania, a które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy meldunkowej ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie powyższej sprawy było niedopuszczalne. Zdaniem organu wydanie takiej samej decyzji przy tym samym stanie faktycznym spowodowałyby z mocy prawa nieważność decyzji, dlatego wszczęte w dniu 31 stycznia 2007 r. postępowanie o wymeldowanie P. K. z pobytu stałego z lokalu przy os. [...] w K. należało uznać za bezprzedmiotowe. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. K. Nie odniósł się on w uzasadnieniu skargi do decyzji umarzającej postępowanie administracyjne, lecz podniósł, że zachodzą przesłanki do wymeldowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy Administracyjne zgodnie z art. 3 § 1 ppsa sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i badają legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związane granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie toczyło się na skutek kolejnego wniosku K. K. o wymeldowanie P. K. z pobytu stałego z lokalu przy os. [...] w K. K. K. zarówno we wniosku wszczynającym postępowanie, jak też w odwołaniu od decyzji organu I instancji domagał się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 105 § 1 kpa i umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co powoduje, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie co do istoty. Tymczasem skarżący domagał się wydania merytorycznej decyzji, a zatem nie można w tej sytuacji mówić o bezprzedmiotowości postępowania. W ocenie Sądu organ zarówno I jak i II instancji, po przeprowadzeniu postępowania uznały, że żądanie skarżącego jest bezprzedmiotowe mimo, iż powinny były ewentualnie uznać je za bezzasadne. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia wniosku i musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Podkreślić należy, że decyzje obu instancji zawierają elementy merytorycznej oceny wniosku, to jednak organy umarzając postępowanie, nie załatwiły sprawy co do jej istoty. Z powyższych przyczyn decyzje organów I i II instancji musiały ulec uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.