III SA/Kr 764/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi P. Ś. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 marca 2025 r., nr WP-VII.8641.18.2025 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.  Uzasadnienie: Zaskarżoną przez P. Ś., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 13 marca 2025 r., znak: WP-VII.8641.18.2025, Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 214, zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), utrzymał w mocy decyzję Starosty Olkuskiego z dnia 30 stycznia 2025 r., znak: ESI-/20021224003/2025, o uznaniu skarżącego z dniem 30 stycznia 2025 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 30 stycznia 2025 r., znak: ESI-/20021224003/2025, Starosta Olkuski uznał skarżącego z dniem 30 stycznia 2025 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący nie spełnia żadnego z wymogów wymienionych w tym przepisie, dlatego brak jest podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji, w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, odwołanie wniósł skarżący. Wymienioną na wstępie decyzją Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że w dniu 30 stycznia 2025 r. skarżący zarejestrował się po raz szósty w Powiatowym Urzędzie Pracy w Olkuszu. Decyzją z dnia 30 stycznia 2025 r. skarżący uzyskał status bezrobotnego oraz odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda wyjaśnił, że do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków: pierwszy z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz któregokolwiek warunku (osobno lub łącznie) z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. od "a" do "i", ust. 2 pkt od 1 do 10 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przypadku skarżącego decydujący jest zapis art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu: "1. Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni (...) 2. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: (...) 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (...); 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, albo przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. poz. 1429 i 2760)". Wojewoda dodał, że zdarzeniem mającym istotne znaczenie w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy. Od dnia dokonania czynności rejestracji liczony jest 18-miesięczny okres, który jest badany pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku dla bezrobotnych. W tym okresie, aby otrzymać prawo do zasiłku, osoba rejestrująca się jako bezrobotna, winna udokumentować co najmniej 365 dni okresów zatrudnienia lub okresów równoważnych z zatrudnieniem (przykładowo pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, zasiłku dla opiekuna). Skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna 30 stycznia 2025 r., tym samym badany okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania to okres od 29 lipca 2023 r. do 29 stycznia 2025 r. W dniu rejestracji skarżący przedstawił między innymi: - zaświadczenie z 27 stycznia 2025 r., wystawione przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Bolesławiu, zgodnie z którym w badanym okresie pobierał zasiłek dla opiekuna od 29 lipca 2023 r. do 3 czerwca 2024 r., - Informację ZUS z 2 stycznia 2025 r. o przyznaniu świadczenia wspierającego I. Ś. na okres od 4 czerwca 2024 r. do 30 czerwca 2031 r. (ze wskazaniem kwot świadczenia), - informację GOPS w Bolesławiu z 8 stycznia 2025 r., że decyzja w sprawie zasiłku dla opiekuna z tytułu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny może skutkować wydaniem decyzji uchylającej prawo do świadczenia i decyzji o nienależnie pobranym świadczeniu. Do odwołania skarżący dołączył decyzję GOPS o zwrocie świadczeń z dnia 21 stycznia 2025 r. oraz wydruk z banku potwierdzający zwrot świadczenia dnia 23 stycznia 2025 r. Jest to zgodnie z art. 63 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429). Z kolei zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, znak: DRP.0211.259.2024. MW: "Trudno zatem uznać, że pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego w okresie który następnie został uznany przez organ właściwy za nienależnie pobrany jest tożsamy z okresem pobierania tego świadczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy". Zdaniem Wojewody, w przypadku skarżącego do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć tylko okres pobierania zasiłku dla opiekuna za okres faktycznie należny, tj. od 29 lipca 2023 r. do 3 czerwca 2024 r., czyli 311 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych (zamiast wymaganych ustawą 365 dni). Organ zauważył nadto, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego "(...) faktyczną opiekę nad siostrą sprawowałem bowiem do końca grudnia 2024 r. i do końca grudnia pobierałem zasiłek z GOPS w Bolesławiu (...)". Tymczasem zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) bezrobotnym - oznacza to osobę, (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie (...)". W związku z powyższym nawet gdyby skarżący zarejestrował się po zakończeniu "faktycznego zakończenia sprawowania opieki", czyli 1 stycznia 2025 r. to nadal okres uprawniający do zasiłku byłby niższy niż wymagany ustawą (340 dni). Przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter bezwzględny i organy nie miały możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja orzekająca o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest zatem, zdaniem Wojewody, prawidłowa. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił Wojewodzie Małopolskiemu naruszenie przepisów art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy nie pobierał łącznie przez 365 dni świadczenia pielęgnacyjnego i nie sprawował opieki, podczas gdy z dokumentów wynika wprost, iż takowa opieka była sprawowana do końca grudnia 2024 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd dokonując bowiem kontroli według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji stwierdził, że organ ją wydający dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy,jak i naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowił przepis ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 214, zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, albo przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 i 2760). Nie jest w sprawie sporne, że skarżący, jak wskazał organ powołując się na zaświadczenie z dnia 27 stycznia 2025 r., pobierał w badanym okresie 18 miesięcy poprzedzającym rejestrację jako bezrobotny, zasiłek dla opiekuna od dnia 29 lipca 2023 r. do dnia 3 czerwca 2024 r. Przez cały ten okres opłacane były do ZUS składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe. Wniosek o świadczenie wspierające dla siostry skarżącego został złożony w dniu 29 grudnia 2024 r. (po uprzednim ustaleniu potrzeby wsparcia w kresie od 4 czerwca 2024 do dnia 4 czerwca 2031 r. w decyzji z dnia 3 listopada 2024 r., znak: 12/023100/2024/1), a w dniu 2 stycznia 2025 r. organ przyznał siostrze skarżącego I. Ś. świadczenie wspierające od dnia 4 czerwca 2024 r. do dnia 30 czerwca 2031 r. Skarżący zarejestrował się natomiast w urzędzie pracy jako bezrobotny w dniu 30 stycznia 2025 r. wnosząc o uznanie go za bezrobotnego oraz przyznanie mu prawa o zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia 30 stycznia 2025 r., znak: ESI-/20021224003/2025, Starosta Olkuski uznał skarżącego z dniem 30 stycznia 2025 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429 ze zm., zwanej jako ustawą o świadczeniu wspierającym), ustalenie prawa do świadczenia wspierającego oraz jego wypłata następują na wniosek osoby uprawnionej lub osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego, składa się nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna. (art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniu wspierającym). Stosownie zaś do art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniu wspierającym prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Jeżeli w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zostanie złożony wniosek, prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie uzyskania świadczenia wspierającego jest postępowaniem dwuetapowym. Najpierw należy uzyskać decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, a dopiero po uzyskaniu tej decyzji istnieje możliwość złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego. Jak wynika z przywołanego wyżej przepisu art. art. 26 ust. 2 ustawy o świadczeniu wspierającym złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego w terminie 3 miesięcy od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia powoduje, że prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie tej pierwszej decyzji, tj. decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, odwołania od decyzji organu pierwszej instancji oraz skargi do sadu administracyjnego właściwy organ przyznał świadczenie wspierające siostrze skarżącego w dniu 2 stycznia 2025 r. po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 29 grudnia 2024 r. Wobec tego zwrócić należy uwagę na okoliczność mającą zdaniem Sądu znaczenie dla treści rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, że w czasie, kiedy skarżący pobierał zasiłek dla opiekuna (tj. w okresie od 29 lipca 2023 r. do 3 czerwca 2024 r.), oraz w okresie uznanym następnie przez organ, za okres świadczenia nienależnie pobranego – tj. za okres od 4 czerwca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. - w kwocie 4.278,00 zł. (decyzja z dnia 21 stycznia 2025 r., znak: DOPS.Z.DO.5233.1.2025-1/01-ZW), nie mógł zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna i nie mógł wnioskować o przyznanie zasiłku dla osób bezrobotnych. Nie można też pominąć ważnej okoliczności, że siostrze skarżącego przyznano świadczenie wspierające z datą wsteczną, tj. od dnia 4 czerwca 2024 r. Oczywistym jest, że skarżący nie mógł złożyć wniosku o rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy z datą wsteczną. Składając przedmiotowy wniosek w dniu 30 stycznia 2025 r. uczynił to w ocenie Sądu bez nadmiernej zwłoki. Sąd także i w tej sprawie, podobnie jak w innej, w której w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym wypowiedział się w wyroku z dnia 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 367/25, podtrzymuje swoje stanowisko, że "Nie do przyjęcia zdaniem Sądu, jest taka interpretacja przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, która pomija długość trwania postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia wspierającego, jak również skutków tak długiego postępowania, a w konsekwencji sytuacji, w której spełnienie przesłanki pobierania zasiłku dla opiekuna przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, może być w ogóle niemożliwe i to nie z przyczyn leżących po stronie bezrobotnego." "Na kanwie rozpoznawanej sprawy Sąd dostrzega istnienie luki w przepisach wynikającej z dodania w art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia drugiej przesłanki utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (obok dotychczas istniejącej, tj. śmierci osoby, nad którą opieka była sprawowana) bez uwzględnienia, że zaistnienie tej przesłanki (przyznanie prawa do świadczenia wspierającego) stwierdzane jest z datą wsteczną po przeprowadzeniu postępowań, które mogą trwać łącznie wiele miesięcy. Długość trwania postępowania w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, a następnie przyznania świadczenia wspierającego ma oczywisty wpływ na możliwość wykazania okresu 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy. Przedłużające się postępowanie w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia i przyznania świadczenia wspierającego może w istocie prowadzić do pozbawienia bezrobotnego realnej możliwości spełnienia warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, a tym samym uzyskania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Tym samym Sąd stwierdza istnienie luki w prawie polegającej na braku wprowadzenia stosownej regulacji odnośnie do sposobu liczenia okresów z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia skorelowanej ze zmianą brzmienia art. 71 ust. 2 pkt 9 tej ustawy wprowadzoną z dniem 1 stycznia 2024 r. przez ustawę z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (por. wyroki WSA w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 760/23 oraz IV SA/Po 888/24, a także wyrok WSA w Olsztynie sygn. akt II SA/Ol 244/24)." W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że okres od 4 czerwca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. nie może być uwzględniony jako okres pobierania przez zasiłku dla opiekuna w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie oznacza to jednak, że winien być on potraktowany jako irrelewantny przy ocenie legitymowania się przez skarżącego okresem z art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W ocenie Sądu okres ten powinien zostać w sprawie uwzględniony w ten sposób, że o ten właśnie czas powinien zostać wydłużony okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania (art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), w którym to okresie skarżący winien legitymować się co najmniej 365 dniami pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, orzekające organy dopuściły się naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 71 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji także i naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) poprzez niewłaściwe ustalenie istotnej okoliczności dla treści rozstrzygnięcia – o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku, a więc, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, skarżący łącznie przez okres co najmniej 365 dni pracy pobierał świadczenia wskazane w pkt 9 ust. 2 art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana m.in. przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Wojewoda nie mógł więc skorzystać ze swych kompetencji i utrzymać w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji organu pierwszej instancji. Wyjaśnienia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, mogą być jedynie pomocne przy wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, którą samodzielnie powinien przeprowadzić orzekający organ administracji publicznej, jako działający na podstawie prawa, zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.). Decyzje organów obydwu instancji naruszają zatem prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem wobec zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, stosownie do postanowień art. 153 P.p.s.a., organy orzekające uwzględnią ocenę prawną, zawartą w niniejszym orzeczeniu i ponownie ustalą, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego zasiłku dla bezrobotnych i w zależności od tych ustaleń wydadzą stosowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w sentencji wyroku.