III SA/Kr 764/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym oświadczenia I. P. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. o cofnięciu skargi w sprawie ze skargi I. P. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. na decyzję Małopolskiego Kuratora Oświaty z dnia 2 kwietnia 2026 r. nr DT.5742.2.2026.BN w przedmiocie nieudzielenia zezwolenia na indywidualny program nauki postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. I. P. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego - ojca M. P. (dalej: skarżąca), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Małopolskiego Kuratora Oświaty z dnia 2 kwietnia 2026 r. nr DT.5742.2.2026.BN w przedmiocie nieudzielenia zezwolenia na indywidualny program nauki. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 25 czerwca 2026 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 2 p.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Strona skarżąca jest zatem dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w powołanym wyżej przepisie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącej jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącej jest wynikiem przyjętej zasady, że strona może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie spowoduje obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tym samym zachodzi konieczność umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.