III SA/Kr 767/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 marca 2025 r. nr SKO.TS/4123/34/2024 w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 31 marca 2025 r. znak SKO.TS/4123/34/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z 3 grudnia 2024 r. stwierdzającej niezdolność zarządzającego transportem I. C. (dalej: "skarżąca") do kierowania operacjami transportowymi na podstawie Certyfikatu Kompetencji Zawodowych w Drogowym Transporcie Osób nr [...] wydanego przez Instytut Transportu Drogowego w Warszawie w dniu 1 lutego 2013 r. oraz zobowiązującą skarżącą w terminie nie dłuższym niż 7 dni licząc od dnia ostateczności decyzji do zwrotu certyfikatu. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: "k.p.a."), art. 16b ust. 1 pkt 1, art. 16b ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2024 ., poz. 1539 ze zm., dalej: "u.t.d."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 26 lutego 2024 r. Starosta Wadowicki stwierdził utratę dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego – skarżącą zarządzającą transportem i prowadzącą działalność gospodarczą T. Decyzją z 29 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Starosty Wadowickiego. Decyzja została doręczona skarżącej 17 września 2024 r. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2025 r. (sygn. akt III SA/Kr 1878/24).Orzeczenie jest prawomocne. Pismem z 10 października 2024 r. Starosta Wadowicki zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia niezdolności skarżącej - zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi w związku z utratą dobrej reputacji. Pismem z 22 października 2024 r. Starosta Wadowicki zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania administracyjnego. Pismem z 28 października 2024 r. skarżąca podniosła, że wniosła skargę na decyzję o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a ponadto dokonała zmiany osoby zarządzającej transportem w swoim przedsiębiorstwie, a od ośmiu miesięcy nie pełni już tej funkcji, o czym organ ma wiedzę, W rezultacie, w ocenie skarżącej zachodzi wątpliwość, czy można stwierdzić niezdolność skarżącej do kierowania operacjami transportowymi, skoro skarżąca już nie jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie. Decyzją z 3 grudnia 2024 r. Starosta Wadowicki stwierdził niezdolność zarządzającego transportem – skarżącej do kierowania operacjami transportowymi na podstawie Certyfikatu Kompetencji Zawodowych w Drogowym Transporcie Osób nr [...] wydanego przez Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie w dniu 1 lutego 2013 r. oraz zobowiązał skarżącą do zwrotu certyfikatu w terminie nie dłuższym niż 7 dni licząc od dnia ostateczności decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca została pozbawiona dobrej reputacji z uwagi na skazanie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z dnia 20 stycznia 2023 r. za popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 286 § 1 i art. 297 § 1 k.k. Decyzja o pozbawieniu skarżącej dobrej reputacji stała się ostateczna 29 sierpnia 2024 r. Organ wskazał, że w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 16b ust. 1 u.t.d. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie dowodów w sprawie, nieuprawnione prowadzenie postępowania przeciwko skarżącej jako osobie rzekomo zarządzającej transportem, ponieważ od 16 lutego 2024 r. skarżąca nie jest osobą zarządzającą transportem we własnym przedsiębiorstwie, nie użytkuje też na ten cel Certyfikatu Kompetencji; - rażące naruszenie prawa poprzez wydanie kolejnej decyzji w przedmiocie niezdolności zarządzającego transportem; - nieuprawnioną rozszerzającą interpretację przepisu art. 16b ust. 1 u.t.d. poprzez jego zastosowanie wobec osoby, która nie jest zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Decyzją z 31 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że z art. 16b ust. 1 u.t.d. wynika obowiązek organu do stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi w przypadku uprzedniego wydania orzeczenia o utracie dobrej reputacji. Decyzja ma charakter związany. Natomiast zgodnie z art. 16b ust. 2 u.t.d. w przypadku wydania decyzji, zarządzający zobowiązany jest zwrócić certyfikat kompetencji zawodowych. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym decyzja o pozbawieniu skarżącej dobrej reputacji jest ostateczna, a zatem obowiązkiem organu jest stwierdzenie niezdolności skarżącej do kierowania operacjami transportowymi. Kolegium wskazało, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, że skarżąca nie jest już osobą zarządzającą transportem w swoim przedsiębiorstwie. Organ zwrócił uwagę na treść art. 16b ust. 4 u.t.d. umożlwiającego przywrócenie zdolności do kierowania operacjami transportowymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że nie pełni i nie pełniła funkcji osoby zarządzającej transportem na dzień wydania zaskarżonych decyzji; - pominięcie dowodu z przesłanego do organu I instancji pisma informującego o ustanowieniu nowego zarządzającego wraz z przekazaniem kopii Certyfikatu Kompetencji Zawodowych; - wadliwe wprowadzenie numeracji decyzji, tj. SKO.TS/4123/34/24 - prawdopodobnie pod tą sygnaturą było prowadzone inne postępowanie w 2024 roku. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowaną normą prawa materialnego, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 16b u.t.d., który stanowi: 1. Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli: 1) zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 2) wobec zarządzającego transportem wydano prawomocne orzeczenie zakazujące kierowania operacjami transportowymi. 2. W przypadku stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, zarządzający jest obowiązany zwrócić, w terminie nie dłuższym niż 7 dni, certyfikat kompetencji zawodowych organowi, o którym mowa w ust. 1. 3. Organ, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia niezwłocznie jednostkę określoną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 o zatrzymaniu certyfikatu kompetencji zawodowych. 4. Zarządzającemu transportem uznanemu za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi przywraca się na jego wniosek zdolność do kierowania operacjami transportowymi, w drodze decyzji administracyjnej, po ustaniu przesłanek będących podstawą do stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi oraz po zastosowaniu środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e, jednak nie wcześniej niż po upływie roku od daty utraty zdolności do kierowania operacjami transportowymi. 4a. Warunkiem przywrócenia zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami transportowymi jest: 1) odbycie trwającego co najmniej trzy miesiące szkolenia mającego na celu potwierdzenie kompetencji zawodowych zarządzającego transportem lub 2) złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu pisemnego przed komisją egzaminacyjną działającą przy jednostce określonej w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1, obejmującego dziedziny wymienione w części I załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. 4b. Do egzaminu, o którym mowa w ust. 4a pkt 2, stosuje się przepisy art. 37. 4c. Szkolenie, o którym mowa w ust. 4a pkt 1, prowadzi ośrodek szkolenia, o którym mowa w art. 39g. 5. W przypadku przywrócenia zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami transportowymi, organ, o którym mowa w ust. 1, zwraca z urzędu certyfikat kompetencji zawodowych zarządzającemu, zawiadamiając o tym jednostkę określoną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1. W sprawie niesporne jest, że decyzją 26 lutego 2024 r. Starosta Wadowicki stwierdził utratę dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego – skarżącą zarządzającą transportem i prowadzącą działalność gospodarczą T., decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 29 sierpnia 2024 r., doręczoną skarżącej 17 września 2024 r. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2025 r. (sygn. akt III SA/Kr 1878/24).Orzeczenie jest prawomocne. W rezultacie, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji – decyzja o utracie dobrej reputacji przez skarżącą była ostateczna. Niesporne jest również, że skarżąca nie jest już osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r. sygn. akt I OPS 6/13, należy przyjąć, że decyzja o utracie dobrej reputacji stała się ostateczna 29 sierpnia 2024 r., czyli z dniem wydania decyzji przez organ II instancji. Jak bowiem wyjaśnił NSA w przywołanej uchwale: "Organ odwoławczy doręcza stronie decyzję ostateczną wydaną w określonym dniu, z tym że dopóki decyzja ta nie zostanie doręczona stronie nie można mówić o wydaniu decyzji. Doręczenie takiej decyzji stronie powoduje ten skutek, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako decyzja ostateczna z dniem jej wydania." Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, jeżeli zarządzający transportem utraci dobrą reputację zgodnie z art. 6, właściwy organ stwierdza, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W świetle powyższych okoliczności nie budzi wątpliwości, że wobec skarżącej ziściła się przesłanka stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, określona również art. 14 ust. 1 zdanie 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, a powtórzona w art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. – polegająca na utracie przez skarżącą dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Sąd podziela stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji, że decyzja wydawana na podstawie art. 16b ust. 1 u.t.d. jest decyzją związaną i w razie zaistnienia określonych w normie przesłanek – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – organ jest zobowiązany do wydania decyzji stwierdzającej niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi. Równocześnie, okoliczność czy skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem w dacie wydawania decyzji pozostaje bez znaczenia dla wydania decyzji na podstawie art. 16b ust. 1 u.t.d. Sąd stwierdza, że po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ właściwie zastosował w sprawie prawo materialne i procesowe, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji w pełni odpowiada ustawowym wymogom. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia powody jej podjęcia. Przywołane są stosowne przepisy prawa, zostały wyjaśnione motywy rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, mającego znaczenie w niniejszej sprawie i prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Organ odniósł się do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Z tych względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, również takiego które powinien uwzględnić z urzędu. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.