III SA/Kr 768/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celej z 15 maja 2009 r., znak : [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc październik postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 15 maja 2009 r., znak : [...], Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2006 r. w całości i określił zobowiązanie podatkowe Syndyka Masy Upadłości A Sp. z o.o. w K. w podatku akcyzowym za miesiąc październik w wysokości 211. 172 zł. Oprócz przedmiotowej decyzji skarżący otrzymał siedem innych za okres od stycznia do sierpnia 2003 r. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Syndyk Masy Upadłości A Sp. z o.o. w K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że wpisanie na listę wierzytelności tak znacznej wierzytelności wiązałoby się z poważnymi trudnościami, zwłaszcza, że Spółka znajduje się w stanie upadłości i ogranicza środki na wypłatę wynagrodzeń dla pracowników i spłatę innych bieżących zobowiązań. Łączna kwota zobowiązań podatkowych sięga prawie miliona złotych. Strona skarżąca wskazała na trudną sytuację finansową Spółki, która za rok 2008 poniosła stratę w wysokości ponad 3 mln złotych Ponadto również w I kwartale br. roku spółka wykazała straty ze sprzedaży w wysokości 753 000 zł. oraz z działalności gospodarczej w wysokości 545 000 zł. W ocenie strony skarżącej w zaistniałej sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo naruszenia interesu społecznego polegającego na ochronie miejsc pracy, a także niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez wzrost pozycji na liście wierzytelności i ich wysokości. Zobowiązania Spółki ulegną bowiem znacznemu zwiększeniu, co negatywnie wpłynie na jej sytuację rynkową. Brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje też dodatkowe obciążenie podmiotu, a wpisanie na listę wierzytelności kwoty wierzytelności będzie niekorzystne dla wierzycieli Spółki. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd jednakże może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3 art. 61 p.p.s.a.). Inne przyczyny, niż powyżej wymienione, nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w wyżej wskazanym art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany. Wskazać ponadto należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Zgodnie z treścią art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji jest ochroną tymczasową, upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem w sposób wiarygodny i dostateczny faktu, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w tym z opinii biegłych rewidentów dołączonych do sprawozdań finansowych za rok 2006 i 2007 zła kondycja finansowa Spółki A Sp. z o.o. w K. w upadłości trwa co najmniej od 2005 r., co pozwala stwierdzić, że trudności płatnicze Spółki nie mają charakteru przejściowego. Zgodnie z regulacją art. 146 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.), postępowanie egzekucyjne (zarówno sądowe, jak i administracyjne) umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości a w czasie postępowania upadłościowego niedopuszczalne jest wszczęcie postępowań egzekucyjnych z masy upadłości przeciwko upadłemu. Orzeczenie zasądzające świadczenie od upadłego wydane po ogłoszeniu upadłości podlega wykonaniu według przepisów ustawy. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji organu I instancji po ponownym rozpatrzeniu przez niego sprawy nastąpiło po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości Spółki. A zatem wszczęcie postępowania egzekucyjnego na tym etapie byłoby niedopuszczalne. Twierdzenia strony skarżącej, że poprzez wzrost pozycji na liście wierzytelności i ich wysokości dojdzie do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody są nietrafne. Wskazać należy, że art. 240 z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) nie sprzeciwia się wpisaniu na listę wierzytelności kwoty wynikającej z wydanej i doręczonej zobowiązanemu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe przez organ pierwszej instancji. W pkt 7 w/w przepisu wyraźnie bowiem wskazano, że w zgłoszeniu wierzytelności należy podać również stan sprawy, jeżeli co do wierzytelności toczy się postępowanie sądowe. Skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.