III SA/Kr 771/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [....] 2013 r., znak: [...] Starosta orzekł o zatrzymaniu skarżącemu S. M. prawa jazdy kat. "A,B,C,E,T" o numerze [....], wydanego dnia [....] 1990 r. r. przez Wójta Gminy. Decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 5 ust. 5 w zw. z art. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U.2012.1228) oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267.) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , w której skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty o zatrzymaniu mu prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Organy w rozpatrywanej sprawie wydały rozstrzygnięcia na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U.2012.1228 ) , zwanej dalej ustawą o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przepis ten przewiduje wydanie przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego po otrzymaniu przez starostę wniosku złożonego przez organ właściwy dłużnika. Wskazać należy, że do 1 października 2008 r. obowiązywał art. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Wyrokiem z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt P 46/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 792 ze. zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że jego orzeczenie dotyczy art. 5 o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, która obowiązywała do 1 października 2008 r. i została uchylona na mocy art. 47 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Trybunał Konstytucyjny na marginesie zauważył jednakże, że obowiązująca ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów mieści w art. 5 ust. 3 pkt 3 i ust. 5 i 6 unormowania analogiczne do zawartych w art. 5 kwestionowanej i nieobowiązującej już ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Z urzędu wiadomo Sądowi, że w dniu 22 listopada 2010 r. do Kancelarii Trybunału Konstytucyjnego wpływał wniosek Prokuratora Generalnego o stwierdzenie, że art. 5 ust. 3, art. 5 ust. 5 i ust. 6 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, są niezgodne z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sprawie nadano sygnaturę K 23/10 i do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została rozstrzygnięta. Jak podnosi się w literaturze ( M. Niezgódka- Medek komentarz do art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. LEX 2009 ) celowość zawieszenia postępowania sądowadministracyjnego na podstawie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym postępowaniu. Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania sądowodministracyjnego w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją lub aktami wyższego rzędu aktu normatywnego, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. W postanowieniu z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt l GZ 410/10 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował następujący pogląd: "1. Możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art.240 p 1 pkt 8 o.p. oraz postępowania sądowadministracyjnego w oparci o art.272 p.p.s.a. nie może stanowić negatywnej przesłanki do zastosowania art.125 § 1 pkt 1 tej ustawy. 2. Zawieszenie postępowania sądowadministracyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie powinno być traktowane jako naruszenie zasady ekonomii procesowej. Pierwszą bowiem zasadą i to zasadą naczelną, jest zasada państwa prawa. W państwie prawa liczą się przede wszystkim: stabilność orzecznicza sądów administracyjnych, trwałość i niewzruszalność prawomocnych wyroków, spójność sytemu prawnego i konstytucyjna eliminacja wadliwych aktów normatywnych." Rozstrzygnięcie wskazanej sprawy przez Trybunał Konstytucyjny stwarza możliwość usunięcia ze źródeł prawa niekonstytucyjnego przepisu ustawy. W związku z powyższym Sąd mając na względzie treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ), z którego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, orzekł jak w sentencji.