III SA/Kr 779/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie : WSA Halina Jakubiec WSA Elżbieta Kremer spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr : [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego s k a r g ę o d d a l a . Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001r., nr 71, poz. 734) i na podstawie § 2, 3, 4, 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001r., nr 156, poz. 1817) Prezydent Miasta przyznał Z. R. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1.04.2008r. do 30.09.2008r. w wysokości 132,48 zł miesięcznie, w tym ryczałt z tytułu braku wyposażenia w instalację centralnego ogrzewania, z tytułu braku wyposażenia w instalację doprowadzającą ciepłą wodę i z tytułu braku wyposażenia w instalację gazu przewodowego w wysokości 44,43 zł, w uzasadnieniu wskazując, że skarżąca spełniła warunki wynikające z powołanych wyżej aktów prawnych do przyznania jej dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu Z. R. podniosła, że kwota dodatku przyznana jej decyzją Prezydenta Miasta jest zbyt niska, gdyż wysokość wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o dodatek wyniosła 280, 64 gr, a co więcej, po ostatnich podwyżkach czynszu i opłat płaci miesięcznie 316 zł. Dodała, że mieszka w katastrofalnych warunkach, w domu, w którym przez kilkadziesiąt lat nie było remontów. Posiada w mieszkaniu jedynie kran z zimną wodą, ciemną kuchnię i piece węglowe. Decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 3 ust. 1, 2, 3, art. 5 ust. 1 i 5, art. 6 ust. 1, 4, 4a, art. 7 ust. 1 i 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i na podstawie rozporządzenia RM w sprawie dodatków mieszkaniowych utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję, organ wskazał, że powierzchnia użytkowa lokalu skarżącej (powierzchnia normatywna) wynosi 32,85 m kw, co oznacza, że nie przekracza określonej w art. 5 ust. 1 ustawy powierzchni tj. 35 m kw, której to nieprzekroczenie stanowi jedno z kryterium przyznania dodatku. Skarżąca spełniła również kryterium dochodowe, bowiem w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku tj. w grudniu 2007r., styczniu i lutym 2008r. osiągnęła dochód średnio 699,58 zł, który nie przekroczył 175% najniższej emerytury (czyli kwoty 1113,51 zł). Organ podkreślił jednak, że lokal skarżącej nie wchodzi w zasób mieszkaniowy Gminy a w takiej sytuacji, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które w przypadku najmu lokalu byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu "gminnego". Mając to na uwadze należało dokonać przeliczenia czynszu według stawki 3,85 zł za 1 m kw, ponieważ taka stawka obowiązuje w budynkach będących w mieszkaniowym zasobie Gminy. Zatem wydatki na lokal zajmowany przez skarżącą dla potrzeb wyliczenia dostatku wynoszą kwotę 157,78 zł (czynsz – 126,47 zł (3,85 zł x 32,85 m kw), woda i ścieki – 19,01 zł, wywóz nieczystości stałych – 12,30 zł. Nastepnie kwotę tę należy powiększyć o wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu z tytułu braku wyposażenia mieszkania w instalację gazu przewodowego a stanowiący równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat – 4,10 zł, wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu z tytułu braku wyposażenia mieszkania w instalację doprowadzającą ciepłą wodę, stanowiący równowartość 20 kwh energii elektrycznej na jedną osobę i wynoszący 8,20 zł (20 kWh x 0,41 x 1 os) i wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu z tytułu braku instalacji doprowadzającej energię cieplną do celów ogrzewania, stanowiący równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych na 1 m kw normatywnej powierzchni użytkowej – 67 , 34 ł. Całość wydatków zatem brana pod uwagę przy wyliczeniu dla skarżącej kwoty dodatku mieszkaniowego wynosi kwotę 237,42 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 9 jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni dodatek to różnica między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3 ustawy. Obliczając dodatek mieszkaniowy należy od wydatków ponoszonych na lokal tj. 237,42 zł odjąć 15% z 699,58 zł (104,94 zł), co ostatecznie daje kwotę dodatku w wysokości 132,48 zł. Ryczałt obliczono zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dodatków mieszkaniowych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podniosła, że stawka czynszu, którą płaciła na przestrzeni ostatnich lat to 4,30 zł za m kw (od 10.2004r.) a od marca 2006r. płaciła 6,45 zl za m kw., stąd niezasadnym do obliczeń kwoty dodatku mieszkaniowego było przyjęcie przez organy stawki 3,85 m kw. Dodała, że do czerwca 2007 r. budynkiem, w którym znajduje się jej lokal zarządzał Zarząd Budynków Komunalnych. Podkreśliła również zły stan techniczny budynku. W piśmie z dnia 14.10.2008r. nadmieniła, że obecnie budynek jest własnością osoby prywatnej, który wycenił m kw na kwotę 8,67 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga Z. R. nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001r. wprowadza w art. 2 zasadę, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mającym zróżnicowany pod względem prawnym tytuł do lokalu mieszkalnego, począwszy od umowy najmu, podnajmu, spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, własności, innego tytułu a nawet przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Wysokość dodatku mieszkaniowego, w ogólności rzecz ujmując, zależna jest zgodnie z art. 6 w/w ustawy od normatywnej powierzchni lokalu oraz kwoty wydatków ponoszonych w związku z eksploatacją mieszkania (ust. 1 rozwija tę kwestię stanowiąc, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, 2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, 3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.) Istotną i decydującą na gruncie sprawy jest kwestia ustalenia czy dany lokal wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy, gdyż ust. 6 tego artykułu stanowi, że: jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Z akt sprawy, a zwłaszcza z oświadczeń skarżącej składanych na piśmie i na rozprawie wynika, że budynek, w którym zamieszkuje był do czerwca 2007r. administrowany przez Zarząd Budynków Komunalnych, czyli wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, natomiast przeszedł następnie w ręce osoby prywatnej na podstawie umowy sprzedaży. Od podanego wyżej miesiąca kwestie czynszu rozstrzygane są przez nowego właściciela budynku. Jest to okoliczność bezsporna i na tej podstawie należy uznać, że niezasadnie skarżąca kwestionuje przyjęcie przez organ w celach obliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego stawki czynszu 3,85 zł za 1 m kw obowiązującej dla lokalu wchodzącego w skład gminnego zasobu mieszkaniowego. Przyjęcie tej stawki jest następstwem regulacji art. 6 ust. 6, z tym, że jak zaznacza to ustawodawca, jest to przyjęcie jak gdyby hipotetyczne, na co wskazuje sformułowanie: "wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy". Brak zatem uzasadnienia dla przyjęcia do obliczeń kwoty dodatku mieszkaniowego podawanych przez skarżącą stawek czynszu, które ustala jej obecnie nowy właściciel, gdyż w zakresie regulacji w przedmiocie dodatków mieszkaniowych organ administracyjny nie został wyposażony w uznanie administracyjne, co oznacza, że ma obowiązek wydać decyzję w oparciu o jasno określone w ustawie kryteria. Jednym z nich jest właśnie ustalenie czy dany lokal wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminnego czy nie, a w sytuacji ustalenia, że lokal nie należy do tego rodzaju zasobu – dokonać obliczeń m.in. w oparciu o stawkę czynszu obowiązującą w danej gminie. W niniejszej sprawie ustalona ostatecznie kwota dodatku mieszkaniowego w wysokości 132,48 zł miesięcznie jest prawidłowa. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Prezydent Miasta i Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydali słuszną merytorycznie i pozbawioną uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania decyzję, stąd skarga Z. R. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.