III SA/Kr 781/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Michał Niedżwiedź Sędziowie WSA Ewa Michna (spr.) WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr NE.906.2.1.2025 z dnia 7 kwietnia 2025 r. w przedmiocie usunięcia stwierdzonych uchybień I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego M. M. 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ponownie wydaną decyzją nr 4/25 z 9 stycznia 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie nakazał skarżącemu (M. M.) aby w terminie do 31 marca 2025 r. zapewnił w pomieszczeniach gabinetów oraz w poczekalni dla pacjentów fotele i krzesła lub inne meble do siedzenia o powierzchniach umożliwiających ich mycie oraz dezynfekcję. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że w toku ponownie przeprowadzonej kontroli ustalono, że materiał, z którego wykonano fotele i krzesła znajdujące się w obiekcie przy ul. Z. [...] w K., jest nasiąkliwy, i pochłaniający wilgoć, co uniemożliwia mycie foteli i krzeseł oraz ich dezynfekcję. W związku z tym naruszony został wymóg określony § 27 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakimi powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 402). Organ przywołał również treść art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 3b ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 924 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji opisano sposób przeprowadzenia dowodu na okoliczność sprawdzenia sposobu realizacji procedury "Zaktualizowana procedura mycia i dezynfekcji powierzchni i urządzeń". Sprawdzenie procedury miało polegać na tym, że pracownik obiektu kontrolowanego spryskał powierzchnie fotela i krzesła środkiem V. Spray, odczekał 30 sekund, a następnie wytarł je papierowym ręcznikiem i przetarł zanurzonym i odciśniętym z wody (bez użycia detergentu) ręcznikiem papierowym. Po wytarciu powierzchni kontrolujący organoleptycznie (przez dotknięcie umytych powierzchni) oraz przyłożenie papierowego, suchego, ręcznika – stwierdzili "zawilgniętą powierzchnię przyłożonego ręcznika papierowego, jak również zawilgniętą powierzchnię tapicerki". Organ podkreślił, że kontrolowany, pomimo dwukrotnych próśb, nie wyraził zgody na przeprowadzenie dowodu w postaci zabrudzenia powierzchni innymi substancjami typu kawa, herbata (podawanymi w obiekcie) – przy czym uzyskano informacje, że w przypadku zabrudzenia innymi substancjami organicznymi, fotele i krzesła zostaną poddane procesowi dezynfekcji, a następnie zostaną umyte i wyłączone z użytkowania do czasu wyschnięcia ich powierzchni. Powyższe wyjaśnienia świadczyły o tym, że na terenie obiektu niemożliwe było realizowanie na bieżąco mycia i dezynfekcji foteli i krzeseł znajdujących się w obiekcie, a procedura "Zaktualizowana procedura mycia i dezynfekcji powierzchni i urządzeń" nie pozostawała w pełnej korelacji z materiałem, z którego fotele i krzesła były wykonane. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi I instancji: błąd w ustaleniach faktycznych przez niezasadne przyjęcie, że: a) materiał pokrywający fotele znajdujące się w gabinetach oraz w poczekalni dla pacjentów nie jest materiałem zmywalnym, b) powierzchnia foteli i krzeseł stanowiących wyposażenie w obiekcie jest nasiąkliwa i pochłaniająca wilgoć, c) materiał pokrywający fotele znajdujące się w gabinetach oraz w poczekalni dla pacjentów, jest materiałem, który uniemożliwia przeprowadzenia procesów skutecznego mycia oraz dezynfekcji ich powierzchni, d) brak jest możliwości mycia i dezynfekcji powierzchni fotel znajdujących się w gabinetach oraz w poczekalni dla pacjentów, - pomimo tego, że organ nie wykazał wykonania foteli z materiałów uniemożliwiających ich mycie i dezynfekcje; naruszenie art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 3b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych u ludzi, polegające na błędnej wykładni, tj. powołanie niniejszego przepisu jako podstawy uznania nieprawidłowości po stronie skarżącego, w sytuacji gdy w przepisie nie było mowy o istnieniu obowiązku w zakresie stosowania zasad mycia, dezynfekcji i dekontaminacji, a obowiązki wynikające z tego przepisu były przez skarżącego stosowane; naruszenie § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 marca 2019 r. w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 416) polegające na wydaniu decyzji nakazującej skarżącemu zapewnienie w pomieszczeniach gabinetów oraz poczekalni kontrolowanego obiektu - foteli lub innych mebli do siedzenia o powierzchniach umożliwiających ich mycie oraz dezynfekcję, w sytuacji, gdy dotychczas używane fotele spełniały wymogi ustawowe w zakresie mycia i dezynfekcji, co zostało potwierdzone w opinii sanitarnej organu z dnia 6 grudnia 2022 r. znak: NZ.90832.1.1161.2022, ZL/2022/11/881, naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie przez organ informacji pisemnych zawartych w ostatecznej opinii sanitarnej. Decyzją z 7 kwietnia 2025 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nakazu i określił nowy termin – do 30 czerwca 2025 r. Zdaniem organu odwoławczego opisane w protokole kontroli z 29 listopada 2024 r. meble (13 sztuk krzeseł w gabinetach i 8 foteli w poczekalni) - w budynku przy ul. Z. [...] w K., nie spełniały wymogu, o którym mowa w § 27 ust.1 ww. rozporządzenia. Nawiązując do treści art. § 27 ust.1 ww. rozporządzenia organ odwoławczy podał, że prawodawca nie definiuje w sposób jednoznaczny jak należy rozumieć pojęcie, że dane wyposażenie faktycznie umożliwia mycie i dezynfekcję. Z całą pewnością jednak materiały pokrywające wyposażenie podmiotów leczniczych, w tym foteli będących wyposażeniem meblowym gabinetów i poczekalni pacjentów, winny być materiałem zmywalnym i nienasiąkliwym. Jak wskazuje Słownik Języka Polskiego, przez mycie należy rozumieć oczyszczanie czegoś przy użyciu substancji płynnej; myć - usuwać brud za pomocą wody, mydła (SJP: https://sjp.pl/mycie, stan na 30 lipca 2024 r.). Z kolei piśmiennictwo odnoszące się do zagadnień zakażeń w podmiotach leczniczych wskazuje, iż eliminowanie zagrożenia niskiego ryzyka w podmiotach leczniczych w zakresie dekontaminacji środowiska nieożywionego skupia się na myciu powierzchni i elementów częstego kontaktu za pomocą detergentów i wody. Mycie i czyszczenie należy rozumieć jako mechaniczne usuwanie pozostałości nagromadzonego brudu, pozostałości białkowo-lipidowych, kurzu, pyłków, drobnoustrojów i innych zanieczyszczeń, jest podstawowym elementem procesu dekontaminacji. Pominięcie tego etapu nie gwarantuje skuteczności w postaci uzyskania czystego, w znaczeniu mikrobiologicznym, efektu końcowego (Bulanda M., Wójkowska-Mach J. Zakażenia szpitalne w jednostkach opieki zdrowotnej, 2016; 449). Organ dodał, że mycie jest procesem, w którym usuwa się zabrudzenia i substancje organiczne wraz ze znaczną częścią drobnoustrojów. Dalsze zmniejszenie ich liczby następuje przy suszeniu, ponieważ drobnoustroje nie mogą rozmnażać się na czystej, suchej powierzchni i jest to warunek wstępny przed dezynfekcją. W okazanych w czasie kontroli, przetłumaczonych na język polski atestach tapicerki foteli i krzeseł (materiału), brak było jednoznacznego potwierdzenia, że krzesła i fotele mogą być stosowane w podmiotach leczniczych oraz, że ich powierzchnia umożliwia ich mycie i tym samym przeprowadzenie procesów skutecznej dezynfekcji. Przeprowadzone w czasie kontroli czynności dowodowe mające na celu sprawdzenie w jaki sposób realizowana jest procedura pn. "Zaktualizowana procedura mycia i dezynfekcji powierzchni i urządzeń", w zakresie mycia i dezynfekcji krzeseł i foteli potwierdziły, że materiał z którego wykonane sią fotele i krzesła znajdujące się na terenie kontrolowanego obiektu uniemożliwiała realizowanie na bieżąco czynności ich skutecznego mycia oraz dezynfekcji. Jednocześnie producent środka "V. Spray", który został zastosowany w trakcie kontroli, określał, że generuje on "możliwość zastosowania do wielu powierzchni w obszarze medycznym i poza medycznym", przy jednoczesnym wskazaniu, że "nadaje się do dezynfekcji powierzchni takich jak blaty, stoły, klamki", a jednocześnie nie wskazując możliwości do użytkowania na meblach materiałowych, których struktura może pochłaniać wilgoć. Przedłożone przez skarżącego procedury, w tym w "Zaktualizowana procedura mycia i dezynfekcji powierzchni i urządzeń" (pkt 8, pkt 5 ppkt 3 i 4) korelują z ww. przytaczanymi definicjami pojęcia "mycia", które nieodłącznie związane są z wymogiem rozporządzenia, że dana powierzchnia winna umożliwiać mycie i dezynfekcję. Skarżący do dnia wydania decyzji nie przedstawił dokumentów potwierdzających wykonanie powierzchni ww. mebli z materiału, który umożliwia przeprowadzenie na bieżącą procesów mycia i dezynfekcji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący domagał się uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. § 27 ust. 1 rozporządzenia przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe stwierdzenie, że meble znajdujące się w pomieszczeniach gabinetów oraz w poczekalni dla pacjentów w obiekcie poddanym kontroli nie spełniają wymogu stawianego ww. przepisie, tj. nie umożliwiają ich mycia i dezynfekcji, podczas gdy przeprowadzona kontrola wykazała, że fotele i krzesła spełniają wymogi ustawowe, 2. § 27 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy dotychczas używane fotele spełniają wymogi ustawowe w zakresie mycia i dezynfekcji, co zostało potwierdzone w opinii sanitarnej z 6 grudnia 2022 r., 3. art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 3b ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych u ludzi przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że przepis ten stanowi podstawę do stwierdzenia nieprawidłowości po stronie skarżącego, podczas gdy przepis ten nie ustanawia obowiązku stosowania określonych procedur mycia, dezynfekcji i dekontaminacji, a działania podejmowane przez skarżącego pozostają w zgodzie z obowiązkami wynikającymi z tego przepisu, II. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 76 § k.p.a. przez nieuwzględnienie przez organ informacji pisemnych zawartych w ostatecznej opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 6 grudnia 2022 r., pomimo że pismo to jako sporządzone w przepisanej formie stanowiło dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i powinno być traktowane jako wiarygodne źródło potwierdzające spełnianie przez ww. fotele i krzesła wymogów ustawowych oraz fachowej wiedzy osoby, która przeprowadziła organu kontrolę w dniu 5 grudnia 2022 r., a nadto sam organ II instancji wskazał, że opinia ta pozostaje niewątpliwie w związku z niniejszym postępowaniem, 2. art. 6, art 7, i art. 77 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu i nieuzasadnionym przyjęciu, że materiał pokrywający fotele i krzesła znajdujące się w gabinetach oraz poczekalni dla pacjentów nie jest materiałem zmywalnym, ma powierzchnię nasiąkliwą i pochłaniającą wilgoć, a tym samym uniemożliwia skuteczne mycie i dezynfekcję, podczas gdy organ nie wykazał w toku postępowania, że meble te zostały wykonane z materiałów uniemożliwiających przeprowadzenie takich procesów; 3. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 3 i art. 7 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej polegające na bezpodstawnym uznaniu, że fotele i krzesła znajdujące się w gabinetach oraz w poczekalni dla pacjentów nie spełniają wymogów w zakresie możliwości mycia i dezynfekcji, mimo że strona przedłożyła stosowny atest potwierdzający zgodność wyposażenia z § 27 ust. 1 rozporządzenia; 4. art. 8 k.p.a. przez: a) prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organu, polegający na zaniechaniu przeprowadzenia wyczerpującego i prawidłowego postępowania dowodowego, w tym w szczególności z udziałem specjalisty uprawnionego do oceny charakteru materiału pokrywającego powierzchnie foteli i krzeseł; b) brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, przez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych - stwierdzenie nieprawidłowości w trakcie kontroli sanitarnej w obiekcie skarżącego w dniu 29 listopada 2024 r., w sytuacji gdy po przeprowadzeniu kontroli w dniu 5 grudnia 2022 r. - potwierdzonej opinią sanitarną z 6 grudnia 2022 r., organ stwierdził, że obiekt spełnia warunki higieniczno-sanitarne do prowadzenia działalności zgodnie z przeznaczeniem, a także w zakresie foteli i krzeseł, których dotyczy skarżona w niniejszej sprawie decyzja; c) brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, przez przedstawienie twierdzeń na temat "rzekomo przeprowadzonych" przez kontrolującego 29 listopada 2024 r. "działań edukacyjno-informacyjnych", mających za zadanie wyjaśnieni i uświadomienie skarżącemu zagrożeń wynikających z rzekomego braku możliwości mycia i dezynfekcji powierzchni foteli i krzeseł, w sytuacji gdy wspomniane "działania edukacyjnoinformacyjne" kontrolującego ograniczyły się do jednej czynności – wręczenia skarżącemu dwustronicowego pisemnego pouczenia pt. "Działania edukacyjno-informacyjne"; 5. art. 84 § 1 w zw. z art. 75 §1 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, mimo że – jak wynika z ustaleń organu – dla oceny materiału pokrywającego fotele i krzesła niezbędne było specjalistyczne "zbadanie" jego właściwości, co doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na subiektywnej, organoleptycznej ocenie kontrolującej, dokonanej za pomocą dotyku, która nie stanowi wiarygodnego dowodu mogącego przesądzać o cechach mebli, w szczególności, czy powierzchnia foteli i krzeseł "pochłania wilgoć"; W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalanie skargi podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie ponieważ w sytuacji gdy organ inspekcji sanitarnej kwestionuje swoje wcześniejsze ustalenia (wynikające z pozytywnej opinii sanitarnej) powinien przeprowadzić taki dowód, który pozwoli wykazać, że te ustalenia były nieprawidłowe. Z tych to powodów Sąd uznał, że zasadne były zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. a także art. 84 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenia dla wyniku postępowania. Istotą spornego zagadnienia była okoliczność, czy materiał z którego były wykonane krzesła i fotele znajdujące się w obiekcie należącym do skarżącego spełniał wymagania, o których mowa w § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. Powołany przepis stanowi, że meble w pomieszczeniach podmiotu wykonującego działalność leczniczą umożliwiają ich mycie oraz dezynfekcję. Bezspornie w sprawie chodziło o meble (krzesła i fotele) znajdujące się w pomieszczeniach dostępnych dla pacjentów (poczekalnia i gabinety). Rzecz jednak w tym, że z jednej strony organy nie kwestionowały, że wydana w sprawie opinia sanitarna z 6 grudnia 2022 r. dotyczyła tych samych mebli (których zakup został udokumentowany fakturami z 16 i 17 listopada 2022 r., a na dodatek z tego powodu, organ II instancji oddalił wniosek dowodowy – k. 9 akt II instancji), z drugiej, zdaniem organu odwoławczego: "zarówno PPIS w Krakowie jak i organ II instancji nie może być związany ustaleniami zawartymi w protokole kontroli z 2022 r. oraz wydaną opinią w świetle niespełnienia wymogów § 27 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ na dzień wydania przedmiotowej decyzji za obligatoryjne należy przyjąć wymóg wynikający z art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej" (str. 16 zaskarżonej decyzji). Powołany przepis stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zdaniem Sądu, powołany w tej części decyzji przepis, nie stanowi wyraźnej podstawy do uchylenia się od wcześniej wydanej pozytywnej opinii sanitarnej o spełnieniu warunków higieniczno-sanitarnych, za co nota bene została pobrana opłata wymierzona decyzją nr 6731/12/22 z 9 grudnia 2022 r. Zdaniem Sądu, z uwagi na istotność zagrożenia niespełnienia wymagań higienicznych i sanitarnych, teoretycznie organ może w trakcie późniejszej kontroli dokonać odmiennej oceny tych samych okoliczności faktycznych (wydana w sprawie opinia nie była decyzją administracyjną), ale ocena ta powinna spełniać wymagania przepisów procedury administracyjnej, która znajduje zastosowanie w postępowaniu przez organami inspekcji sanitarnej zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący od samego początku kwestionował ustalenia faktyczne kontrolujących. Takie twierdzenia znalazły się zarówno w pierwotnym odwołaniu, jak w późniejszych pismach. W protokole przeprowadzonej ponownie kontroli pełnomocnik skarżącego wskazał, że "fotel poddany testowi w dniu dzisiejszym jest czysty i suchy" (str. 5 protokołu z kontroli z 29 listopada 2024 r.). Dodatkowo w złożonych zastrzeżeniach do tego protokołu pełnomocnik skarżącego podkreślał, że osoby kontrolujące nie były uznanymi specjalistami w dziedzinie testów na okoliczność spełnienia wymagań higieniczno-sanitarnych, a na dodatek same czynności czyszczenia fotela trwały ok. 20-30 minut. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego nie zgodził się z twierdzeniami, że "powierzchnia foteli i krzeseł jest nasiąkliwa i pochłaniająca wilgoć". Ponadto pełnomocnik skarżącego zaprzeczył, aby w trakcie kontroli nie zgodził się na rozlanie na krzesło kawy lub herbaty (wyjaśnił, że taka sugestia padła dopiero po trzech godzinach kontroli tuż przed zamknięciem lokalu). Wskazał również, że na pytanie kontrolujących "ale co by było gdyby to była krew" padła odpowiedź "musielibyśmy się zranić" i dopiero po tym padła propozycja, żeby użyć do testów kawy lub herbaty. W ocenie skarżącego, od samego początku posiadane przez niego atesty i opinia (sanitarna) potwierdzały spełnienie wytycznych w zakresie warunków higieniczno-sanitarnych. Zdaniem Sądu, skoro wydana w sprawie opinia sanitarna z 6 grudnia 2022 r. zawiera wyraźne stwierdzenie, że "Pomieszczenia wyposażono zgodnie z przeznaczeniem w typowe dla prowadzonej działalności meble i sprzęty, które posiadają powierzchnie umożliwiające ich mycie i dezynfekcję" to jest to dowód urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z kolei z art. 76 § 3 k.p.a. przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Organ odwoławczy, nie rozpatrzył w sposób prawidłowy, czy organ I instancji, podważył skutecznie okoliczności potwierdzone urzędowo przez wydaną w sprawie opinię sanitarną. Nie odniósł się przy tym do podstawowego zarzutu o konieczności powołania biegłego w celu uchylenia się od skutków wydanej w sprawie opinii sanitarnej. Organ odwoławczy wskazał jedynie, że z wydanej opinii nie wynika, iż została ona wydana "w zakresie spełnienia warunków higieniczno-sanitarnych do prowadzenia działalności leczniczej oraz udzielania świadczeń zdrowotnych". Jednakże w ocenie Sądu, organ odwoławczy pominął fakt, że wydana w sprawie opinia sanitarna wprost stwierdza, że "zostały spełnione warunki higieniczno-sanitarne do prowadzenia działalności zgodnie z przeznaczeniem", wskazując w pierwszym zdaniu uzasadnienia, że przedmiotem opinii jest gabinet medycyny estetycznej i kosmetologii. Zdaniem Sądu, świadczy to o wydaniu opinii sanitarnej, jako dokumentu urzędowego, potwierdzającego spełnienie warunków higieniczno-sanitarnych w kontrolowanym obiekcie w ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego i to podmiotu, który prowadził działalność leczniczą. Tym bowiem jest wymieniona w opinii działalność gabinetu medycyny estetycznej i kosmetologii. Organy inspekcji sanitarnej nie miały przy tym wątpliwości co do charakteru leczniczego kontrolowanej działalności skarżącego, skoro przedmiotem spornej interpretacji był § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. dotyczący właśnie podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Z tych to powodów Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył w stopniu mającym znaczenia dla sprawy art. 76 § 1 k.p.a., uchylając się od przeprowadzenia przeciwdowodu na okoliczność podważenia prawidłowości ustaleń co do spełnienia warunków higieniczno-sanitarnych przez skarżącego. Zdaniem Sądu, skuteczne podważenie okoliczności wynikających z opinii sanitarnej z 6 grudnia 2022 r. oznacza konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność uchylenia się od urzędowego stwierdzenia spełnienia warunków higieniczno-sanitarnych w spornym zakresie tj. czy fotele i krzesła znajdujące się w obiekcie, posiadają powierzchnię umożliwiającą ich mycie i dezynfekcję. Takim dowodem będzie niewątpliwie opinia biegłego, powołanego na okoliczność ustalenia czy powierzchnie foteli i krzeseł znajdujących się w obiekcie mają powierzchnię umożliwiającą ich mycie i dezynfekcję przy uwzględnieniu okazanych przez skarżącego certyfikatów tapicerki wykorzystanej jako ich pokrycie i certyfikatów środków służących do mycia i dezynfekcji. Rzeczą biegłego będzie już zastosowanie właściwej metody mycia mebli w celu ustalenia, czy tapicerka foteli i krzeseł przy potraktowaniu środkami stosowanymi przez skarżącego zgodnie z procedurą "Zaktualizowana procedura mycia i dezynfekcji powierzchni i urządzeń" może być uznana za powierzchnię mebli w podmiotach prowadzących działalność leczniczą za: "możliwą do umycia i zdezynfekowania". Powołanie biegłego w sprawie wymagać będzie dopełnienia warunków zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 79 k.p.a. W ocenie Sądu, fakt, że pracownicy inspekcji sanitarnej zasadniczo kontrolują spełnienie warunków higieniczno-sanitarnych nie oznacza, że w konkretnych okolicznościach faktycznych – protokół kontroli będzie wystarczający w celu podważenia wcześniejszych ustaleń pracowników tego samego organu i w tym samym zakresie (tu: czy powierzchnie mebli były możliwe do umycia i zdezynfekowania). Takie działanie byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. Powołane przepisy stanowią, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Powyższe oznacza, że wykonana w sprawie opinia biegłego będzie mogła, po dokonaniu jej oceny w trybie art. 80 k.p.a., być podstawą do ustaleń Z tych to powodów Sąd uznał, że brak przeprowadzenia opinii biegłego na okoliczność podważenia prawidłowości ustaleń co do wykonanej poprzednio opinii sanitarnej naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Powołane przepisy nakazują organom administracji publicznej podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7). W szczególności Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1). Zaniechanie powołania biegłego na okoliczność prawidłowości wcześniejszych ustaleń wynikających z dokumentu urzędowego tj. opinii sanitarnej, naruszyło ww. przepisy i spowodowało, że wbrew art. 80 k.p.a. ocena zgromadzonego materiału dowodowego była oceną dowolną. W ponownym postępowaniu organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu. Z tych to powodów Sąd uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając od organu zwrot uiszczonej opłaty za wpis (200 zł ) oraz wynagrodzenie z obsługę prawną wraz z kosztami opłaty skarbowej (480 zł + 17 zł). Koszty wynagrodzenia zostały ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).