III SA/Kr 786/15

Kraków, dnia 16 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp.z.o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp.z.o.o. z siedzibą w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 14 maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej. W dniu 2 czerwca 2015 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej, wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A podniosła, że ze względu na dokonane przez urzędy celne zatrzymania urządzeń oraz wydanie decyzji, kondycja finansowa została naruszona. Taka sytuacji może doprowadzić do szybkiego zakończenia prowadzenia działalności. Uiszczenie kar na obecnym etapie pogorszy jeszcze dodatkowo sytuację finansową strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu prawnego ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. W niniejszej sprawie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącego. Skarżący nie wykazał przy tym jednak, jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również skarżący – kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżący tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje, wbrew twierdzeniom skarżącego, nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie mu zwrócona. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.