III SA/Kr 79/21

|Sygn. akt III SA/Kr 79/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Asesor WSA Marta Kisielowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w dniu 31 maja 2021 r. skargi A. P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 listopada 20-20 r., Nr [...], w przedmiocie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, , , skargę oddala., Decyzją z [...] 2020 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy orzekł o odmowie umorzenia A. P. (zwanemu dalej skarżącym) należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 52 446,66 zł oraz odmowie umorzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w kwocie 26 061,79 zł na dzień wydania decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał decyzje, na podstawie których przyznano świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla K. P. oraz I. P., reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego I. G. - P. Wskazał, że prawo do świadczeń ustalono w związku z bezskutecznością egzekucji zasądzonych alimentów, a wysokość świadczeń ustalono zgodnie z przepisami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Wskazał również, że we wniosku o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, który wpłynął do organu, skarżący powołał się na swoją trudną sytuację materialną, a także zdrowotną, a tą ostatnią udokumentował załącznikami w kolejnym piśmie. Organ podkreślił, że powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania był następstwem niewywiązywania się przez skarżącego z obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci, ustanowionego wyrokiem niezawisłego sądu, że skarżący powinien mieć świadomość, że zadłużenie będzie wzrastać i liczyć się z koniecznością spłaty należności. Organ – w kontekście spełnienia przesłanek umorzenia należności – podniósł m.in., że dokumentacja medyczna nie wskazywała, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie w społeczeństwie i podjęcie pracy, podkreślił, że przedłożona do akt sprawy karta informacyjna z leczenia szpitalnego pochodziła z 2010 r. i nie mogła stanowić dowodu w sprawie ustalenia obecnego stanu zdrowia skarżącego, a ponadto organ powinien wziąć pod uwagę fakt, że świadczenia pieniężne z funduszu alimentacyjnego finansowane są ze środków budżetowych, a organ jest zobowiązany uwzględnić nie tylko ważny interes dłużnika, ale również interes społeczny. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 808 z późn. zm.) przez błędne przyjęcie, że skarżący nie spełniał warunków do zastosowania umorzenia zaległych należności wraz z odsetkami ustawowymi z tytułu wypłaconych na rzecz jego dzieci świadczeń alimentacyjnych, podczas gdy jego sytuacja życiowa, zdrowotna i finansowa uniemożliwia mu spełnienie tego obowiązku. Ponadto zarzucił również naruszenie art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735) – zwany dalej: "k.p.a." oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego, nieustosunkowanie się do wszystkich argumentów odwołania i niezbadanie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez przeprowadzenie w sposób nieprawidłowy postępowania dowodowego w sprawie, w tym przeprowadzenie w sposób dowolny, a nie swobodny oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przyjęcie, że sytuacja zdrowotna skarżącego pozwala mu na spłatę zadłużenia, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, powinna doprowadzić do odmiennych wniosków, biorąc pod uwagę to, że skarżący pracuje i uzyskuje niewielki dochód, który nie pozwala mu na samodzielne utrzymanie się. Skarżący dołączył dokumenty na okoliczność wysokości uzyskiwanego przez niego dochodu oraz stanu zdrowia, wskazał, że podjęte przez organ rozstrzygniecie jest dowolne i nie uwzględnił on, że skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2 150 zł i jest to jego jedyny dochód nie wystarczający na zaspokojenie podstawowych i niezbędnych potrzeb egzystencjalnych. Wskazał, że z powodu pandemii COVID-19 i zmniejszenia ilości pracy, wynagrodzenie skarżącego w czerwcu wyniosło jedynie 1 244 zł brutto. Skarżący podniósł, że pozostaje cały czas pod opieką lekarzy specjalistów w zakresie neurologii oraz kardiologii, a ponadto obecne zadłużenie w znacznym stopniu obciąża skarżącego, negatywnie wpływając na jego funkcjonowanie. Ponadto skarżący wskazał, że organ ustalając wysokość należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego odwołał się do decyzji nr [...] z 9 października 2015 r., nr [...], pomijając dołączony do wniosku wyrok Sądu Rejonowego III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 15 kwietnia 2019 r. w sprawie [...], który uchylił z dniem 1 stycznia 2016 r. obowiązek alimentacyjny skarżącego względem córki K. Podkreślił, że przyznane i wypłacone świadczenia w wysokości 4 500 zł na rzecz córki K. za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 września 2016 r. należy uznać za nienależnie wypłacone. Skarżący zarzucił również decyzji organu I instancji lakoniczność i brak uzasadnienia faktycznego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w całości wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z 16 listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że umorzyło skarżącemu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 4 500 zł wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami, a w pozostałym zakresie odmówiło umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji; podniósł, że instytucja umorzenia wyjątkiem od ogólnej zasady obowiązku zwrotu należności i może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych, ponadto wskazał, że rozstrzygnięcie w sprawie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego zapada w ramach uznania administracyjnego. Organ wskazał także, że decyzje podejmowane w trybie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie mogą być dowolne i wymagają stosownego uzasadnienia odpowiadającego dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia decyzji, Kolegium wyjaśniło - powołując się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 15 kwietnia 2019 r., w sprawie [...] – dlaczego uznało za zasadne częściowe uwzględnienie wniosku skarżącego i umorzenie skarżącemu kwoty 4 500 zł wraz z należnymi odsetkami. W kwestii umorzenia pozostałej części należności, organ podkreślił, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie uzasadnia uwzględnienia wniosku skarżącego w tym zakresie. Podniósł, że dokumentacja medyczna zalegająca w aktach sprawy potwierdza nadciśnienie tętnicze skarżącego oraz że skarżący pozostaje pod kontrolą poradni neurologicznej, jednak nie przesądza to umorzenia należności, poza tym karta informacyjna z leczenia szpitalnego poświadcza pobyt w szpitalu w październiku 2010 r. i nie obrazuje ona aktualnego stanu zdrowia skarżącego. Odnosząc się do sytuacji dochodowej, organ wskazał, że z zaświadczenia o uzyskiwanym wynagrodzeniu wynika, że w kwietniu 2020 r. skarżący zarobił kwotę 1 342,50 zł brutto, w maju 2020 r. - 1 322 zł brutto, a w czerwca 2020 r. – 1 244 zł brutto. Podniósł, że wprawdzie dochody skarżącego uległy zmniejszeniu, to zadłużenie względem funduszu alimentacyjnego powstało o wiele wcześniej i obejmuje okres już od 2009 r. Wskazał, że z wcześniejszego zaświadczenia o wynagrodzeniu wynika, że w okresie od listopada 2018 r. do stycznia 2019 r. skarżący uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości 6 449,21 zł netto (8 856,87 zł brutto), czyli wyższe niż średnie zarobki w Polsce, które pozwalały przynajmniej na częściową spłatę zadłużenia z funduszu alimentacyjnego. Kolegium podkreśliło, że faktycznie obecnie sytuacja dochodowa skarżącego uległa pogorszeniu, jednak zadłużenie jest konsekwencją wieloletniego niewywiązywania się z zobowiązań alimentacyjnych względem dzieci. Podkreślił również nadzwyczajny charakter zwolnienia zobowiązanego z długu publicznego - dłużnik, aby jego wniosek o umorzenie należności w całości mógł zostać uwzględniony, musi znaleźć się w nadzwyczajnie trudnej sytuacji, tj. z przyczyn od siebie niezależnych nie może podjąć pracy zarobkowej i uzyskać dochodu własnym staraniem. Podniósł również ten aspekt sprawy, że wniosek skarżącego dotyczył najdalej idącej ulgi w spłacie zobowiązania, podczas gdy istnieją również inne ulgi - odroczenie terminu płatności oraz rozłożenie na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które pozwalają na efektywną spłatę zadłużenia w sytuacji, w której dłużnik alimentacyjny z uwagi na przejściowe kłopoty osiąga niższe dochody niż dotychczas. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił decyzji Kolegium: 1. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: - brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób prawidłowy i zupełny, skutkiem czego było wydanie decyzji w oparciu o dowolność, a nie swobodę przy jej wydaniu, a nadto poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów prowadzące do uznania, że skarżący nie znajduje się w szczególnie nadzwyczajnej sytuacji wbrew zgromadzonym dowodom, w tym dokumentacji medycznej skarżącego, - przekroczenie przez organ ram uznania administracyjnego, przejawiające się nierozpoznaniem sprawy w zakresie należytego i wyczerpującego ustalenia, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentów i niedostateczne rozważenie stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów oraz niepodjęcie wszelkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym braku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego; 2.) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż skarżący uzyskiwał zarobki w okresie od listopada 2018 r. do stycznia 2019 r. wyższe niż średnie zarobki w Polsce, które wynoszą około 5 084,56 zł, w sytuacji, gdy w tym okresie skarżący uzyskiwał miesięczne wynagrodzenie w wysokości około 2 150 zł; 3.) naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentów poprzez odmowę umorzenia należności z tytuły wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z należnymi odsetkami, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że obecna sytuacja życiowa, zdrowotna i finansowa uniemożliwia skarżącemu spełnienie tego obowiązku. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie odmawiającym umorzenia należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wniósł również o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów na okoliczność wysokości uzyskiwanego przez skarżącego dochodu oraz stanu egzekucji. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł m.in., że organ niewłaściwie ocenił zasadność wniosku o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego – ta powinna być oceniona według skarżącego w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, nie zaś w okresie, kiedy sytuacja materialna oraz zdrowotna skarżącego mogła być lepsza. Podkreślił, że dowody wskazują, że skarżący jest schorowany, że organ tego faktu nie kwestionuje. Źródłem dochodu skarżącego jest niewielkie wynagrodzenie z pracy średnio w wysokości około 1 250 zł brutto, przedstawił on zaświadczenie z 15 grudnia 2020 r. na tą okoliczność, wskazał, że nie jest on w stanie samodzielnie radzić sobie w codziennym życiu bez pomocy osobistej i finansowej ze strony żony. Skarżący podniósł, że brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretnych ustaleń w zakresie wydatków skarżącego na jego utrzymanie, a związanych z zaspokojeniem jego niezbędnych życiowych potrzeb, które zostały przedstawione przez skarżącego we wniosku z 7 listopada 2019 r. (koszty czynszu + media - 400 zł, które skarżący ponosi po połowie wraz z żoną, koszty wyżywienia -około 600 zł, niezbędne ubrania, środki czystości - około 200 zł, podstawowe leki + koszty wizyt lekarskich - około 200 zł, paliwo do samochodu, który wnioskodawca używa w pracy, koszty jego eksploatacji - około 450 zł oraz zobowiązanie alimentacyjne na rzecz syna I.). Skarżący podkreślił, że organ błędnie wskazuje, że w okresie od listopada 2018 r. do stycznia 2019 r. skarżący uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości 6 449,21 zł netto, wyjaśniając przy tym, że zgodnie z zaświadczeniem z 12 lutego 2019 r. było to wynagrodzenie należne z trzech miesięcy (miesięczne wynagrodzenie wynosiło około 2 150 zł). W ocenie skarżącego w decyzji zabrakło rzetelnej oceny dokumentacji medycznej, ponadto skarżący podkreślił, że organ pominął w swojej ocenie okoliczność, że przyczyną niemożności podjęcia przez skarżącego pracy w pełnym wymiarze godzin jest jego nadciśnienie tętnicze. Podkreślił także, że stan zdrowia skarżącego szczegółowo opisany we wniosku uległ pogorszeniu, nie rokuje poprawy w przyszłości, stwierdzono u niego zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym, które stanowiły początkowe stadium procesu degeneracyjnego, przejawiającego się m.in. zaburzeniami pamięci, rozumienia czy planowania, które sukcesywnie postępowały, uniemożliwiając mu aktywność zawodową. Skarżący wskazał również, że obecnie występują u niego również objawi polineuropatii i uszkodzenia sznurów bocznych rdzenia, ma także problemy z sercem, aktualnie wymaga hospitalizacji, lecz z uwagi na panującą pandemię jest to utrudnione. Stan zdrowia w ocenie skarżącego nie pozwalał mu na podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia w szerszym wymiarze godzin również w przyszłości, a jego sytuacja nie oznacza jedynie przejściowego wystąpienia niemożności całkowitego lub częściowego regulowania zaległości alimentacyjnych wypłaconych zastępczo przez fundusz alimentacyjny, stan ten bowiem utrzymuje się już od dłuższego czasu. Skarżący podkreślił, że jest osobą, która bezpowrotnie utraciła zdolność zarobkowania w wyższej wysokości i nie posiada żadnego majątku ani dochodów umożliwiających mu spłatę zadłużenia. W ocenie skarżącego organ pominął ustalenia na podstawie informacji od komornika, czy skarżący spełnia przesłanki do umorzenia należności określone w art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (karta rozliczeniowa), a obecnie postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego zostało umorzone w zakresie świadczenia alimentacyjnego. Skarżący wskazał także na pogląd w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle obowiązku zwrotu świadczeń rodzinnych, że nie może on prowadzić do takiego pogorszenia sytuacji materialnej zobowiązanego, że będzie on zmuszony ubiegać się o dodatkowe świadczenia z pomocy społecznej, co miałoby miejsce w sytuacji skarżącego. Skarżący podkreślił, że umorzenie zadłużenia umożliwi mu dalszą bieżącą partycypację w kosztach utrzymania swojego małoletniego syna, jak również będzie miało pozytywy wpływ na jego kondycję psychiczną i stan jego zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ organy rozważyły wszystkie okoliczności sprawy i pomimo jednej pomyłki (o czym poniżej) nie można im zarzucić braku logiki i nieuzasadnionej odmowy umorzenia zaległości wobec funduszu alimentacyjnego. Podstawą prawną wydanych decyzji był art. 30 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentów. Przepis ten stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną (ust. 2). Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3). W ocenie Sądu, wprawdzie organ błędnie przyjął, że dochody uzyskiwane w okresie listopad 2018 r. do styczeń 2019 r. były wyższe niż średnia krajowa (co najprawdopodobniej wynikało z utożsamienia podanej w zaświadczeniu wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia z kwotą wynagrodzenia miesięcznego); niemniej jednak Sąd zgadza się z organem II instancji, że najdalej idący wniosek o umorzenie w całości (wraz z odsetkami) zaległości z tytułu zaległości alimentacyjnych powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem oceny dotychczasowego postępowania dłużnika. W szczególności rację miał organ, że obecna wysokość zadłużenia skarżącego jest wynikiem jego wieloletniego niewywiązywania się z obowiązków alimentacyjnych. Skarżący akcentuje zły stan swojego zdrowia. Niemniej jednak z przedłożonych zaświadczeń wynika, że skarżący boryka się z nadciśnieniem, a "objawy polineuropatii i uszkodzenia sznurów bocznych rdzenia" (tj. mrowienia i drętwienia) mają wg zaświadczeń lekarskich związek z niedoborem witaminy B12. Wydana na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentów, decyzja zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to sytuację, w której właściwy organ administracji ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia - może umorzyć należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności bądź rozłożyć należność na raty. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2020 r. I OSK 2269/20 zwrócił przy tym uwagę, że umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego może być odebrane jako forma zachęcenia innych osób do unikania partycypowania w kosztach utrzymania własnych dzieci, w sytuacji gdy sytuacja materialna i osobista dłużnika nie jest następstwem pojawienia się zdarzeń nagłych i nieprzewidywalnych, lecz wynika ona z zaniedbań, które miały miejsce przed kilku laty i obecnie dłużnik ponosi tego negatywne konsekwencje. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przede wszystkim oceniły sytuację zdrowotną skarżącego. Z zaświadczeń lekarskich nie wynika, aby skarżący, jak twierdzi, był osobą "schorowaną". Zaświadczenia z 2020 r. dołączone do odwołania potwierdzają jedynie, że skarżący pozostaje pod kontrolą poradni neurologicznej i kardiologicznej – nie ma jednak ani jednego dokumentu, który uprawdopodobniłby brak możliwości dodatkowego zatrudnienia. Organ wskazywał zresztą, że przedłożona karta leczenia szpitalnego poświadczała pobyt w szpitalu w październiku 2010 r., a więc nie było dokumentów poświadczających pogorszenie się stanu zdrowia w takim stopniu, aby uniemożliwiać pracę w wykonywanym zawodzie. Sąd zauważa również, że skoro skarżący (urodzony w 1971 r.) zatrudniony był na stanowisku – technik instalacji multimedialnych, to nawet okres pandemii nie powinien był wpłynąć na ograniczenie możliwości uzyskiwania dodatkowych dochodów. Sąd zauważa, że oficjalne publikacje potwierdzają, że: "W Polsce brakuje wykwalifikowanej kadry pracowniczej. Istotne niedobry występują w branży budowlanej, produkcyjnej, transportowej, gastronomicznej, medycznej, usługowej oraz finansowej. Szczególne zapotrzebowanie notuje się w takich zawodach, jak spawacz, elektryk, elektromonter, monter instalacji budowlanych, kierowca, kucharz czy pielęgniarka" (https://www.parp.gov.pl/storage/publications/pdf/Raport-Rynek-Pracy-II-2020_20200302_200423.pdf - str. 13). Słusznie więc już organ I instancji zauważał, że wskazana dokumentacja medyczna, nie wykazuje, że stan zdrowia uniemożliwia normalne funkcjonowanie w społeczeństwie i podjęcie pracy. Sąd doszedł więc do wniosku, że nie zostały naruszone wskazane w skardze art. 7, 77§1 i 80 k.p.a. Organy bowiem szczegółowo rozważyły dołączone do akt dokumenty, a jedyny błąd jaki został popełniony (przyjęcie, że skarżący zarabiał na przełomie 2018 i 2019 r. ponad średnią krajową) nie miał znaczenia dla sprawy – ponieważ zdaniem Sądu, organy w sposób prawidłowy przyjęły, że skarżący z racji wykonywanego zawodu, stanu zdrowia i sytuacji na rynku – potencjalnie może uzyskiwać większe dochody i wobec tego całkowite umorzenie zaległości byłoby niezasadne. Odnotować przy tym należy, że kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do tzw. decyzji uznaniowych ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym oraz wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2011 r., I OSK 1794/10). Zdaniem Sądu, organy dokonując oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego prawidłowo orzekały mając na uwadze nie tylko jego aktualną sytuację, lecz także oceniając, czy istnieją widoki na poprawę jego sytuacji w przyszłości (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 stycznia 2020 r., II SA/Po 221/19). Powyższa uwaga na gruncie niniejszej sprawy nabiera o tyle znaczenia, że skarżący jest osobą w wieku produkcyjnym, wykonuje zawód poszukiwany aktualnie na rynku, a stan jego zdrowia nie jest tego rodzaju, aby nie mógł kontynuować pracy w pełnym wymiarze. Stąd prawidłowo organy uznały potencjał skarżącego na zwiększenie swoich dochodów i tym samym spłatę zaległości. Niezasadny więc był zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentów poprzez odmowę umorzenia należności z tytuły wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z należnymi odsetkami. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem, że obecna sytuacja życiowa, zdrowotna i finansowa nie uniemożliwia skarżącemu spełnienie tego obowiązku. Innymi słowy, odzwierciedlona w materiałach sprawy sytuacja rodzinna i dochodowa skarżącego ubiegającego się o umorzenie należności nie wyróżnia skarżącego spośród innych dłużników. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.