III SA/Kr 791/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 marca 2014r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia ważności zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [ ] skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce A Sp. z o.o. (dalej strona skarżąca) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 74 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...]. Przedmiotowe zezwolenie zostało cofnięte w całości decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r., nr [...], a następnie rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy organ II instancji decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...]. W dniu 04.12.2013 r. do tut. Izby Celnej wpłynął wniosek Spółki o przedłużenie, na okres kolejnych sześciu lat ww. zezwolenia nr [...]. Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, uwzględniając fakt cofnięcia przedmiotowego zezwolenia, działając na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W odwołaniu Spółka zarzuciła powyższej decyzji naruszenie 1) art. 135 ust.2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 135 ust. 2 UGH oraz ww. przepisów dyrektywy 98/34, wyrażającą się mylnym założeniem, że do oceny czy sporne przepisy mają "techniczny" charakter niezbędne jest poczynienie szeregu ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego ("obejmującego m. in. porównanie liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i liczby kasyn oraz liczb dotyczących automatów do gier w powiązaniu ze zmienionym stanem prawnym, ustalenie możności zaprogramowania albo przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych, ustalenie wpływu gier na automatach na uzależnienie graczy, także w kontekście zwiększenia wygranych na automatach według nowych uregulowań) oraz błędne uznanie, że dopiero te ustalenia pozwolą na orzeczenie, czy sporne przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter "techniczny", 2) art. 135 ust. 2 UGH w zw. z § 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. z 2003 r., Nr 65, poz. 597 ze zm.) (dalej: rozporządzenie) oraz §3-5 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych oraz powołanych przepisów rozporządzenia, wyrażającą się mylnym założeniem, że do oceny czy sporny przepis ma "techniczny" charakter, niezbędne jest poczynienie szeregu ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego, 3) art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez niezastosowanie przez organ wiążącej wykładni dokonanej przez TSUE wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/17 Fortuna i in. odnoszącej się również do przepisu z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, która to wykładnia prawnie wiążąco określiła kryteria, którymi powinien kierować się Sąd krajowy przy rozstrzyganiu o "technicznym" charakterze spornych przepisów ustawy o grach hazardowych, a których prawidłowe zastosowanie jest wystarczające dla sądu krajowego dla celów rozstrzygnięcia rzeczonego problemu i nie tylko nie wymaga poczynienia dalszych ustaleń faktycznych, czy też jakiegokolwiek postępowania dowodowego, ale wręcz się temu sprzeciwia, wyposażając sąd krajowy w użyteczne instrumentarium pozwalające rozstrzygnąć kwestię "technicznego" charakteru spornych przepisów, jak również wskazujące na sąd krajowy jako na organ, który jest w obowiązku takiego rozstrzygnięcia dokonać, bez cedowania go na organy celne; 4) naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności na automatach do gry o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Decyzją z dnia 17 marca 2014 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu odwołania A Sp. z o.o. utrzymał w mocy zaskarżona decyzje organu pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora o bezprzedmiotowości postepowań świadczy fakt, że decyzja ostateczną z dnia [...] 2013 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...] 2014 r., mocą którego cofnięto w całości zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w 74 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...]. Zatem konsekwencją prawną wypływającą z decyzji o cofnięciu zezwolenia jest niemożność wprowadzenia jakiejkolwiek zmiany w treści tego zezwolenia. Z tych powodów organ I instancji prawidłowo zastosował art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, uznając, że brak przedmiotu postepowania, tj. decyzji, której zmiany domaga się Spółka, jest równoznaczny z bezprzedmiotowością postepowań, skutkującą konicznością ich umorzenia. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że wskazane w odwołaniu regulacje nie były podstawą wydania zaskarżonych decyzji, a zatem kwestia techniczności przepisów ustawy o grach hazardowych oraz ich oceny pod kątem przewidzianego przepisami dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady obowiązku notyfikacji wykracza poza ramy tego postępowania, a zarzuty z tym związane nie mogły być uznane za trafne. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, A Sp. z o.o. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie przedmiotowego postępowania, tj. "stan bezprzedmiotowości postępowania", uwzględniając jednocześnie błędna i niezasadną interpretację art. 239a Ordynacji podatkowej w zakresie wykonalności nieprawomocnej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia posiadanego przez A oraz pominięcie przez organ w zakresie interpretacji art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej faktu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1236/13 wstrzymał wykonalność decyzji Dyrektora Izby Celnej, tym samym powstał stan, wbrew twierdzeniom organu, "przedmiotowości" dalszej czasowej "konsumpcji" posiadanego przez A Sp. z o.o. zezwolenia na organizowania gier na automatach do gry o niskich wygranych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podkreślić należy, że identyczne sprawy ze skarg A Sp. z o.o. były już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie który między innymi wyrokami z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 439/14, III SA/Kr 436/14 oraz z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt 443/14 oddalił skargi Spółki jako nieuzasadnione. Sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane w powyższych uzasadnieniach Sądu i przyjmuje je za swoje. W przedmiotowych sprawach zarzuty skargi opierają się na twierdzeniu, iż w chwili wydania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w dniu [...] 2014 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. znak: [...] cofająca stronie skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] 2008 r. [...] - była nieprawomocna i niewykonalna. Tymczasem, zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. znak: [...], a więc została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji i jako taka jest decyzją ostateczną, a co za tym idzie decyzją wykonalną. Zgodnie z art. 239e Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba, że wstrzymano jej wykonanie. Ostateczną decyzją w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej jest w szczególności każda decyzja wydana przez organ drugiej instancji po wyczerpaniu toku instancji. W związku z powyższym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 239a Ordynacji podatkowej, gdyż ten przepis odnosi się do decyzji nieostatecznej, stanowiąc, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższego przepisu organ nie mógł zastosować przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, gdyż decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. znak: [...] jest decyzją ostateczną. Decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a sprawa sądowoadministracyjna jej dotycząca toczy się pod sygnaturą III SA/Kr 1236/13. Wyjaśnić trzeba, że skarga do sądu administracyjnego jest środkiem zaskarżenia o charakterze niesuspensywnym, czyli jej wniesienie nie wstrzymuje automatycznie, z mocy prawa, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 2 lub 3 p.p.s.a. W sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1236/13 w dniu 11 grudnia 2013 r. zostało wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak postanowienie to nie stało się prawomocne, ponieważ Dyrektor Izby Celnej wniósł na nie zażaleniem, które zostało rozpoznane dopiero w dniu 24 kwietnia 2014 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem o sygn. akt II GZ 179/14 oddalił zażalenie Dyrektora Izby Celnej na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r. To zaś oznacza, że w dacie wydania decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie, to jest w dniu [...] 2014 r., decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych była ostateczna i wykonalna. W konsekwencji należy uznać, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej. Powołany art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania stanowi obligatoryjną przesłankę do jego umorzenia. Stan bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. W niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania ma charakter przedmiotowy i oznacza brak przedmiotu postępowania, to jest brak konkretnej sprawy, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany wydać rozstrzygnięcie o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu w oparciu o przepisy prawa materialnego. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca domagała się zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach na niskich wygranych na obszarze województwa [...] w zakresie zmiany lokalizacji miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych, poprzez zastąpienie dotychczasowej lokalizacji punktu gier na automatach na wskazane we wniosku lokalizacje. Tymczasem, jak już była mowa wyżej, w dniu [...] 2013 r. została wydana przez Dyrektora Izby Celnej decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji cofającą stronie skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] 2008r. [...]. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że powstał stan bezprzedmiotowości postępowania o charakterze następczym, co obligowało organ do wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania. Należy podkreślić, że sąd administracyjny, sprawując kontrolę legalności decyzji administracyjnej, bada, czy została ona wydana na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, a także z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Późniejsze zmiany w zakresie stanu faktycznego czy stanu prawnego sprawy nie mają wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zarzuty skarg nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Dlatego skargi podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.