III SA/Kr 794/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Tadeusz Wołek AWSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 12 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Zakładu Usług Komunalnych w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie opłaty za badanie wody I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] 2004r.,nr [...], działając na podstawie art. 138 §1 ust. 1 kpa oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, po rozpatrzeniu odwołania Zakładu Usług Komunalnych w [...] sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2004r., nr [...], którą nałożono na Zakład Usług Komunalnych w [...] sp. z o.o. opłatę za badanie wody pobranej z wodociągu w [...] w stałym punkcie poboru wody w Wiejskim Ośrodku Zdrowia w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że badanie wody pobranej z tego właśnie punktu poboru wody wykazało przekroczenie dopuszczalnych norm zawartości żelaza i w związku z tym obciążono przedsiębiorstwo wodociągowe - Zakład Usług Komunalnych w [...] sp. z o.o. opłatą za to badanie. Punkt poboru wody został zaproponowany do monitorowania przez samego skarżącego, który uznał ten punkt za charakterystyczny dla tego odcinka wodociągu. Przedstawione zatem przez niego argumenty tłumaczące złą jakość wody stanem sieci wewnętrznej obiektu nie mogą być uwzględnione. W skardze na tę decyzję Zakład Usług Komunalnych w [...] sp. z o.o. podniósł, że w uzasadnieniu decyzji brak jest logiki, albowiem woda dostarczana przez skarżącego wodociągiem w innych punktach poboru nie wykazywała przekroczeń norm żelaza, a sieć wodociągowa zbudowana jest z PCV. Dlatego też ujawnione przekroczenie norm zawartości żelaza spowodowane być musiało wadami sieci wewnętrznej w Wiejskim Ośrodku Zdrowia, starej i skorodowanej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie skarżący jako dodatkowy argument podał też, że po otrzymaniu wyniku kontroli wody zlecił kontrolę stanu przyłącza i stwierdził jego zły stan techniczny, tj. skorodowane rury przyłącza. Dodano też, że zgodnie z §5 pkt 1 umowy o dostarczanie wody łączącej skarżącego z odbiorcą wody - Wiejskim Ośrodkiem Zdrowia w [...] "usługobiorca zobowiązuje się do utrzymania właściwego stanu technicznego należących do niego instalacji i urządzeń wodociągowych". Skarżący nie jest właścicielem przyłącza do budynku Ośrodka Zdrowia w [...] zatem nie może odpowiadać za zanieczyszczenie wody, które niewątpliwie nastąpiło właśnie w tym przyłączu, albowiem próbki wody pobrane w innych punktach wodociągu nie wykazały odchyleń od normy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje : Analizując akta przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 litera a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w sposób prawidłowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ograniczono się do wskazania jedynie podstaw procesowych, tj. art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985r. o Inspekcji Sanitarnej oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa. Brak natomiast wskazania w decyzji materialnoprawnej podstawy tego rozstrzygnięcia. Brak powołania podstawy prawnej decyzji stanowi istotny brak formalny decyzji, naruszając art. 107 §1 kpa. Należy też stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego. Organy administracyjne nieprecyzyjnie wskazały podstawy prawne swego rozstrzygnięcia. Żaden z przywołanych przez organy administracyjne przepisów nie upoważniał do nałożenia na skarżącego obowiązku poniesienia opłat za badanie wody w przedmiotowym przypadku. Zasady ponoszenia opłat za przeprowadzone przez organy Inspekcji Sanitarnej badania wody regulują przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Z art. 36 ust. 1 w związku z ust. 2 wynika, że od osoby lub jednostki organizacyjnej obowiązanej do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych pobiera się opłaty za badania w ramach nadzoru bieżącego, jeżeli w ich wyniku stwierdzono naruszenia wymagań sanitarnych. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w wyniku badania wody stwierdzono naruszenie wymagań sanitarnych. Organ administracyjny nie ustalił jednak w sposób prawidłowy podmiotu "obowiązanego do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych", którego obciąża obowiązek poniesienia opłaty za badania wody. Z przepisów bowiem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wynika, że na skarżącym będącym przedsiębiorstwem wodociągowym w rozumieniu ustawy ciąży m. in. obowiązek zapewnienia należytej jakości dostarczanej wody oraz obowiązek zapewnienia zdolności posiadanych urządzeń wodociągowych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem. Z § 2 zaś tego przepisu wynika, że za zapewnienie niezawodnego działania posiadanych instalacji i przyłączy wodociągowych odpowiada odbiorca usług, jeżeli umowa o zaopatrzenie w wodę nie stanowi inaczej. Obowiązujące przepisy przewidują zatem, ze za stan sieci wodociągowej i jakość wody w tej sieci odpowiada przedsiębiorstwo wodociągowe, natomiast zasadą jest (o ile nic innego nie wynika z umowy), że za stan przyłącza i sieci wewnętrznej a co za tym idzie wad jakości wody wywołanych na tym odcinku wodociągu odpowiada odbiorca usług. W niniejszej sprawie umowa łącząca skarżącego z odbiorcą usług nie przewidywała innych zasad podziału odpowiedzialności pomiędzy stronami, a zatem stosować należało przedstawioną powyżej zasadę. Tymczasem organ administracyjny w niniejszej sprawie w ogóle pominął powyższą regulację prawną. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dowodów na to, ze organ administracyjny prowadził postępowanie w celu ustalenia podmiotu odpowiedzialnego w niniejszej sprawie za powstanie zanieczyszczenia wody, że badał treść umowy o dostawę wody, itp. Argumentacja zaś przedstawiona w zaskarżonej decyzji stanowiąca jej uzasadnienie pozbawiona jest podstaw prawnych. Bez znaczenia bowiem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest okoliczność że punkt poboru wody w Ośrodku Zdrowia w [...] był zaproponowany przez samego skarżącego. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc podstawę do uchylenia decyzji obu instancji. Zastrzeżenia w niniejszej sprawie budzą również niewystarczające uzasadnienia decyzji organu I i II instancji, które nie spełniają wymogów art. 107 §3 kpa. Organ I instancji ograniczył się jedynie do wskazania wysokości opłat za badanie wody i powołania się na stwierdzone przekroczenie norm jakości. Nie można uznać, że uzasadnienie to w sposób pełny i przekonywujący uzasadnia treść dokonanego rozstrzygnięcia. Nadmiernie lapidarne jest też orzeczenie decyzji organu II instancji. W odniesieniu do uzasadnienia decyzji organu II instancji należy zgodzić się także z zarzutem skargi, że argumentacja uzasadnienia jest niezrozumiała. Ogranicza się bowiem jedynie do stwierdzenia, że punkt poboru wody został zaakceptowany przez skarżącego, a zatem nie mogą być uwzględnione jego zarzuty podniesione w odwołaniu. Organ nie ustosunkował się jednak szczegółowo do tych zarzutów. Z treści zatem decyzji obu instancji i ich uzasadnień nie wiadomo dokładnie, na jakiej podstawie i z jakich powodów organ administracyjny wydał tej treści rozstrzygnięcie. Mając powyższe to na uwadze należy stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 §1 kpa. Należy zatem uznać, że przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c tej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią podstawę do uchylenia decyzji obu instancji. Rozstrzygnięcie w sprawie braku możliwości wykonywania decyzji zapadło na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.