III SA/Kr 797/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) WSA Ewa Michna Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skarg R. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2014 r. nr [...], z dnia 26 lutego 2014 r. nr [...], z dnia 26 lutego 2014 r. nr [...], z dnia 26 lutego 2014 r. nr [...], w przedmiocie zasiłków celowych I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata R. F. - Kancelaria Adwokacka tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 960 (dziewięćset sześćdziesiąt ) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze czterema odrębnymi decyzjami z dnia 26 lutego 2014 r., znak: [...], [...], [...] i [...], wydanymi po rozpatrzeniu odwołań skarżącego R. B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r.: Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup żywności, Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na wykonanie badań medycznych i zakup niezbędnych leków, Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup obuwia zimowego, środków czystości i narzędzi pracy (mopy, kubły, ścierki), środków przeciwgrzybicznych, Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup bojlera, baterii wodnej do zlewozmywaka, syfonu do zlewozmywaka, niezbędnych akcesoriów (połączenia wodno - kanalizacyjne, prysznic), zakup kuchenki elektrycznej z indukcyjną płytą grzewczą, czteropalnikowej z piekarnikiem, pralki automatycznej, odkurzacza, komputera wraz z oprzyrządowaniem, przyłącza internetowego, opłat abonamentowych, telefonu komórkowego wraz z opłatami abonamentowymi, dekodera telewizyjnego, działając na podstawie art. 2, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 11, art. 39, ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 182) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (trzy pierwsze decyzje) oraz działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39, ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (decyzja ostatnia) utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżonymi decyzjami organy orzekły w sposób opisany powyżej. W uzasadnieniu swoich decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności na stałe, a zgodnie ze wskazaniami zawartymi w orzeczeniu jest zdolny do pracy w warunkach pracy chronionej. Skarżący utrzymuje się z pożyczek od znajomych, które we wrześniu 2013 r. wynosiły 30 zł i dochodu ze zbieractwa złomu w kwocie 19 zł, natomiast w październiku 2013 r. skarżący pożyczył od znajomych 70 zł, a ze zbieractwa uzyskał kwotę nie więcej niż 14 zł. Skarżący nie ujawnił danych pożyczkobiorców, co uniemożliwia organowi weryfikację sytuacji finansowej skarżącego. Na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy organ I instancji uznał, iż nie można dać wiary oświadczeniom skarżącego co do jego sytuacji finansowej, a doświadczenie życiowe wskazuje, że nie jest możliwe utrzymywanie się przez tak długi okres czasu z pożyczek od znajomych, w sytuacji braku możliwości ich spłacenia. Organ szczegółowo opisał sytuację faktyczną skarżącego stwierdzając, iż nie podejmuje on żadnych działań proponowanych mu przez organ celem polepszenia swojej sytuacji tak zdrowotnej, jak i materialnej, świadomie nie współpracując z pracownikiem socjalnym. Organ wyjaśnił, że brak współdziałania ze strony skarżącego z pracownikiem socjalnym, celem rozwiązania trudnej sytuacji życiowej (co znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy), realizuje przesłanki z art. 11 ustawy o pomocy społecznej, co skutkuje wydaniem decyzji o odmowie objęcia skarżącego wnioskowaną pomocą. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący nie precyzując zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w dniu 11.10.2013 r. skarżący zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej na zakup żywności, wykonanie badań medycznych i zakup niezbędnych leków, zakup obuwia zimowego, środków czystości i narzędzi pracy (mopy, kubły, ścierki) środków przeciwgrzybicznych, zakup bojlera, baterii wodnej do zlewozmywaka, syfonu do zlewozmywaka, niezbędnych akcesoriów (połączenia wodno - kanalizacyjne, prysznic), zakup kuchenki elektrycznej z indukcyjną płytą grzewczą, czteropalnikowej z piekarnikiem, pralki automatycznej, odkurzacza, komputera wraz z oprzyrządowaniem, przyłącza internetowego, opłat abonamentowych, telefonu komórkowego wraz z opłatami abonamentowymi, dekodera telewizyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, które weszło w życie dnia 1 października 2012 r., zmieniło m.in. kryteria dochodowe odnośnie przyznania świadczeń z pomocy społecznej - odpowiednio z kwoty 477 zł na 542 zł (dla osób samotnie gospodarujących) oraz z kwoty 351 zł na 456 zł (dla osób w rodzinie). Tym samym w przedmiotowej sprawie, z uwagi na uchylenie poprzedniej decyzji organu I instancji oraz decyzji SKO oraz mając na względzie, że wniosek został złożony dnia 30 listopada 2011 r., kryterium osobowe dla osoby w rodzinie wynosić będzie 351,00 zł. Organ podkreślił, iż z akt sprawy wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności na stałe. Mieszkanie zajmowane przez skarżącego jest skrajnie zaniedbane, mimo podejmowanych przez pracowników socjalnych prób pomocy w jego posprzątaniu, na które jednak skarżący nie wyraził zgody. Skarżący utrzymuje się z pożyczek od znajomych, które w miesiącu wrześniu 2013 r. wynosiły 30 zł, a za dochód ze zbieractwa złomu uzyskał kwotę 19 zł, natomiast w miesiącu październiku 2013 r. Skarżący pożyczył od znajomych 70 zł, a ze zbieractwa uzyskał kwotę nie więcej niż 14 zł. Na zapytanie organu I instancji nie ujawniono danych pożyczkobiorców, co uniemożliwia organowi weryfikację sytuacji finansowej skarżącego. Organ odwoławczy zweryfikował zgromadzone w sprawie dokumenty dotyczące sytuacji faktycznej, dochodowej i zdrowotnej skarżącego i podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji, iż skarżący nie podejmuje żadnych działań proponowanych przez organ celem polepszenia swojej sytuacji tak zdrowotnej, jak i materialnej, świadomie nie współpracując z pracownikiem socjalnym, co z kolei w świetle art. 11 ustawy o pomocy społecznej może stanowić podstawę do odmowy udzielenia pomocy. Organ odwoławczy wskazał, że skarżącemu jest udzielana systematyczna pomoc materialna na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, a więc skarżący nie jest pozbawiony pomocy, która zabezpiecza jego podstawowe potrzeby bytowe. Nadto Ośrodek Pomocy Społecznej bardzo szczegółowo zna sytuację życiową skarżącego, stąd jest w stanie ocenić racjonalność zgłaszanych przez niego potrzeb oraz udzielać stosownej pomocy. Zaskarżone decyzje są w ocenie Kolegium prawidłowe, gdyż zostały wydane w ramach uznania administracyjnego, nie naruszając jednocześnie granic tego uznania. Decyzja organu I instancji została podjęta po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego, w trakcie którego ustalono sytuację finansową, mieszkaniową i zdrowotną osoby ubiegającego się o pomoc, biorąc również pod uwagę postawę skarżącego. Na powyższe decyzje wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący. Organ w odpowiedzi na skargi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonych decyzji prowadzi do wniosku, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (powoływanej dalej jako "u.p.s."). Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w powołanej ustawie, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w art. 2 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z powyższym przepisem pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma jedynie na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Podkreślić również należy, że pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta udzielanej pomocy. Należy zatem wskazać, że zarówno rodzaj, jak i zakres świadczeń, o które wnioskował skarżący, nie jest kwestią najistotniejszą dla rozwiązania sporu powstałego na tle kontrolowanych decyzji, bowiem istnienie potrzeby przyznania jakichkolwiek świadczeń z pomocy społecznej wymaga zbadania nie tylko posiadanych środków i dochodów, ale również całokształtu warunków życia osób chcących skorzystać z pomocy społecznej. Spełnienie bowiem szczegółowych przesłanek warunkujących przyznanie poszczególnych świadczeń pomocowych nie jest wystarczającym uzasadnieniem i jednocześnie gwarancją uzyskania przez wnioskodawcę świadczenia. Uwaga ta odnosi się w pierwszej kolejności do świadczeń fakultatywnie przyznawanych, a więc takich, które organ może, ale nie ma prawnego obowiązku przyznać, pomimo spełnienia przez wnioskodawcę szczegółowo przedstawionych w ustawie kryteriów (art. 3 ust. 4 u.p.s.). Co więcej ustawodawca sformułował dodatkowy obowiązek polegający na współdziałaniu osoby wnioskującej o przyznanie pomocy ze środków publicznych w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, w której się znalazła (art. 4 u.p.s.). Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Jednym z podstawowych celów określonych w omawianej ustawie jest aktywizacja świadczeniobiorców. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie omawianej ustawy – bez względu na jej rodzaj – ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie może ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest niezwykle istotny i dlatego też został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z jego uzasadnionych i rozsądnych propozycji pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, w jakich się znalazła w celu "wyjścia" z systemu pomocy społecznej i umożliwienia samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Egzekwowanie od podopiecznych pomocy społecznej obowiązku współdziałania z organem pomocowym jest istotne również z tego powodu, że pomoc ta nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i tym samym wykształcania nieprawidłowych nawyków. W związku z tym uzasadnione jest stwierdzenie, że bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych pomocą społeczną może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymanie wypłaty świadczenia, o czym mowa w art. 11 u.p.s. Wspomniana regulacja tworzy po stronie organów obowiązek wszechstronnej analizy i oceny postawy osoby ubiegającej się o pomoc społeczną pod kątem istnienia po jego stronie woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a także pozostałych przesłanek wymienionych w przywołanym przepisie, których wystąpienie pozwala na odmowę przyznania bądź wstrzymanie świadczeń. Na powyższe kwestie zwracał już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w innych sprawach dotyczących skarżącego (por. wyrok z dnia 20 października 2015 r., III SA/Kr 80/15 oraz wyrok z 6 października 2016 r., III SA/Kr 1026/15). Przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy jest odmowa przyznania skarżącemu świadczeń w postaci zasiłków celowych. Zdaniem Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji organ odwoławczy nie naruszył przepisów ustawy o pomocy społecznej. Organy administracji obu instancji zgromadziły materiał dowodowy świadczący o tym, że skarżący odmówił pozytywnego współdziałania z organem pomocy socjalnej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Skarżący od wielu lat stale występuje do organów pomocy społecznej o udzielenie mu wszechstronnej pomocy. W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji organy pomocy społecznej nie przekroczyły również granic uznania administracyjnego. Sytuacja rodzinna i materialna skarżącego została ustalono prawidłowo. Nie można także zarzucić organom pomocy społecznej braku zainteresowania trudną sytuacją życiową skarżącego, jednak skarżący nie wywiązywał się z nałożonych na niego zobowiązań, takich jak na przykład uporządkowanie mieszkania. Nie udzielał także organom informacji dotyczących pomocy rzeczowej i finansowej uzyskanej od innych osób. Dlatego też w ocenie Sądu organy pomocy społecznej zasadnie przyjęły, że postawa skarżącego wskazuje na brak woli współdziałania z organami w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Skarżący nie wypełnia bowiem nawet niezbyt skomplikowanych obowiązków (uporządkowanie mieszkania), a równocześnie składa kolejne wnioski o przyznanie zasiłków na zaspokojenie swoich potrzeb (wykonanie badań medycznych i zakup niezbędnych leków, zakup obuwia zimowego, środków czystości i narzędzi pracy, środków przeciwgrzybicznych, zakup bojlera, baterii wodnej do zlewozmywaka, syfonu do zlewozmywaka, niezbędnych akcesoriów, zakup kuchenki elektrycznej z indukcyjną płytą grzewczą, czteropalnikowej z piekarnikiem, pralki automatycznej, odkurzacza, komputera wraz z oprzyrządowaniem, przyłącza internetowego, opłat abonamentowych, telefonu komórkowego wraz z opłatami abonamentowymi, dekodera telewizyjnego). Taka postawa skarżącego uzasadnia przekonanie, że oczekuje on zaspokojenia wszystkich swoich potrzeb ze środków pomocy społecznej, a ze swojej strony nie podejmuje działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji bytowej. W tych okolicznościach przyznawanie skarżącemu pomocy w formie zasiłków celowych specjalnych byłoby niezgodne z podstawowymi założeniami ustawy o pomocy społecznej przedstawionymi wyżej, a w szczególności z art. 4 i art. 11 u.p.s. Zdaniem Sądu organy prawidłowo odmówiły przyznania skarżącemu zasiłków celowych. Skarżący nie ujawnił źródeł swoich dochodów, wskazując jedynie, że zaciąga pożyczki u członków rodziny i znajomych. Odmówił jednak wskazania, kto udziela mu pożyczek. Nie podał też jakie są warunki spłaty zaciągniętych przez niego zobowiązań finansowych. Taka sytuacja nie pozwala na dokonanie pewnych ustaleń co do tego, czy skarżący utrzymuje się z pożyczek, czy też z darowizn. Tym bardziej, że wcześniej skarżący podał pracownikom pomocy społecznej nieprawdziwe dane co do tego, że nie pobiera dodatku mieszkaniowego, podczas gdy pracownicy ustalili, że w okresie od 1.11.2012 do 30.04.2013 r. skarżący otrzymywał dodatek mieszkaniowy w wysokości po 179,49 zł. Po ujawnieniu tych danych skarżący odmówił jakichkolwiek wyjaśnień. Co do odmowy przyznania zasiłku na środki czystości należy także wskazać, że organ wielokrotnie nakładał na skarżącego obowiązek posprzątania mieszkania, z czego skarżący nigdy się nie wywiązał. Okoliczność, że skarżący jest osobą chorą i o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie ma znaczenia w rozpoznawanych sprawach. Należy tez podkreślić, że według opinii lekarza psychiatry stan zdrowia skarżącego pozwala na podejmowanie świadomych decyzji i dokonywanie wyborów w kwestii funkcjonowania. Subsydiarny charakter świadczeń z zakresu pomocy społecznej, o którym była mowa na wstępie przesądza, iż w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku celowego nie współdziała z organami w zakresie rozwiązywania własnych problemów życiowych, jest w stanie pokonać trudności życiowe wykorzystując własne zasoby oraz zdolności i możliwości. Zdaniem Sądu, w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia zasadności wniosków skarżącego organy poczyniły ustalenia wskazujące zarówno na spełnienie przez skarżącego kryteriów do przyznania wnioskowanego świadczenia, jak i okoliczności, które na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej mogły usprawiedliwiać odmowę przyznania świadczeń. Zdaniem Sądu skargi na wskazane wyżej decyzje są bezzasadne. Organy zgodnie z obowiązującymi przepisami, wszechstronnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały prawidłowej oceny tego materiału. Wydane w tych sprawach decyzje w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia stanu faktycznego, wskazały przepisy, które miały zastosowanie w sprawach, prawidłowo interpretując ich treść. Wobec powyższego są oddalił skargi, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Należy także wskazać, iż Sąd uwzględnił złożony w piśmie z dnia 16 sierpnia 2017 r. przez pełnomocnika skarżącego – ustanowionego w ramach prawa pomocy – wniosek o zmianę terminu rozprawy . W wyniku powyższego termin został zmieniony z 7 września na 7 listopada 2017 r. Nie znalazł Sąd natomiast podstaw do odroczenia terminu rozprawy w dniu 7 listopada 2017 r. Na rozprawie stawił się pełnomocnik skarżącego, a obecność skarżącego nie była obowiązkowa. Z przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego (k. 147) wynika, że skarżący jest niezdolny do pracy w okresie od 24.10.2017 r. do 23.01.2018 r. Brak jest natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia niemożności stawienia się w Sądzie, w szczególności o godzinie 11.00. Zdaniem Sądu w tej sytuacji nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 109 p.p.s.a., gdyż skarżący był prawidłowo reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika na rozprawie, a o samym terminie rozprawy nie był przez Sąd powiadamiany. Skarżący, chcąc przedstawić swoje stanowisko w sprawie, mógł to uczynić na piśmie lub udzielić stosownych informacji reprezentującemu go pełnomocnikowi. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Odroczenie rozprawy jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną, a ocena, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy do sądu (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., II FSK 471/07, LEX nr 488307). Rozważając ewentualne odroczenie rozprawy, sąd musi brać pod uwagę sformułowany w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nakaz rozpatrywania spraw bez zbędnej zwłoki oraz zawartą w art. 7 p.p.s.a. zasadę szybkości postępowania (wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., I OSK 258/11, LEX nr 1081010, oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 lipca 2014 r., III SA/Gl 201/14, LEX nr 1520396). W niniejszej sprawie przyczyną odroczenia rozprawy mogłaby być nieobecność pełnomocnika skarżącego wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Nieobecność samego skarżącego, w sytuacji, gdy jest on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie może stanowić usprawiedliwionej przyczyny odroczenia rozprawy, w szczególności w sytuacji, gdy skarżący nie był przez Sąd wzywany do osobistego stawiennictwa. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w związku z art. 250 § 1 p.p.s.a.