III SA/Kr 802/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Maria Zawadzka Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skargę oddala. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 5 lipca 2017 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2017 r. nr [...] wymierzającej A sp. z o.o. w K karę pieniężną w wysokości 60.000,00 zł za urządzanie gier na pięciu automatach poza kasynem gry, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471, z późn. zm.) – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Funkcjonariusze Urzędu Celnego w dniu 5 listopada 2015 r., na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1404, z późn. zm.), przeprowadzili kontrolę w lokalu "J" przy ul. B w K. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że w przedmiotowym lokalu stwierdzono pięć automatów do gier, których wygląd i wyposażenie wskazywały, że są to automaty do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W trakcie kontroli, automaty były włączone do zasilania i gotowe do gry. Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej kontrolujący przeprowadzili eksperymenty (gry kontrolne) na czterech automatach, które potwierdziły, że gry na ww. automatach wypełniają dyspozycję art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Organ I instancji ustalił, iż za urządzającego gry na przedmiotowych automatach uznać należy A sp. z o.o. w K, jako podmiot do którego należały przedmiotowe automaty i który z tego procederu czerpał zyski. Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie powyższych ustaleń, wszczął z urzędu postępowanie, po przeprowadzeniu którego decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, jako organ właściwy w sprawie pod 1 marca 2017 r., wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 60.000 zł za urządzanie gier na pięciu automatach poza kasynem gry. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r., Spółka odwołała się od ww. decyzji, zarzucając: 1) błędne ustalenie stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanej decyzji, polegające na przyjęciu, że odwołujący był podmiotem urządzającym gry na urządzeniach, o które chodzi w niniejszej sprawie, 2) art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz 91 ustawy o grach hazardowych poprzez skierowanie skarżonej decyzji do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, 3) art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych powinna skutkować odstąpieniem od jej wymierzenia, na skutek stwierdzenia, że czynności strony jako podmiotu, który jedynie zawarł umowę urządzeń z podmiotem, który takie gry urządzał, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcia urządzania gry na automatach poza kasynem gry. Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Uzasadniając swoją decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podał, że w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku urządzania gry na automatach poza kasynem gry wynosi 12.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych). Podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek: ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach; ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; ustalenie, że gry na automatach urządzane były poza kasynem gry. Oceniając zebrane dowody Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że skontrolowane urządzenia spełniają wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o grach hazardowych. Potwierdziły to eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych w oparciu o art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, które wykazały, że w żadnej z przeprowadzonych gier grający nie miał wpływu na ich wynik, a więc mają one charakter losowy. Po włożeniu banknotów do akceptorów zainstalowanych w automatach (zakredytowaniu) i wybraniu jednej z dostępnych gier oraz stawki, kontrolujący przyciskiem start uruchamiali grę. Wykonano szereg gier uzyskując finalnie wygrane, które pozwalały na prowadzenie gier za uzyskane punkty kredytowe bez konieczności ponownego kredytowania urządzeń. Bez wątpienia gry urządzane na spornych automatach miały również charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku, bowiem, jak wynika z przeprowadzonych eksperymentów, rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. W wyniku analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, organ II instancji doszedł do przekonania, że eksperymenty przeprowadzone na omawianych urządzeniach dostatecznie potwierdziły fakt losowego charakteru dostępnych na nich gier. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że skontrolowane urządzenia spełniają ustawowe wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach według ustawy o grach hazardowych. Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w badaniach biegłego sądowego, przeprowadzonych na wskazanych automatach na potrzeby postępowania karnego skarbowego, włączonych do akt niniejszego postępowania. Gry na ww. automatach urządzane były poza kasynem gry, bowiem kontrolowany lokal nie posiada takiego statusu. Zdaniem Dyrektora Izby nie budzi wątpliwości fakt, iż to spółka A była urządzającym gry na automatach jako ich właściciel, wskazany na informacjach, naklejonych na każdym z urządzeń, natomiast Spółka stoi na stanowisku, iż takich gier nie urządzała a jedynie wypożyczyła automaty Dzierżawcy tj. B Service Sp. z o. o., na podstawie umowy z 1 kwietnia 2015 r. Analiza wymienionej umowy wskazuje, że Spółka A, określona w umowie jako Wypożyczający była właścicielem automatów a także ich wyłącznym serwisantem oraz dysponentem. Zapisy umowy ograniczają uprawnienia Dzierżawcy do swobodnego dysponowania urządzeniami i określają zakaz zmiany przeznaczenia przedmiotu dzierżawy, dokonywania zmian, przeróbek oraz adaptacji. Umowa nakładała na Dzierżawcę obowiązek bezzwłocznego zgłaszania usterek do serwisu Wypożyczającego. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, Wypożyczający i Dzierżawca powiązani byli kapitałowo i personalnie poprzez osoby prezesa zarządu A Sp. z o. o. R. R., który był jednocześnie komandytariuszem w B Service Sp. z o. o. oraz P. W., udziałowca w spółkach B Service i B2, która wynajęła lokal przy ul. B w K pod wstawienie przedmiotowych automatów do gier. W ocenie organu współdziałanie podjęte pomiędzy wymienionymi spółkami realizowano w celu urządzania gier hazardowych dla osiągania korzyści finansowych przez współpracujące podmioty. Zawarta umowa dzierżawy automatów do gier pomiędzy A Sp. z o. o. a B Service Sp. z o. o. z 1 kwietnia 2015 r. oraz umowa najmu lokalu pomiędzy D D. G. a B Sp. z o. o. z 14 października 2015 r., miały na celu utrudnienie dochodzenia przez właściwe organy prawdy obiektywnej poprzez ustalenie podmiotu urządzającego gry hazardowe na wskazanych automatach oraz rozmycia odpowiedzialności za organizowanie tego procederu. Organ odwoławczy stoi na jednoznacznym stanowisku, że w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych urządzającym gry na automatach poza kasynem gry jest każdy, kto dokonał naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, a więc osoba zaangażowana w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Z istoty swej będzie to więc zawsze konkretny podmiot. W przedmiotowej sprawie bezspornie ustalono, że Spółka w kontrolowanym lokalu prowadziła działalność polegającą na udostępnieniu automatów do gier hazardowych, stanowiących jej własność. Dla ustalenia zasadności wymierzenia kary pieniężnej istotne jest wyłącznie pozytywne stwierdzenie istnienia przesłanek obiektywnych, określonych przepisem art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, do których bez wątpienia nie należą subiektywne odczucia urządzającego gry, jego przekonanie o legalności podejmowanych działań, świadomość, staranność, wiedza, wina itp. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że należało wymierzyć Spółce karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, z uwagi na zaistnienie łącznie wszystkich przesłanek określonych tym przepisem. A sp. z o.o. w K w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła zakwestionowanej decyzji: 1) błędne ustalenie stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanej decyzji, polegające na przyjęciu, że skarżący był podmiotem urządzającym gry na urządzeniach, o które chodzi w niniejszej sprawie, 2) naruszenie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 ustawy o grach hazardowych (dalej zwanej u.g.h.) poprzez skierowanie skarżonej decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., 3) naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych powinna skutkować odstąpieniem od jej wymierzenia na skutek stwierdzenia, że czynności strony jako osoby wynajmującej automaty podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gry na automatach poza kasynem gry. Podnosząc powyższe zarzuty w całości odpowiadające zarzutom podniesionym w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżąca spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia sądu, które zapadnie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono argumentację na poparcie postawionych w skardze zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 października 2005 r. sygn. akt FSK 2326/04). Wniesiona skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja nie jest obarczona błędami. Nie ulega bowiem wątpliwości, że automaty do gry służyły do urządzania na nich gier dopuszczalnych jedynie w salonach gier po otrzymaniu stosownej koncesji. Brak spełnienia już tylko tej przesłanki uzasadniał nałożenie kary pieniężnej, której wysokość została prawidłowo obliczona w tej sprawie. Kara pieniężna wymierzana na podstawie 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru represyjnego. Kara pieniężna - jako sankcja administracyjna - ma znaczenie prewencyjne, jej istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów określonych w przepisach prawa. Tak więc możliwość wymierzenia kary pieniężnej - z zastosowaniem art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - zachodzi tylko o ile ustawa o grach hazardowych przewiduje zakaz gry na automatach poza kasynem gry (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 29 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 546/12, opub. w LEX nr 1343457 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 15 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 365/11, opub. w LEX nr 1139252). W rozpoznawanej sprawie dopuszczalne było stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu dowodowym w celu ustalenia charakteru automatów. Rozstrzygnięcia organów w tej sprawie w przedmiocie kar pieniężnych, o których mowa w art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych na podstawie własnych ustaleń wynikających z przepisów ustawy o Służbie Celnej są prawidłowe. Funkcjonariusze celni prawidłowo przeprowadzili eksperyment (grę losową) w trybie art. 32 ust. 1 pkt 13 tej ustawy, a dowód z tych czynności potwierdził, że na kontrolowanych automatach prowadzono gry z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu, zebrany w toku postępowań przez organy materiał dowodowy potwierdził jednoznacznie losowy charakter gier urządzanych na spornych automatach, wykluczając tym samym ich zręcznościowy charakter. Organy słusznie wskazały, że przedmiotowe automaty o wskazanych w decyzji numerach zezwalają na grę o charakterze komercyjnym (możliwość gry występuje dopiero po uiszczeniu środków pieniężnych) i losowym, bowiem układ znaków na automacie jest losowy i nie zależy od zręczności (umiejętności gracza). Urządzenia te są automatami do gry w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Wykładnia przepisów ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że wystarczająca przesłanką zastosowania art. 3 ustawy o grach hazardowych, zgodne z którym urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, jest aby przynajmniej jedna gra zainstalowana na urządzeniu miała charakter losowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt III SA/Gl 45/14, opub. w LEX nr 1513689). Sąd nie znajduje uzasadnienia dla zarzutu skargi dotyczącego dokonania przez organy administracji błędnego ustalenia stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanej decyzji, polegające na przyjęciu, że skarżący był podmiotem urządzającym gry na urządzeniach, o które chodzi w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu prawidłowo organy ustaliły, że to strona skarżąca jest urządzającym grę na automatach. Sąd pierwszej instancji nie podziela zarzutów dotyczących naruszenia przez organy obu instancji art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie skarżonej decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest niezasadny, ponieważ decyzje w tej sprawie zostały skierowane do prawidłowego podmiotu. Zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, jest również niezasadny. Strona skarżąca została prawidłowo uznana za urządzającą grę na automatach, a tworzenie przez nią skomplikowanej sieci innych podmiotów i tworzenia umów nazywanych umowami dzierżawy miały na celu przede wszystkim ominięcie odpowiedzialności za urządzanie gier. Problematykę wspomnianych umów należy rozpocząć od uwagi ogólniejszej natury. Sam fakt wypożyczenia (wydzierżawienia, wynajęcia użyczającemu czy też udostępnienia) automatu do gier innemu podmiotowi, w celu prowadzenia w oparciu o taki automat działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2 ust. 3 bądź ust. 5 u.g.h., rzeczywiście jeszcze nie przesądza o możliwości przypisania wypożyczającemu (wydzierżawiającemu, użyczającemu, wynajmującemu czy też udostępniającemu) statusu podmiotu "urządzającego gry", w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej samej ustawy. Żaden z przepisów tej ustawy nie zakazuje zwierania umów, na podstawie których inny podmiot takie gry będzie dopiero urządzał (ani nie penalizuje tego rodzaju zachowań). W razie zawarcia jakiejkolwiek umowy tego rodzaju, z jej treści powinno niedwuznacznie wynikać (niezależnie od tytułu nadanego umowie przez strony), że w istocie działalność taką będzie prowadził sam wypożyczający (wydzierżawiający, użyczający, wynajmujący lub udostępniający) albo że urządzanie gier - a więc ich organizowanie, w celu osiągnięcia przychodu z takiej działalności - będzie w istocie wspólnym przedsięwzięciem gospodarczym obu stron umowy. Bezspornym jest, że "urządzanie gier" nie ma definicji ustawowej. Natomiast samo pojęcie "urządzanie" rozumiane jest jako synonim pojęć takich jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować, zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie (aktywnych) działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Umowy (akta administracyjne sprawy, karty nr 128-130, 112-113), na które powołują się organy pozwala określić rolę skarżącej Spółki jako tej, która nie tylko wypożycza automaty, ale także ponosi odpowiedzialność za ich naprawę i serwis (§ 5 umowy), każdorazowe udostepnienie przedmiotu dzierżawy na każde żądanie wypożyczającego (§ 4 pkt 2 umowy) oraz, co ma istotne znaczenie w sprawie, finansowo korzysta z dochodu generowanego przez te automaty (§ 6 umowy). Co istotne, treść umów dzierżawy zawiera taką regulację, która pozostaje w sprzeczności z faktycznymi transferami pieniężnymi pomiędzy wypożyczającym (wydzierżawiającym) automaty do gry a ich dzierżawcą. Jak wynika z kart nr 112, 113 i 128 akt administracyjnych sprawy, wypożyczający czyli skarżąca Spółka miała otrzymywać wynagrodzenie za najem automatów jako prawdopodobnie składające się z kilku części: część stałą w wysokości 100 lub 200 złotych i jeszcze jakąś inna część, której wysokości jednak umowy nie określają. Ale zarazem ta część stała wynosząca 100 lub 200 złotych (w zależności od umowy dzierżawy) zawiera również zapis, zgodnie z którym kwoty środków za wynajem automatu wynoszące ponad 15000 Euro mają być uiszczane na rzecz wypożyczającego w inny sposób niż gotówką. Porównując kwotę 200 złotych stanowiącą równowartość co najwyżej 48 Euro (przy przeliczniku 1 Euro = 4,2 złotego), przekroczenie płatności wynoszącej 15000 Euro nastąpiłoby po co najmniej ok. 300 miesiącach (po 25 latach) dzierżawienia automatu, czyli w istocie po jego zużyciu się. Oczywistym jest więc i to, że w umowie dzierżawy (umowach dzierżawy) nie wpisuje się sposobu przekazywania płatności kwot całkowicie abstrakcyjnych w stosunku do treści umowy. Jednakże jak wynika z miesięcznych zestawień płatności pomiędzy Spółkami B Service sp. z o.o. a A sp. z o.o. są one zdecydowanie większe niż kwoty 100 złotych lub 200 złotych (albo też te kwoty podwyższone o wysokość podatku). Spółka B Service sp. z o.o. co miesiąc wpłacała od wydzierżawionych w ten sposób automatów na rzecz Spółki skarżącej kwoty różnej wysokości, ale np. w miesiącach lipiec i sierpień 2015 roku kwoty te stanowiły przedział od ok. 33 tysięcy złotych (ok. 8 tyś. Euro mając na uwadze przelicznik 1 Euro=4,2 zł) do ponad 39 tysięcy złotych (ok. 9,5 tyś Euro) z tym że jednak faktura opiewała na kwotę tylko 8392,50 zł (prawie 2 tyś Euro) (karta nr 141 akt administracyjnych sprawy). To zaś oznacza, że pomiędzy Spółkami A sp. z o.o. a B Service sp. z o.o. istniało powiązanie ekonomiczne, a wysokość znacznego dochodu Spółki skarżącej zależała od wykorzystywania jej automatów. To powiązanie i to nie tylko ekonomiczne, dodatkowo znajduje potwierdzenie w tworzonych spółkach: R. R. tworzy Spółkę A sp. z o.o., P. W. tworzy spółkę B Service sp. z o.o. i R. R. oraz Spółka B Service sp. z o.o. tworzą spółkę B Service sp. z o.o. sp. komandytowa. R. R. jest prezesem zarządu Spółki A sp. z o.o. i R. R. jest jedynym komandytariuszem Spółki B Service sp. z o.o. sp. komandytowa. Na tej podstawie można stwierdzić, że istniało nieformalne przyzwolenie na swoiste wykorzystywanie Spółki B Service sp. z o.o. celem generowania zysku przez Spółkę skarżącą. Sąd w tej sprawie nie ocenia przy tym, czy także i Spółce B Service sp. z o.o. można postawić zarzut organizowania gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Byłaby to odrębna sprawa, nie objęta kognicją w tej sprawie. Nie jest przy tym wykluczone, że nawet kilka podmiotów może być organizującym grę na tych samych automatach pod warunkiem, że każdy z tych podmiotów nie może samodzielnie takiej gry urządzać i każdy z nich ekonomicznie korzysta z gry na automatach generując przy tym swoje zyski. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy wskazały szereg czynności, które w ich ocenie pozwalały na przyjęcie, że to właśnie skarżąca Spółka jest także urządzającym gry na automatach. Sąd, tak jak i organy orzekające w tej sprawie, uznał za prawidłową argumentację organów sprowadzającą się do tego, że zakres odpowiedzialności wynikający z zawieranych umów dzierżawy, jak i tworzenie w kręgu bardzo wąskiej grupy osób (dwie osoby) kilku spółek miały na celu utrudnienie dochodzenia ustalenia, kto jest urządzającym gry na automatach. Przedsiębiorcy w prowadzonej działalności gospodarczej nie kierują się działaniami utrudniającymi im uzyskiwanie zysku czy też komplikującymi czynności zmierzające do jego uzyskiwania. Spółka A sp. z o.o. będąca właścicielem dość dużej ilości automatów do gier, zakupując te automaty nie kierowała się celem filantropijnym i nie zadowalała się wpływem w wysokości 100 lub 200 złotych od jednego automatu. Takie bowiem przychody mogłyby nawet nie pokryć kosztów funkcjonowania samej Spółki skarżącej. Przeczą temu wielokrotnie większe miesięczne wpłaty od spółki B Service sp. z o.o. Tym samym trafnie organy orzekające w tej sprawie stwierdziły, że to poprzez celowe tworzenie kilku spółek, Spółka skarżąca zamierzała tak urządzać gry na automatach, aby być jednocześnie tym urządzającym i czerpać z tego zyski, a z drugiej strony utrudniać możliwość przypisania tejże Spółce przez organy administracji odpowiedzialności za urządzanie gier. Sąd w tym składzie przychyla się do stanowiska zajmowanego w orzecznictwie sądowym, które wprost wskazuje, że w przypadku zawarcia jakiejkolwiek umowy najmu lub podobnego rodzaju, z jej treści powinno niedwuznacznie wynikać i to niezależnie od tytułu nadanego umowie przez strony, że w istocie działalność hazardową będzie prowadził sam wypożyczający albo że urządzanie gier - a więc ich organizowanie, w celu osiągnięcia przychodu z takiej działalności - będzie w istocie wspólnym przedsięwzięciem gospodarczym obu stron umowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 377/16). Sąd w tej sprawie uznał, że skoro w kontrolowanym postępowaniu dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, które stały się podstawą nie budzącego istotniejszych wątpliwości zastosowania przepisów prawa materialnego, to skargę należało, na podstawie art. 151 § 1 P.p.s.a., oddalić.