III SA/Kr 802/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Renata Czeluśniak Sędziowie: SWSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. skargę oddala; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat P. W-P. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 maja 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy w sprawie odmowy przyznania J. P. (dalej: "skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad matką K. P. - O. Podstawę decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej: "u.ś.r.") oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 8 października 2019 r. skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką K. P. - O. We wniosku wskazała, że osoba wymagająca opieki jest rozwiedziona. Do wniosku dołączyła orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] 2019 r., z którego wynika, że K. P.- O. posiada znaczny stopień niepełnosprawności, niepełnosprawność istnieje od 22 roku życia, a orzeczenie zostało wydane do 31 sierpnia 2021 r. Z treści orzeczenia wynika ponadto, że K. P. – O. wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z zaświadczenia z dnia 15 października 2019 r. wynika, że skarżąca w 2019/2020 była uczennicą klasy 3 Liceum Ogólnokształcącego [...] w Z, naukę miała ukończyć 2020 r. Decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] Wójt Gminy orzekł o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką K. P. - O. W ocenie organu skarżąca, jako osoba zobowiązana do alimentacji względem matki, może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne ponieważ matka skarżącej jest osobą rozwiedzioną. Organ wskazał, że zasadniczą przesłanką, która musi być zbadana to ustalenie czy w związku z opieką nad matką skarżąca będzie rezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ podniósł, że z dołączonych do akt zaświadczeń wynika, że skarżąca ma status osoby uczącej się. Organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2019, poz. 1482 ze zm.) i przyjął, że zapisy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy jednoznacznie wskazują, iż osoba posiadająca status osoby uczącej się nie może, poza pewnymi wyjątkami, posiadać statusu osoby bezrobotnej, gotowej do podjęcia zatrudnienia. Tym samym nie może zrezygnować z możliwości podjęcia zatrudnienia ze względu na konieczność opieki nad osobą niepełnosprawną oraz nie nabywa uprawnień umożliwiających pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie organu osoba posiadająca status osoby uczącej się w trybie dziennym, nie nabywa uprawnień zmierzających do przyznania prawa umożliwiającego pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż taka osoba nie może nie podjąć lub zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnoprawności. W uzasadnieniu organ podniósł, że matka skarżącej jest pracownicą Urzędu Gminy na cały etat, a ocena stanu faktycznego sprawy wskazuje, że to matka skarżącej utrzymuje skarżącą a nie odwrotnie. W odwołaniu skarżąca zarzuciła oparcie decyzji na błędnych stwierdzeniach niezgodnych ze stanem faktycznym, jak i prawnym oraz brak poprzedzenia decyzji wnikliwą analizą sytuacji życiowej, rodzinnej, społecznej oraz zdrowotnej matki skarżącej. Skarżąca wskazała, że w jej ocenie przysługuje jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ nie może wykonywać pracy zarobkowej, a osoba, którą się opiekuje posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Do odwołania dołączono dokumenty dotyczące stanu zdrowia matki skarżącej oraz umowę zlecenia zawartą przez skarżącą. Decyzją z dnia 25 maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że skarżąca w roku szkolnym 2019/2020 była uczennicą III klasy Liceum Ogólnokształcącego, zaś osoba wymagająca opieki pozostawała w zatrudnieniu w Urzędzie Gminy na pełny etat. W ocenie organu II instancji, fakt pozostawania w stosunku pracy przez matkę skarżącej powoduje, że trudno uznać ją za osobę wymagająca opieki w takim stopniu, aby potencjalny opiekun musiał sam rezygnować z zatrudnienia dla sprawowania opieki. Organ podniósł ponadto, że skarżąca pobiera naukę w systemie dziennym, a zatem w określonych godzinach w ciągu dnia spełnia obowiązek szkolny i nie może się wtedy opiekować matką ani podejmować zatrudnienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości i zarzuciła oparcie jej na błędnych stwierdzeniach niezgodnych zarówno ze stanem faktycznym, jak i prawnym, brak przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz brak wnikliwej analizy sytuacji życiowej: rodzinnej, społecznej oraz zdrowotnej osoby podlegającej opiece. W ocenie skarżącej decyzja została wydana na podstawie przyjętych przez organy domniemań. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia 1 kwietnia 2021 r. skarżąca przedłożyła dokumenty, które w ocenie skarżącej mogą stanowić materiał dowodowy w sprawie, w szczególności dotyczące stanu zdrowia K. P. oraz zaświadczenie o skreśleniu skarżącej z listy studentów z dniem 3 marca 2021 r. Pismem z dnia 6 maja 2021 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. polegającym na niezasadnym przyjęciu, że skarżąca nie jest osobą, która nie podejmuje zatrudnienia lub rezygnuje z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 §1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy przyjmując, iż sama okoliczność, że skarżąca na czas orzekania była uczennicą uniemożliwia jej pobieranie zasiłku, ponieważ nie jest możliwe, aby jednocześnie rezygnowała z podjęcia zatrudnienia. Pełnomocnik skarżącej wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z dołączonych do pisma dokumentów oraz o przyznanie kosztów postępowania za pomoc prawną udzieloną z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługuje na oddalenie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W sprawie bezspornym jest, że w dniu wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia, skarżąca była uczennicą trzeciej klasy liceum ogólnokształcącego (w trybie dziennym), matka skarżącej K. P. była zatrudniona w Urzędzie Gminy. K. P. posiadała stwierdzony znaczny stopień niepełnosprawności, ze wskazaniem wymogu stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Decyzją z dnia 28 listopada 2019 r. matka skarżącej zmieniła nazwisko na P. Na wstępie należy wskazać, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji na moment jej wydania, tzn. dokonuje oceny w odniesieniu do istniejącego w dniu wydania decyzji stanu faktycznego oraz stanu prawnego. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2020 r., I OSK 1148/20, CBOSA). Słusznie organ II instancji stwierdził, że ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19, CBOSA). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, CBOSA). W ocenie Sądu nieuzasadnionym było odwołanie się przez organ I instancji do przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, ponieważ dla oceny zaistnienia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest wymagane, aby osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia posiadała status bezrobotnego. Trzeba wskazać, że ustawa zawiera definicję pojęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zgodnie z art. 3 pkt 22 u.ś.r. oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Sąd stwierdził, że odwołanie się przez organ do przepisów ustawy o promocji zatrudnienia nie miało wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a., a zatem nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy ze względu na konieczność opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym nie jest możliwe podjęcie zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu. Na równi z rezygnacją z pracy należy traktować niepodejmowanie pracy przez opiekuna. Wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że skarżąca zrezygnowała czy też nie podejmowała zatrudnienia z powodu opieki nad matką, ponieważ jako uczennica szkoły średniej w trybie dziennym nie miała fizycznej możliwości pozostawania w zatrudnieniu, a zatem brak jest związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a opieką nad matką skarżącej. Należy stwierdzić, że ratio legis art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest tego rodzaju, że ma on stanowić wsparcie finansowe dla osób, które nie mogą podjąć bądź rezygnują z zatrudnienia, aby w sposób ciągły opiekować się niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny. Istotą świadczenia jest przyznanie wsparcia finansowego osobie, która zamiast świadczyć pracę, pozostaje w domu w celu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Skoro zatem skarżąca przez pięć dni w tygodniu chodziła do szkoły brak było podstaw do przyjęcia, że matka skarżącej wymaga ciągłej i nieprzerwanej opieki, która jest jednym z warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W doktrynie słusznie się bowiem podnosi, że trudno przypisać osobie ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne "sprawowania opieki nad niepełnosprawnym", w sytuacji gdy osoba taka przykładowo studiuje w systemie stacjonarnym (Małysa- Sulińska, Ustawa o świadczeniach rodzinnych Komentarz, LEX). W realiach niniejszej sprawy skarżąca oraz jej młodsza siostra pomagają mamie w codziennych czynnościach, co jest w pełni uzasadnione więzami rodzinnymi i ciążącymi na skarżącej obowiązkami alimentacyjnymi względem matki, a pomoc w domu czy też opieka nad młodszą siostrą (w ramach pomocy matce) nie może stanowić podstawy do przyznania zasiłku opiekuńczego. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności daje podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz, że wystarczające jest stwierdzenie długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną, nie ma bowiem potrzeby stwierdzenia, że opieka ma charakter stały, Sąd podziela i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r. (sygn. akt I OSK 275/21, CBOSA), zgodnie z którym co prawda ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji "sprawowania opieki", tym niemniej z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece - w rozumieniu tego przepisu - musi ona być stała lub długoterminowa. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2454/11; CBOSA). W sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej (ciągłej) lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje. Tymczasem, w czasie wydawania decyzji przez organ II instancji skarżąca jako uczennica szkoły dziennej nie miała możliwości stałej (ciągłej) opieki nad matką, niezależnie od tego, że w tym czasie matka skarżącej takiej stałej (ciągłej) i długotrwałej opieki nie wymagała. Ustalenia związku między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, tj. ustalenie wymiaru faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy, nie można utożsamiać z oceną wskazań, dotyczących osoby niepełnosprawnej wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Ocena spełnienia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w danym przypadku wymaga ustalenia czy rodzaj bądź/i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia wynikającego z treści orzeczenia o niepełnosprawności (por. wyrok NSA z 18 maja 2021 r., jw.). W rezultacie, organy I i II instancji zasadnie przyjęły, że fakt uczenia się przez skarżącą w liceum dziennym wyklucza możliwość przyjęcia, że sprawuje ona stałą opiekę nad matką uzasadniającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, w świetle którego organy uzależniały przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od kryterium dochodowego, taka wypowiedź nie znalazła się bowiem w żadnej z wydanych w sprawie decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 k.p.a. należy wskazać, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2020 r., II GSK 795/18, CBOSA). Zaznaczyć należy, że w momencie podejmowania decyzji przez organ I i II instancji skarżąca była uczennicą szkoły średniej, a matka skarżącej była zatrudniona w Urzędzie Gminy, okoliczności te zasadnie w ocenie organów legły u podstaw ustalenia, że nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a opieką nad niepełnosprawną matką, wyklucza to bowiem fakt, że skarżąca przez znaczną część dnia przebywa w szkole (a zatem nie sprawuje osobistej opieki) oraz fakt, że matka skarżącej miała możliwość świadczenia pracy, a zatem jej stan zdrowia na dzień podjęcia decyzji nie wymagał stałej opieki osób trzecich, co wykluczało przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazać należy, że ani w skardze, ani w piśmie pełnomocnika z dnia 27 kwietnia 2021 r. nie wskazano jakich dokładnie okoliczności organ nie ustalił, a które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd zważył, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji niezasadnie wskazano art. 17 ust. 1 b u.ś.r. jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego w rozumieniu art. 145 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego względem pracowników Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Sąd nie znalazł podstaw do wydania postanowienia w trybie art. art. 155 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie stwierdzenia w toku rozpoznawanej sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Istotne naruszenie należy rozumieć naruszenie prawa tego rodzaju, że choć nie stanowi ono bezpośredniej podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, to świadczy w sposób oczywisty o nieprawidłowościach w rozumieniu lub/i stosowaniu prawa przez organ administracji (por. wyrok NSA z 24 marca 2010 r., II FSK 1827/08, CBOSA). W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy nie zachodziła przesłanka do wydania postanowienia sygnalizacyjnego. Trzeba bowiem wskazać, że na mocy art. 15zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1843 ze zm.) nastąpiło wstrzymanie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym, terminy zaczęły biec ponownie od 21 maja 2020 r. (art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2, Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Sąd nie przeprowadził dowodu z dołączonych dokumentów, ponieważ wszystkie one powstały po wydaniu zaskarżonej decyzji, a zatem nie mogły stanowić podstawy oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18 ze zm.). Mając na względzie powyższą argumentację, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.