III SA/Kr 806/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Bolesław na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia skargę odrzucić. W dniu 11 czerwca 2005 r. (data nadania) Gmina Bolesław reprezentowana przez Wójta Gminy wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2005 r. uchylającą w całości decyzję wójta Gminy Bolesław ustalającą Przedsiębiorstwu W. i K. i sp. z o.o. w O. opłatę roczną w wysokości 640 zł za umieszczenie w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przez skarżącego skargi na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Uruchomienie bowiem powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności zaskarżonej decyzji poprzedzać musi konstatacja, że skarga w niniejszej sprawie pochodzi Od uprawnionego podmiotu. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie skargę podpisał Wójt Gminy Bolesław, wskazując równocześnie, że działa imieniem Gminy Bolesław (w skardze wskazano, iż skarżącym jest Gmina Bolesław). Zgodnie zaś z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych zarządcą dróg gminnych jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. W oparciu ł tę właśnie normę kompetencyjną w niniejszej sprawie decyzję w I instancji wydał Wójt Gminy Bolesław. Ten sam organ tj. Wójt Gminy Bolesław działający imieniem Gminy Bolesław jest także w niniejszej sprawie skarżącym. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z 24.01.1997r., IV S.A. 802/95, ONSA 1997/4/179) organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. W swym orzecznictwie Sąd Administracyjny wyraźnie wskazuje, że "rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych jakie przepisy kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub sądowo-administracyjnym. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA" (por. uchwalę 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r., OPS 1/03). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swym orzecznictwie podkreślał (por. m.in. wyrok NSA z 22.07.1999r., II S.A. 974/99, niepubl, lex Nr 46296), że "prawo do żądania kontroli legalności skarżonej decyzji/postanowienia przysługuje ich adresatom, nie przysługuje natomiast organowi niższej rangi, który w ten sposób chciałby bronić swych racji wobec argumentacji zaprezentowanej przez organ II instancji. Skarga służy do obrony praw strony, a nie organu, który występował w sprawie". Dopuszczenie takiej możliwości, tj. przyjęcie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie "nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez- skargę takie rozstrzygnięcie" (postanowienie NSA z dnia 19.10.2000r. II S.A./Gd 2159/00). Z tego względu, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne oraz treść art. 58 § 3 tej ustawy, Sąd postanowił o odrzuceniu skargi z powodu jej wniesienia przez podmiot do tego nieuprawniony.