III SA/Kr 806/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na akt Prezydenta Miasta z dnia 27 listopada 2009r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 listopada 2009r. Nr [...] Prezydent Miasta poinformował B. G., iż zgodnie z uchwałą Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, Gmina świadczy pomoc mieszkaniową osobom wykazującym niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągającym niskie dochody. Uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu względów społecznych są m.in. osoby bezdomne, tj. osoby nie posiadające zameldowania na pobyt stały oraz pobyt czasowy na terenie Gminy i nie posiadające zameldowania na pobyt stały na terenie innej gminy oraz wykazujące 5-letni okres zamieszkiwania i posiadania źródła dochodu na terenie A, przed datą złożenia wniosku. Prezydent Miasta stwierdził, iż złożony przez B. G. wniosek o wynajem lokalu mieszkalnego nie kwalifikuje się do pozytywnego rozpatrzenia, ponieważ wnioskodawczyni nie wykazuje 5-letniego centrum życiowego na terenie Gminy oraz posiada źródło dochodu poza tą Gminą. Pismem z dnia 18 grudnia 2009r. B. G. wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia 27 listopada 2009r. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowych zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r. nr 31, poz. 266 z późn. zm.) rada gminy określa zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Obowiązująca w A uchwała Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy przewiduje w § 20 wstępną weryfikację wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego. Wstępna weryfikacja polega na stwierdzeniu czy wnioskodawca spełnia kryteria określone niniejszą uchwałą. Jeżeli wynik wstępnej weryfikacji jest negatywny, wnioskodawca nie uczestniczy w dalszych etapach postępowania i jest o tym fakcie pisemnie zawiadamiany. To organ dokonując tej weryfikacji w sposób samodzielny, jednostronny, władczy, ocenia, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w uchwale, czy też ich nie spełnia. W przypadku sporu powstałego pomiędzy organem, a wnioskodawcą na tle oceny czy spełnione są przesłanki określone w uchwale, kwestia ta może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale stanowi akt z zakresu administracji publicznej, który dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wniesienie skargi na taki akt Prezydenta Miasta powinno być, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiego aktu, do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca nie poprzedziła skargi wezwaniem organu do usunięcie naruszenia prawa jak wymaga tego w/w przepis prawa. Należy zatem uznać, iż skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym nie zachowała trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi stało się niedopuszczalne, uznając za "inną przyczynę", o której mowa w tym przepisie, wniesienie skargi bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.