III SA/Kr 809/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi E. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie spraw w terminie za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem znak: [...] z dnia 7 marca 2012 r., na podstawie art. 37 § 1 i 2 oraz art. 123 k.p.a. uznało zażalenie E. D. na niezałatwienie w terminie przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej spraw wszczętych wnioskami E. D. z dnia 15 lipca 2011 r. i 10 sierpnia 2011 r. - za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że Wójt Gminy działając przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] odmówił pomocy E. D. na leki oraz węgiel, a decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] odmówił pomocy na leki, węgiel oraz energię elektryczną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] 2011 r. nr [...] i [...], w wyniku rozpatrzenia odwołań, uchylił zaskarżone decyzje i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia. E. D. dnia 16 grudnia 2011 r. wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie w terminie przez GOPS wyżej wymienionych spraw. Następnie Wójt Gminy decyzjami z dnia [...] 2011 r. nr [...] i [...] ponownie odmówił pomocy. Na postanowienie SKO z dnia 7 marca 2012 r. E. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Zdaniem Kolegium, postanowienie nie podlega zaskarżeniu, bowiem nie mieści się w żadnej z kategorii rozstrzygnięć, o jakich mowa w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli działalności administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne wyznacza natomiast art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Rozpatrując na podstawie art. 37 § 1 i 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej k.p.a.), zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie organ wyższego stopnia może bądź uznając zażalenie za uzasadnione wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy, bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. W przypadku uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia. Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego a nie merytoryczną i główną w tym postępowaniu. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Zwalczanie bezczynności organu lub przewlekłości następuje w ten sposób, iż możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie i wówczas ten organ obowiązany będzie do przesłania akt sprawy i udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga jest niedopuszczalna. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.