III SA/Kr 81/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza M. S. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 listopada 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/1148/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. znak: SKO.ŚR/4111/1148/202, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.; dalej: u.ś.r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Miechowa z dnia 20 września 2023 r. nr GOPS-ŚR.222/5231/2023 o odmowie przyznania J. K. (dalej: skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką U. K. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji orzekł o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. W uzasadnieniu decyzji powołano art. 17 ust. 1b u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała przed 18. rokiem życia lub w trakcie nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Mając na uwadze treść ww. regulacji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na przyznanie wnioskowanego świadczenia bowiem z przedłożonego orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność matki skarżącej. Ponadto wskazano, że skarżąca w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 31 lipca 2023 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad synem M. W chwili obecnej syn nie posiada nowego orzeczenia spełniającego warunki do dalszej wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. błędne uznanie, że negatywną przesłanką do przyznania świadczenia jest brak wskazania, że niepełnosprawność powstała przed 18. rokiem życia lub w trakcie nauki w szkole wyższej przed ukończeniem 25. roku życia, podczas gdy wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych został uznany za niezgodny z Konstytucją RP i w konsekwencji organ nie mógł oprzeć swojego rozstrzygnięcia na tym przepisie, co determinuje naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz oparcie decyzji jedynie na jej części, podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich dowodów powinna prowadzić do uznania, iż skarżąca spełnia wszystkie przesłanki uzasadniające przyznanie na jej rzecz świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawna matkę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji uznał, że nie istnieje możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia m. in. z uwagi na brzmienie przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl powołanego przepisu, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, z dniem 23 października 2014 r. uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Z powyższego wynika więc, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia. Nie można zatem odmówić skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko dlatego, że niepełnosprawność matki powstała później niż stanowi art. 17 ust. 1b u.ś.r., albowiem kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Tak więc oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego organ dokonuje z pominięciem tego kryterium. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Powiecie Miechowskim z dnia 9 maja 2023 r. nr [...] orzekające o zaliczeniu matki skarżącej do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31 maja 2028 r. W orzeczeniu wskazano, że ustalony stopień niepełnosprawność istnieje od 21 marca 2023 r., natomiast nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność. Powyższe oznacza, że spełniona została przesłanka niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Niemniej jednak — w ocenie Kolegium — brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na brak związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (niepodejmowaniem zatrudnienia), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Organ wyjaśnił, że świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku dziecka względem rodzica. W judykaturze podkreśla się, że świadczenie pielęgnacyjne, skierowane jest nie do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, a tylko tych spełniających określone ustawowo warunki, tj. takich, które zmuszone są zrezygnować z aktywności zawodowej właśnie w celu sprawowania czynności opiekuńczych. Fundamentalną jest tu więc kwestia, czy zachodzi bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją czy niepodejmowaniem zatrudnienia, a sprawowaną opieką i czy sprawowana opieka stanowi przeszkodę do wykonywania jakiejkolwiek pracy zawodowej (nawet w ograniczonym zakresie czasu pracy). Świadczenie pielęgnacyjne ma być rekompensatą za rezygnację z pracy przez osobę aktywną zawodowo i niepodejmowanie przez nią zatrudnienia z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która takiej opieki wymaga. Organ podkreślił, że brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. powinny pozostawać w bezpośrednim związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżąca nie pracowała zawodowo, gdyż opiekowała się synem, który do lipca 2023 r. legitymował się orzeczeniem o niepełnosprawności. Zdaniem organu odwoławczego w takiej sytuacji niepodejmowanie zatrudnienia nie ma związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi bezpośredni związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (niepodejmowaniem zatrudnienia) przez skarżącą, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Organ podkreślił, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego musi poprzedzać szczegółowa analiza warunków określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r., które muszą zostać spełnione łącznie. Organ zwrócił uwagę, że w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ustawodawca stanowi o konieczności rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osoby, o których mowa w pkt 1-4 celem sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Osoba ubiegająca się o przedmiotowe świadczenie musi więc zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną lub nie podejmować zatrudnienia ze względu na sprawowanie tej opieki. W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nie wymaga całodobowej dyspozycyjności i nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W dniu 23 sierpnia 2023 r. pracownik socjalny przeprowadził w miejscu zamieszkania skarżącej wywiad środowiskowy. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu ustalono, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz synem. W kwestionariuszu wywiadu opisano stan zdrowia matki skarżącej i wskazano czynności wykonywane przez skarżącą, tj. przygotowywanie i podawanie posiłków, w tym gotowanie obiadów, pomoc w utrzymaniu higieny osobistej, codzienna toaleta, kąpanie, pranie, prasowanie, utrzymywanie porządku w mieszkaniu, zakupy, pomaganie w przemieszczaniu się do WC, innych pomieszczeń, wyjście na podwórko, pomoc przy ubieraniu się, przygotowywanie i podawanie leków, umawianie wizyt lekarskich i towarzyszenie podczas wizyt lekarskich. Zaznaczono, że matka skarżącej samodzielnie spożywa przygotowany i podany posiłek, samodzielnie zaspokaja potrzeby fizjologiczne, a w pozostałych czynnościach związanych z codziennym funkcjonowaniem wymaga pomocy osób drugich. Kolegium zauważyło, że niektóre z czynności związane są z opieką nad niepełnosprawną matką, jak np. pomoc w utrzymaniu higieny osobistej czy kąpanie, niemniej jednak wiele ze wskazanych czynności stanowi czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, zwłaszcza, że skarżąca mieszka z matką. Kolegium podkreśliło, że takie czynności, jak przygotowanie posiłków i ich podawanie, sprzątanie, umawianie wizyt lekarskich, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego, są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Podsumowując organ podkreślił, że świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż obowiązek opieki wynika z prawnego i moralnego obowiązku dziecka względem rodzica. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie zakres opieki świadczonej przez skarżącą na rzecz matki stanowi pomoc dziecka względem schorowanego rodzica. Wiele z wykonywanych czynności ma charakter uniwersalny i nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zasadnie odmówił przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię polegającą na: - pominięciu prawnie uzasadnionych celów wskazanej ustawy, - przyjęciu, że faktyczne sprawowanie przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, jest niewystarczające do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na okoliczność, iż niepełnosprawna matka skarżącej jest w stanie samodzielnie wykonywać pewne czynności z zakresu podstawowej egzystencji oraz sprawowanie opieki w sposób ciągły nie jest konieczne. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności odnoszących się do zakresu faktycznej opieki sprawowanej przez skarżącą i realnych potrzeb sprawowania przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną matką w zakresie wymaganym stanem zdrowia osoby niepełnosprawnej, a przez to nieuprawnione uznanie, że kryterium stopnia samodzielności matki skarżącej stanowi samo w sobie przeszkodę w nabyciu przez skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem skarżącej. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak adekwatnego uzasadnienia decyzji, przejawiający się w niewyczerpującym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała obszerne fragmenty wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. K 38/13, a także wyroku sygn. SK 7/11. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie Sąd wskazuje, iż podziela pogląd organu II instancji, że nie ma znaczenia data powstania niepełnosprawności dla świadczenia pielęgnacyjnego otrzymywanego przez opiekunów osób dorosłych. Przywołany w decyzji organu I instancji art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mógł być stosowany w związku z uznaniem go za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Stosując właściwą wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r., należy przyjąć, iż w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W konsekwencji niedopuszczalne jest oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co znalazło potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela (por. wyroki NSA z dnia 29 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 300/19, z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 8/19, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez organy obu instancji, stanowił przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r., z treści którego wynika, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359, dalej: k.r.o.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ze wskazanych przepisów wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wymienionym w nim osobom, jeżeli spełnią one łącznie wskazane w nich przesłanki. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, skarżąca nie spełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. Zdaniem Sądu, wskazany przez skarżącą zakres opieki nie wymusza na skarżącej rezygnacji z podjęcia zatrudnienia. Podkreślić należy, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonej przez skarżącą dokumentacji lekarskiej i psychologicznej matki, w żaden sposób nie wynika, iż matka skarżącej, nie jest w stanie funkcjonować bez stałej obecności skarżącej. Jak wynika z akt sprawy, matka skarżącej posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Powiecie Miechowskim z dnia 9 maja 2023 r. nr ZO.71.220.2023 orzekające o zaliczeniu matki skarżącej do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31 maja 2028 r. W orzeczeniu wskazano, że ustalony stopień niepełnosprawność istnieje od 21 marca 2023 r., natomiast nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność. Z oświadczenia złożonego przez skarżącą wynika, że nie podejmuje ona stałego zatrudnienia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w ramach opieki nad matką, skarżąca pomaga matce poprzez przygotowywanie i podawanie posiłków, w tym gotowanie obiadów, pomoc w utrzymaniu higieny osobistej, codzienną toaletę, kąpanie, pranie, prasowanie, utrzymywanie porządku w mieszkaniu, zakupy, pomaganie w przemieszczaniu się do WC, innych pomieszczeń, wyjście na podwórko, pomoc przy ubieraniu się, przygotowywanie i podawanie leków, umawianie wizyt lekarskich i towarzyszenie podczas wizyt lekarskich. Matka skarżącej samodzielnie spożywa przygotowany i podany posiłek, samodzielnie zaspokaja potrzeby fizjologiczne, a w pozostałych czynnościach związanych z codziennym funkcjonowaniem wymaga pomocy osób drugich. Zdaniem Sądu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonej przez skarżącą dokumentacji lekarskiej i psychologicznej matki, nie wynika, iż matka skarżącej, nie jest w stanie funkcjonować bez stałej obecności opiekuna. Wykazany zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawną matką, jest do pogodzenia z jednoczesnym podjęciem zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Sąd wskazuje natomiast, że systemowo, świadczenia pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 1 zdanie ostatnie u.ś.r., przysługują tylko tym osobom, które "nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji". System świadczeń rodzinnych został tak pomyślany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na szczegółowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącej opieki nad matką oraz przyczyn niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą. Ustalenia poczynione w tym zakresie, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które, w ocenie Sądu, w całości odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.