III SA/Kr 813/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skargę oddala. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 66 § 3 kpa, zwrócił podanie z dnia 16 grudnia 2013 r., w którym J. K. domagał się uchylenia mandatu karnego CT nr [...] z dnia 16 grudnia 2013 r. J. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 134 kpa, stwierdził uchybienie przez J. K. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowienie z dnia 22 stycznia 2014 r. zostało doręczone J. K. za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 31 stycznia 2014 r. i zawierało pouczenie o siedmiodniowym terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie pismem nadanym w dniu 10 lutego 2014 r. w Urzędzie Pocztowym strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 7 lutego 2014 r., a zatem strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zaznaczył, że J. K. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego środka prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 kwietnia 2014 r. wniósł J. K. Skarżący opisał okoliczności związane z nałożeniem na niego mandatu i podkreślił, że przyjął, niezasadny w jego ocenie, mandat, ponieważ został zastraszony i zmanipulowany przez kontrolującego inspektora. Zdaniem skarżącego brak merytorycznego rozpatrzenia złożonego przez niego środka odwoławczego stanowiło naruszenie prawa skarżącego do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że podanie, z którego wynika, iż do jego załatwienia właściwy jest sąd powszechny, podlega zwrotowi. Nie ulega wątpliwości, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym miała miejsce taka właśnie sytuacja, ponieważ J. K. złożył do Głównego Inspektora Transportu Drogowego podanie, w którym domagał się uchylenia nałożonego na niego mandatu karnego. Trafnie zatem organ ten uznał, że tego rodzaju sprawa należy do właściwości sądu powszechnego. To zaś skutkowało wydaniem postanowienia o zwrocie podania. Zgodnie z powołanym wyżej art. 66 § 3 kpa na postanowienie o zwrocie podania służy zażalenie. Jednakże Główny Inspektor Transportu Drogowego jest centralnym organem administracji rządowej i stosownie do art. 5 § 2 pkt 4 kpa stosuje się do niego przepisy kpa, które odnoszą się do ministra. Dlatego też, zgodnie z art. 127 § 3 kpa w związku z art. 144 kpa, na postanowienie o zwrocie podania wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przysługuje nie zażalenie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślić trzeba, że postanowienie z dnia 22 stycznia 2014 r. zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia tego postanowienia. Za akt administracyjnych jednoznacznie wynika też, że postanowienie o zwrocie podania zostało prawidłowo doręczone J. K., do rąk H. K., w dniu 31 stycznia 2014 r. Art. 43 kpa wyraźnie dopuszcza sytuację, w której w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi. Termin do złożenia przez J. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął 7 lutego 2014 r., zaś bezspornym jest, że skarżący nadał przesyłkę zawierającą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy 10 lutego 2014 r. Wyjaśnić trzeba, że organ, do którego wpłynął środek zaskarżenia, przed przystąpieniem do jego merytorycznego rozpatrzenia jest zobowiązany do zbadania, czy środek ten został złożony w terminie. W sytuacji, gdy termin do złożenia środka zaskarżenia został uchybiony, nie jest możliwe merytoryczne badanie sprawy, lecz organ wydaje postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Wynika to z treści przepisu art. 134 zd. Pierwsze kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten, w związku z postanowieniami art. 127 § 3 kpa stosuje się odpowiednio w sytuacji, kiedy stronie nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako to miało miejsce w niniejszej sprawie. Nie mogły więc skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego postanowienia zarzuty odnoszące się do zasadności nałożenia na skarżącego mandatu karnego, ponieważ kwestia ta w ogóle nie mogła być przedmiotem badania ze strony organu, który po stwierdzeniu, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony po terminie, zobowiązany był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Ponadto organ administracji nie był uprawniony do badania zasadności nałożenia na skarżącego mandatu karnego, gdyż właściwym do tego jest sąd powszechny. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia najpierw prawidłowo wskazano, że przesyłka zawierająca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy została nadana 10 lutego 2014 r., lecz w dalszej części uzasadnienia błędnie stwierdzono, że skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 7 lutego 2014 r. Sąd uznał, że była to oczywista omyłka pisarska, która nie miała wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, a data złożenia pisma przez skarżącego (10 lutego 2014 r.) wynika jednoznacznie ze stempla pocztowego umieszczonego na kopercie, w której skarżący nadał w UP wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi wskazujące na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa), a także naruszenie art. 6 i art. 77 § 1 kpa. Skarżącemu prawidłowo doręczano kierowane do niego pisma procesowe, a więc nie został pozbawiony udziału w postępowaniu. Natomiast, jak wyjaśniono wyżej, uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uniemożliwiało organowi administracji merytoryczną ocenę postanowienia o zwrocie podania, a kwestia zasadności nałożenia mandatu karnego w ogóle nie należy do właściwości Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zatem przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do uznania, że nie narusza ono prawa, gdyż nie jest obarczone żadną z wad wymienionych w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargą oddala. Mając na uwadze powyższe, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.