III SA/Kr 819/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec NSA Krystyna Kutzner Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody z dnia 9 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala. Decyzją z dnia 9 lipca 2010r. ([...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2010r. ([...]), o odmowie przyznania J. T. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Decyzją z dnia [...] 2010r. ([...]) Prezydent Miasta uznał J. T. za osobę bezrobotną. Tego samego dnia decyzją ([...]) Prezydent Miasta odmówił przyznania J. T. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazał , iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację J. T. nie udokumentował 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku wymaganego przepisem art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w). W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podniósł, iż przyczyną odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych był fakt, że nie zarejestrował się jako bezrobotny w ciągu 6 miesięcy od zakończenia pobierania renty rehabilitacyjnej. Zarzucił, że nikt wcześniej nie poinformował go o konsekwencjach ustawowych dotyczących terminu rejestracji w urzędzie pracy. Ponadto przedstawił przebieg swojego wcześniejszego zatrudnienia oraz okoliczności dotyczące trudnej sytuacji materialnej , którą należy określić jako pozostawanie bez środków do życia. Rozpatrując odwołanie Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję podzielając stanowisko i ustalenia organu pierwszej instancji. Powołując się na treść art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 w/w ustawy o promocji zatrudnienia. organ stwierdził ,iż w przypadku skarżącego termin 18 miesięczny poprzedzający rejestrację powinien być liczony od 16 listopada 2008r. do 16 maja 2010r. Z przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia wynika, że skarżący był zatrudniony w okresie od 2 czerwca 2003r. do 11 września 2007r. przez "A" sp. z o.o. w K oraz, że w okresie od 19 września 2007r. do 18 marca 2008r. pobierał zasiłek chorobowy, a w okresie od 19 marca 2008r. do 13 marca 2009r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne przy czym stosunek podstawy wymiaru zasiłku i świadczenia rehabilitacyjnego do kwoty minimalnego wynagrodzenia był wyższy od minimalnego wynagrodzenia. Na podstawie powyższego organ ustalił, iż w okresie wymaganym przez ustawę tj. 18 miesięcy poprzedzających rejestrację skarżący udokumentował 118 dni okresu uprawniającego do zasiłku, zamiast 365 dni. W skardze na decyzję organu odwoławczego J. T. podnosi, iż warunkiem zarejestrowania w Urzędzie Pracy była zdolność do pracy oraz gotowość do podjęcia zatrudnienia. Skarżący natomiast dochodził w Sądzie Okręgowym Wydziale Ubezpieczeń Społecznych ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w postępowaniu odwoławczym od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt [...]). Wyrok oddalający jego odwołanie otrzymał 15 maja 2010r. dlatego dopiero 17 maja 2010r. zgłosił się do Urzędu Pracy w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Wcześniejsza rejestracja według skarżącego nie była możliwa, gdyż nie dysponował stosownymi dokumentami, które otrzymał dopiero w maju 2010r. w związku z w/w wyrokiem Sądu Okręgowego z 22 kwietnia 2010r. W ocenie skarżącego podstawą odmownej decyzji był fakt, że Urząd Pracy nie dysponował informacją o toczącym się przed Sądem Okręgowym postępowaniu odwoławczym od decyzji organu rentowego (zakończonym wyrokiem oddalającym odwołanie skarżącego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy ). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji i postanowień. Z treści art. 145 § 1 w/w ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 134. § 1. w/w ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 w/w ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, (...), (...) 2. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: (...) 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W rozpatrywanej sprawie 18 – miesięczny okres poprzedzający dzień rejestracji przypada na okres od 16 listopada 2008r. do 16 maja 2010r. W tym okresie , co jest niesporne , skarżący pobierał świadczenie rehabilitacyjne (od 19.03. 2008 r. do 13.03 .2009 r.) którego podstawa przyjęta do obliczania jego wysokości była wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę., co oznacza , że w powyższym okresie skarżący udokumentował 118 dni uprawniających do zasiłku, z tytułu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przy czym zaliczeniu podlega tylko okres od 16 listopada 2008r. do końca pobierania tego świadczenia tj. do 13 marca 2009r., Należy tutaj zauważyć, iż ustawodawca w treści w/w przepisów nie zezwolił organom administracji na uznaniowe wyznaczanie terminu, ani branie pod uwagę przy ich wyznaczaniu, innych niż określone w przytoczonych przepisach, okoliczności. Jedynym wyznacznikiem od którego należy liczyć 18 – miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy, dlatego wyłącznie według dnia poprzedzającego rejestrację należy wyznaczać okres 18 miesięcy, w okresie których osoba starająca się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych zobowiązana jest do wykazania zatrudnienia lub innych okresów uprawniających do zasiłku w liczbie co najmniej 365 dni. Ustawodawca nie przewiduje możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku , okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Z tego powodu podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące toczącego się postępowania przed Sądem Okręgowym skutkującego w ocenie skarżącego niemożnością zarejestrowania z powodu braku odpowiednich dokumentów, nie mogą zostać uwzględnione. Ustawodawca bowiem jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Przedstawione na rozprawie dokumenty dotyczące w/w postępowania prze Sądem Okręgowym nie mogłyby wpłynąć na ocenę zgodności z prawem decyzji organu, gdyż nie wskazują na spełnienie którejkolwiek z przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 w/w ustawy o promocji zatrudnienia. Także okoliczność ,że skarżący nie wiedział o konsekwencjach "ustawowych" wynikających z rejestracji w odpowiednim terminie nie mogą zostać uwzględnione, gdyż ustawodawca nie przewiduje uznaniowego traktowania przepisów dotyczących ustalania uprawnień z tytułu bezrobocia w zależności od subiektywnej wiedzy osoby ubiegającej się o przyznanie tych uprawnień. Organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawie, jak również brak jest podstaw do stwierdzenia uchybień mogących mieć istotny wpływ na wyniki postępowania. Z tego względu skargę oddalono na podstawie art.151 p.p.s.a.