III SA/Kr 820/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat M. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia 29 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zapomogi postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla strony skarżącej adwokat wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenas M. W. (k. 31) w piśmie zatytułowanym "Wniosek o uzupełnienie wyroku" (k. 47) który zakwalifikowano jako wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (k. 56) wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych, oświadczając że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 §1 ppsa wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje obecnie obowiązujące od dnia 2 listopada 2016 r. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1714). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi rodzaj czynności i wysokość stawek konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §21 rozporządzenia. Wskazując na powyższe zwrócenia uwagi wymaga, że w złożonym wniosku adwokat nie określiła rodzaju czynności za którą domaga się od Skarbu Państwa wynagrodzenia poprzestając na enigmatycznej wzmiance, że chodzi jej o "pomoc prawną udzieloną z urzędu". Z wyjaśnienia tej treści nie wynika jednak na czym w istocie owa pomoc polegała. Jednocześnie akta sprawy nie dokumentują by adwokat podejmowała jakiekolwiek czynności przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, który zresztą wyrok wydał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wskazując na powyższe podnieść wypada, iż wynagrodzenie ze środków budżetowych pozostających w dyspozycji sądu należy się adwokatowi ustanowionemu dla strony z urzędu nie za samo wyznaczenie go do roli pełnomocnika strony przez właściwy organ samorządu zawodowego lecz za faktyczne udzielenie stronie pomocy prawnej objawiające się podjętymi w sprawie czynnościami. Beneficjentem prawa pomocy nie są bowiem osoby dobrze sytuowane, wykonujące prestiżowe zawodowy zaufania publicznego, lecz osoby ubogie którym ci pierwsi zostali przydani do pomocy. Innymi słowy redystrybucja grosza publicznego poprzez instytucję prawa pomocy nie polega na bezrefleksyjnym opłacaniu adwokata, lecz ocenie rzeczywiście podjętych przez adwokata w konkretnych warunkach starań, działań i czynności. Innymi słowy adwokat powinna wykazać, na czym w istocie polegało jego zaangażowanie czasowe i intelektualne w sprawę. W realiach rozstrzyganego przypadku tego brak. Adwokat nie skonkretyzowała w żaden sposób za co domaga się wynagrodzenia. Biorąc zaś pod uwagę, że wniosek pochodzi od profesjonalisty nie było potrzeby wzywania adwokat o złożenie dodatkowych wyjaśnień co do nieodzownych elementów uzasadnienia stanowiących przesłankę do przyjęcia, że adwokat swoją pracę wykonała. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.