III SA/Kr 821/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. przy udziale Prokuratora E. B. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata T. Ś. - Kancelaria Adwokacka ul. [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 8, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art.10 ust. 4 pkt 1, art. 41 ust.1 i art. 78 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) - po wznowieniu z urzędu postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami: z [...] – (uznającą M. P. za osobę bezrobotną i przyznającą mu zasiłek dla bezrobotnych od dnia 26.04.2005r.), z [...] (przyznającą M. P. dodatek szkoleniowy) i z [...] (orzekającą o utracie przez M. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych) – uchylił wymienione decyzje oraz orzekł o odmowie uznania M. P. z dniem 26.04.2005r. za osobę bezrobotną, o odmowie przyznania mu od dnia 04.05.2005r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz o odmowie przyznania od dnia 15.07.2005r. dodatku szkoleniowego. Motywem decyzji była okoliczność przyznania skarżącemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, sięgające datą do okresów wskazanych wyżej, a mianowicie na okres od 1.01.1005 do dnia 31.12.2008r. Organ wymienił również art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi o obowiązku zaliczenia pobranych świadczeń z tytułu pozostawania bez pracy na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Stąd też wyjaśnił powód dla którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazał przelewem w dniu 12.06.2007r. na konto Urzędu PUP kwotę 5249 zł z tytułu pobranych przez skarżącego zasiłku od dnia 04.05.2005r. do 03.05.2006r. oraz dodatku szkoleniowego za okres od 15.07.2005r. do 01.08.2005r. W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Wojewody M. P., nie wypowiadając się w kwestii utraty statusu bezrobotnego, wniósł o zmianę lub uchylenie decyzji organu w przedmiocie potrącenia z kwoty renty 5 249,13 zł tytułem wypłaconych przez Urząd Pracy świadczeń. Wyjaśnił, że w sprawie nie została spełniona przesłanka by przyznana kwota renty (459,57 zł) przekraczała połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (wynoszącego w roku 2007 936 zł brutto), która to przesłanka warunkuje możliwość przekazania kwoty renty wierzycielowi (według ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Dz. U. z 2004 r. Nr 39 poz. 353). Wojewoda decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji wyjaśniając, że w kwestii prawidłowości potrącenia z kwoty należnej skarżącemu renty należy wziąć pod uwagę minimalne wynagrodzenie za rok 2005 i 2006, czyli okres pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych oraz zasiłku szkoleniowego a nie rok 2007. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzje I i II instancji M. P. podkreślił, iż przedmiotem zaskarżenia jest jedynie kwestia potrącenia mu z kwoty renty inwalidzkiej wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych sumy wypłaconych zasiłków i dodatków z tytułu pozostawania bezrobotnym w roku 2005 i 2006 i w tym zakresie wnosi o zmianę lub uchylenie tych decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W oparciu o powyższe kryteria należy stwierdzić, że skarga M. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią pierwszorzędną jest ustalenie , co było w istocie przedmiotem rozpoznania organu I instancji wydającego decyzję z dnia [...]. Treść decyzji wyraźnie wskazuje, że wobec wydania przez Sąd Apelacyjny w sprawie M. P. wyroku w przedmiocie przyznania mu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od dnia 01.01.2005r. do dnia 31.12.2008r. powstała nowa okoliczność prawna określona w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), będąca podstawą do wznowienia postępowania. Przedmiotem wznowionego postępowania było zbadanie po raz drugi czy M. P. spełniał we wskazanym wyżej okresie przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną oraz w rezultacie czy przysługiwało mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych i dodatku szkoleniowego ale przy uwzględnieniu okoliczności, iż posiadał w tym okresie prawo do renty. Sąd ma na uwadze, że skarżący nie kwestionuje samego faktu utraty statusu osoby bezrobotnej, co nastąpiło zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (gdyż nabycie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wyklucza uzyskanie statusu osoby bezrobotnej jak też pochodnych uprawnień tj. zasiłku dla bezrobotnych czy dodatku szkoleniowego), a kwestionuje jedynie zasadność rozstrzygnięcia organów w zakresie potrącenia mu kwoty wypłaconych zasiłków dla bezrobotnych i dodatków szkoleniowych z kwoty przyznanej renty. Należy w tym miejscu stanowczo podkreślić, że skarżący nie może czynić zarzutu organom w tym zakresie, gdyż kwestia rozliczeń na poziomie Urząd Pracy – Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może pozostawać w zasięgu zainteresowania organu I jak i II instancji. Prezydent Miasta nie jest władny wypowiadać się w tym zakresie. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie daje bowiem podstawy do wydania decyzji w przedmiocie zaliczenia świadczeń przyznanych osobie bezrobotnej na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Podstawą taką jest art. 139 ust. 91 pkt. 9 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. 2004 Nr 39 poz. 353 j.t.). Wprawdzie art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczy zaliczenia świadczeń z Funduszu Pracy pobranych przez osobę , która utraciła status osoby bezrobotnej ze względu na przyznanie emerytury lub renty za ten sam okres, jednak realizacja następuje według ust. 3 tego artykułu tj. w ten sposób, że to organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia (o którym mowa w ust. 1), na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy. W ocenie Sądu, organ I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wydał w omawianym zakresie decyzji. Poinformował jedynie niejako przy okazji o skutkach przyznania bezrobotnemu w okresie pobierania zasiłku czy innych świadczeń wynikających z faktu pozostawania bez pracy , renty z tytułu niezdolności do pracy, wskazując na obowiązujące w tym zakresie przepisy. Podobnie uczynił organ II instancji. Powołanie w podstawach decyzji art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie decyduje o konsekwencjach prawnych wynikających z twierdzenia, że organ faktycznie nie orzekał (nie mógł orzekać) w kwestii potrącenia. Jakiekolwiek uchybienia w zakresie powołania w decyzji podstawy prawnej samo przez się nie powodują nieważności całej decyzji. Są to uchybienia które mogą skutkować uchyleniem decyzji ale jedynie w razie stwierdzenia, że miały one istotny wpływ na wynik sprawy (tak np. NSA w wyroku z dnia 27.06.2000r. III SA 1422/99 oraz NSA w wyroku z 16.04.1997r. I SA/Kr 970/96) Sąd nie dopatruje się natomiast ujemnych skutków dla skarżącego wskazania zarówno w decyzji I i II instancji jako jednej z podstawy prawnej orzeczenia art. 78 w/w ustawy, skoro potrącenie ze świadczenia rentowego nastąpiło by również bez wypowiadania się organów w tym zakresie. Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów, zarówno na gruncie prawa materialnego jak i procesowego, które skutkowałyby czy to uchyleniem decyzji bądź stwierdzeniem ich nieważności. Postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo, dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga M. P. została oddalona.